ป่วย

ร่างกายที่อ่อนล้า ทำให้เปมิกาต้องขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มหนา เธอปิดเปลือกตาลง 

แต่ความหนาวที่แทรกซึมอยู่ในกระดูกและความปวดร้าวในหัวใจทำให้เธอนอนไม่หลับ

เธอลาป่วยในเช้าวันถัดมา ไม่แม้แต่จะสนใจเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นจากเพื่อนร่วมงาน

เธอเหนื่อย ทั้งกายและใจ

เธอคิดถึงภาพเมื่อคืน ภาพของทิวากับพิณลดานั่งอยู่ด้วยกันในรถ แววตาของเขาดูสบายใจราวกับโลกทั้งใบของเขาไม่มีเธออยู่

เขาเห็นเธอแน่ๆ แต่เขาก็แค่ขับผ่านไป

เปมิกาหัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ ริมฝีปากแห้งผากและแสบร้อนราวกับไข้ขึ้นสูง

 เธอพยายามดันตัวเองลุกขึ้นเพื่อหายาในลิ้นชัก แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งจนเธอทรุดลงกับพื้น

“แค่กๆ ”

เธอไอหนักจนรู้สึกเจ็บหน้าอก ความร้อนแล่นพล่านไปทั่วตัว แต่ถึงอย่างนั้น โทรศัพท์ของเธอก็ยังเงียบสนิท 

ไม่มีสายเรียกเข้าจากเขาแม้แต่สายเดียว

ทำไมต้องหวังล่ะ

เขาไม่เคยถามไถ่ เขาไม่เคยสนใจว่าตอนนี้เธอจะเป็นยังไง เธอเป็นแค่ของเล่นที่เขาเรียกหาเมื่อไหร่ก็ต้องไปหาเขา

เปมิกากัดริมฝีปากแน่นจนรู้สึกถึงรสชาติของเลือด

เธออยากให้ตัวเองหายไปจากตรงนี้ อยากให้ความรู้สึกทั้งหมดนี้จบลงสักที

แต่เมื่อเธอกำลังจะปล่อยให้สติของตัวเองหลุดลอยไป เสียงกริ่งประตูห้องก็ดังขึ้น

ใครกันนะ?

เธอพยายามพยุงตัวเองไปเปิดประตู และเมื่อบานประตูแง้มออก...

เขายืนอยู่ตรงนั้นทิวา

เขายืนอยู่ตรงหน้าห้องของเธอ สีหน้าของเขาราบเรียบ แต่แววตานั้นมีบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก

"ทำไมลาป่วย" เขาถามเสียงเรียบ ราวกับไม่ได้รู้สึกอะไร

เปมิกามองเขาทั้งน้ำตา เสียงของเธอสั่นเครือจากไข้และจากความเจ็บปวดในใจ

"แล้วทำไมคุณถึงต้องสนใจหวานด้วยละคะ หวานอยากพักผ่อนหวานลาป่วยไม่ได้เลยรึไงคะ"

เธอพูดออกไปอย่างตัดพ้อเขา หรือว่าเขาไม่ได้ใจร้ายอย่างที่เธอคิด

ทิวามองผู้หญิงตรงหน้าแล้วขมวดคิ้วแน่น เปมิกายืนพิงกรอบประตู ดวงตาของเธอแดงก่ำ ใบหน้าซีดเผือดจนเขาอดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้

“น้ำหวาน”

เธอไม่ตอบ แค่ยืนมองเขาด้วยสายตาเลื่อนลอย ริมฝีปากแห้งแตก เธอดูอ่อนแอจนเขาอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปแตะหน้าผากของเธอ

ตัวร้อนจี๋!

“เธอเป็นไข้ขึ้นสูงขนาดนี้ทำไมไม่ไปหาหมอ” น้ำเสียงของเขาแข็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เปมิกาหัวเราะเบาๆ แม้เสียงนั้นจะเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า “หวานกินยาแล้วคุณธีร์ไม่ต้องห่วงค่ะ”

เธอพยายามหมุนตัวกลับเข้าไปข้างใน แต่ก่อนที่เธอจะได้ก้าวขาออกไป ร่างของเธอก็ทรุดลงอย่างหมดเรี่ยวแรง!

