ป่วย#2

หลังจากวางสาย เปมิกากลับไปนอนมองเพดานห้อง รู้สึกถึงความโดดเดี่ยวที่เริ่มกัดกินหัวใจ

เธอไม่รู้เลยว่าถ้าทิวากลับไปแล้วเขาจะกลับมาอีกไหม หรือเขาคิดว่าแค่พาเธอมาที่โรงพยาบาลก็เพียงพอแล้ว

แต่เธอจะหวังอะไรจากเขาได้อีกล่ะเธอเป็นแค่ผู้หญิงลับๆที่ไม่มีตัวตนในชีวิตของเขาอยู่แล้ว

เปมิกามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเตียงเธอ ทิวาสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มแขนพับขึ้นถึงศอก 

ท่าทางของเขายังคงนิ่งขรึมเหมือนเดิม แต่แววตาคมคู่นั้นกำลังจ้องมองเธอราวกับกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง

“เธอกินข้าวหรือยัง” เขาถามเสียงเรียบเธอส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะตอบ “ยังค่ะ เดี๋ยวพยาบาลคงเอามาให้ค่ะ”

เขาไม่พูดอะไร เพียงแค่หยิบถุงข้าวต้มที่วางอยู่ข้างเตียง แล้วยื่นให้เธอ

 “เธอให้พยาบาลใส่ชามให้แล้วก็กินซะ จะได้กินยา”

เปมิกามองถุงข้าวต้มในมือเขา ก่อนจะรับมาไว้แล้วเอ่ยเบาๆ “ขอบคุณค่ะ”

ทิวายืนอยู่ตรงนั้นเหมือนยังไม่คิดจะไปไหน เธอจึงตัดสินใจพูดขึ้น

“คุณธีร์กลับไปเถอะค่ะ เดี๋ยวเพื่อนที่ทำงานจะมาเยี่ยมหวาน”

เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจนัก “เธอไล่ฉันเหรอ”

“ป่าวซะหน่อยหวานแค่ ไม่อยากให้เพื่อนสงสัย” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง “แค่นี้คุณธีร์ก็ช่วยหวานมากพอแล้ว”

ทิวานิ่งไปสักพัก ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่หยิบกุญแจรถแล้วหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง

เปมิกามองตามแผ่นหลังกว้างของเขา รู้สึกถึงความเจ็บปวดบางอย่างที่กดทับอยู่ในอก

แม้จะบอกให้เขาไปเอง แต่ทำไม เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกทิ้งอีกครั้งนะ

ไม่นานหลังจากที่ทิวาออกไป เสียงเคาะหน้าห้องก็ดังขึ้น เปมิกาพยายามลุกขึ้นจากเตียงทั้งที่ยังรู้สึกเวียนศีรษะ

บานประตูเปิดออกพบว่าคนที่ยืนอยู่คือ เมรี และ กานดา สองเพื่อนสนิทจากที่ทำงาน

“น้ำหวาน! นี่แกเป็นอะไรมากหรือเปล่า ทำไมลาหลายวันแบบนี้” เมรีถามขึ้นทันทีที่เห็นสภาพซีดเซียวของเธอ

“ดูหน้าสิ ซีดมากเลย! แล้วนี่แกอยู่คนเดียวเหรอ” กานดาเสริมด้วยความเป็นห่วง

เปมิกาฝืนยิ้มออกมาแล้วพยักหน้าเบาๆ “ก็นอนพักเฉยๆ น่ะ ไม่มีอะไรมากพวกแกไม่ต้องเป็นห่วง”

“แล้วทำไมไม่บอกพวกฉันบ้างล่ะ เราจะได้มาดูแล!แก” เมรีว่า ก่อนจะถือถุงโจ๊กเข้ามาในห้อง

 “นี่ พวกเราซื้อข้าวมาให้ด้วย แกกินก่อนเลยนะ”

เปมิกาหันไปมองถุงโจ๊กในมือเพื่อนแล้วอดจะนึกถึงถุงข้าวต้มที่ทิวาซื้อให้ก่อนหน้านี้ไม่ได้ 

หัวใจเธอกระตุกวูบเมื่อคิดถึงเขา แต่เขาก็ไปแล้ว

เธอฝืนยิ้มอีกครั้ง “ขอบคุณนะเมย์ ขอบคุณกานต์ด้วยที่เป็นห่วงหวาน”