ทิวาขยับเข้ามารับตัวเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะล้มลงพื้น ร่างบางอ่อนปวกเปียกอยู่ในอ้อมแขนของเขา 

ลมหายใจของเธอร้อนจัดเหมือนเปลวไฟหัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปเสี้ยววินาที

บ้าชะมัด! ทำไมเธอถึงปล่อยให้ตัวเองป่วยหนักขนาดนี้ ยัยบ้าเอ้ย

ทิวาไม่รอช้า อุ้มเธอขึ้นมาแนบอก แล้วก้าวยาวๆ ไปที่รถของตัวเองอย่างรวดเร็ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอขึ้นรถของเขา

ที่โรงพยาบาลเปมิกานอนอยู่บนเตียงในห้องพักของโรงพยาบาล น้ำเกลือหยดลงอย่างช้าๆ 

ข้างเตียงมีร่างสูงของทิวายืนกอดอกอยู่ สีหน้าของเขานิ่งสนิท ยากจะเดาอารมณ์

หมอบอกว่าเธอเป็นไข้หวัดใหญ่ อาการหนักเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอ และโดนฝนมา

ทิวาถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ผู้หญิงคนนี้ดูแลตัวเองไม่ได้เลยหรือไงรู้ว่าฝนตกหนักยังจะไปตากฝนอีกทำไมนะ

เขามองดูเธอที่นอนซมอยู่บนเตียง เธอดูบอบบางจนเขาอดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้ 

เธอเป็นคนที่เขาจ่ายเงินเพื่อเป็นคู่นอนลับๆ แต่ในตอนนี้ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าเธอสำคัญกว่านั้น

ทิวาสะบัดหัวไล่ความคิดที่ไม่น่ามี เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากำลังจะโทรออก แต่เสียงแผ่วเบาของเปมิกาก็ทำให้เขาชะงักมือ

“คุณจะไปแล้วเหรอคะ”

เสียงของเธอเบาจนแทบเป็นกระซิบ แต่ในความแผ่วเบานั้นเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

ทิวาชะงักเขาควรจะไป ใช่ เขาไม่ใช่คนที่จะอยู่ดูแลใครอยู่แล้ว แต่พอเห็นดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว...

“ฉันยังไม่ไปไหนหรอก”

เขาทิ้งตัวลงนั่งข้างเตียง มองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “เธอนอนซะ น้ำหวาน”

เปมิกามองเขานิ่ง ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองจมลงสู่ความมืดมิดอีกครั้ง

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นข้างเตียง เปมิกาค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเหนื่อยอ่อน

 เธอยังรู้สึกมึนหัวอยู่เล็กน้อยจากพิษไข้ แต่เมื่อเห็นชื่อที่โชว์อยู่บนหน้าจอ เธอก็ฝืนยกมือขึ้นรับสาย

“ฮัลโหล”

“หวาน! แกเป็นอะไรมากหรือเปล่า? ทำไมลาป่วยหลายวันแบบนี้” เสียงของเมรี เพื่อนสนิทของเธอดังขึ้นด้วยความเป็นห่วง

“ฉันไม่เป็นไร แค่ไข้ขึ้นเฉยๆ” เปมิกาพยายามพูดให้เป็นปกติ แต่เสียงของเธอยังคงแหบพร่า

“แค่เป็นไข้อะไรกัน นี่แกโทรมาลาป่วยตั้งหลายวันนะ รู้ไหมว่าทุกคนเป็นห่วงกันมากแค่ไหนยัยหวาน"

 เมรีพูดเร็วปรื๋อ “ถ้าไม่ใช่เพราะฉันไปถามหัวหน้าว่าแกเป็นอะไร พวกเราคงไม่รู้เลยนะว่า แกไม่สบาย”

เปมิกานิ่งไป หัวหน้ารู้ว่าเธอลาป่วย

“ขอโทษนะเมย์ ที่ทำให้เป็นห่วง”

“แล้วตอนนี้แกอยู่ไหน อยู่ห้องใช่ไหม หรืออยู่โรงพยาบาล”

เปมิกาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตอบออกไป “ฉันอยู่โรงพยาบาล”

“อะไรนะ! ทำไมถึงหนักขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ฉันไม่ทันได้ไปหาหมอ เลยไข้ขึ้นสูงนิดหน่อย” เธอพยายามทำให้เรื่องฟังดูเบา 

แต่ปลายสายกลับเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เมรีจะถามเสียงเข้ม

“แล้วแกไปโรงพยาบาลเองเหรอ”

เปมิกากำโทรศัพท์แน่นขึ้น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น

เธอจะบอกเมรียังไงดีว่า คนที่พาเธอมาที่นี่คือเจ้าของบริษัท คนที่เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะรัก

และเขาก็คงไม่ได้มาดูแลเธอเพราะความเป็นห่วงหรอก มันคงเป็นแค่

 ความรับผิดชอบที่เขาจ่ายเงินให้เธอเป็นผู้หญิงของเขาก็เท่านั้น

“น้ำหวานแกยังอยู่ไหม”

เปมิกาสูดลมหายใจเข้าแล้วตอบเสียงเบา “พอดีมีคนพาฉันมาส่งโรงพยาบาล”

“ใครพาแกไปส่ง”

“เมย์อย่าถามเลยนะ”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเมย์จะถอนหายใจยาว

“โอเค ฉันไม่เซ้าซี้ แต่ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกฉันได้นะหวาน”

“ขอบคุณนะเมย์”