เมรีกับกานดานั่งลงข้างๆ เธอ มองด้วยสายตาเป็นห่วง “น้ำหวาน พักนี้เธอดูไม่ค่อยสดใสเลย มีอะไรหรือเปล่า”

เปมิกาเม้มปากแน่น เธออยากจะพูดความจริงออกไปเหลือเกินว่าเธอกำลังทุกข์ทรมานแค่ไหน

 แต่จะบอกได้ยังไง ในเมื่อเธอเลือกเส้นทางนี้เอง

“ไม่มีอะไรหรอก หวานแค่ไม่ค่อยสบายจริงๆ” เธอตอบเสียงเบา

กานต์ถอนหายใจ ก่อนจะพูดขึ้น “แกไม่ต้องฝืนหรอก ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกเราได้นะหวาน”

เมรีพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่! เราเป็นห่วงแกมากเลยนะ รู้สึกว่าช่วงนี้แกเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจอยู่ตลอดเวลาเลย”

เปมิกายิ้มบางๆ ให้เพื่อน เธอรู้สึกซาบซึ้งที่มีคนเป็นห่วงเธอแบบนี้ 

ต่างจากบางคน ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมมือแต่กลับเย็นชาเหลือเกิน หัวใจของเขาทำด้วยอะไรกันนะ

หลังจากที่เธอนอนโรงพยาบาลอยู่หลายวัน บ่ายวันนี้หมออนุญาติให้เธอออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว 

เปมิกายืนอยู่หน้าทางออกของโรงพยาบาล  ลมเย็นพัดผ่านร่างที่ยังอ่อนแรงของเธอ

 เธอกระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้นขณะกวาดตามองหาแท็กซี่ แต่ไม่มีคันไหนจอดรับเลยสักคัน

ร่างบางถอนหายใจ ไม่เป็นไร กลับเองได้

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อกดเรียกรถผ่านแอป แต่ยังไม่ทันได้แตะหน้าจอ เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“น้ำหวาน”

หัวใจของเธอเหมือนจะหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อได้ยินเสียงของเขา 

เปมิกาค่อยๆ หันไปมอง ร่างสูงของ ทิวา ยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ดวงตาคมลึกจ้องมาที่เธอราวกับกำลังประเมิน

“เดี๋ยวฉันไปส่ง” เขาพูดเสียงเรียบ

เปมิกาเม้มริมฝีปาก เธอไม่เข้าใจว่าเขามาทำไม เขาไม่ได้จำเป็นต้องดูแลเธอขนาดนั้นไม่ใช่หรือ? หรือเขาแค่รู้สึกผิด?

“ไม่เป็นไรค่ะ หวานกลับเองได้” เธอพยายามพูดให้หนักแน่นที่สุด แต่เสียงกลับเบาและแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า

ดวงตาของทิวาวูบไหวไปเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงยืนนิ่ง ไม่ได้ถอยไปไหน

“ขึ้นรถ” น้ำเสียงนั้นฟังดูไม่ใช่การขอร้อง แต่เป็นคำสั่งมากกว่า

เปมิกามองเขา สับสน ทำไมเขาถึงยังมาอยู่ตรงนี้ ในเมื่อเขาก็มีคนที่เหมาะสมกับเขาอยู่แล้ว?

“คุณธีร์มาทำไมคะ” เธอถามเสียงเบา ราวกับอยากรู้คำตอบจริงๆ ว่าเขามีเหตุผลอะไรถึงต้องมาสนใจเธอ

ทิวาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ “เพราะเธอเป็นของฉัน”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเปมิกาสั่นสะท้าน แต่ก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ของเขา แค่ในเงามืดเท่านั้นใช่ไหมเปมิกากำมือแน่นกับประโยคที่เขาพูดออกมา "เพราะเธอเป็นของฉัน"

เธอเคยหลงใหลในคำพูดของเขา หลงใหลในสัมผัสที่แสนเร่าร้อน 

แต่ตอนนี้มันกลับทำให้หัวใจเธอปวดร้าว ของเขา แต่ไม่มีสถานะ ไม่มีสิทธิ์ ไม่มีเสียง

เปมิกาสูดลมหายใจลึก เธอรู้ดีว่าถ้าเดินไปขึ้นรถกับเขา ทุกอย่างก็จะวนกลับไปที่เดิม ความสัมพันธ์ที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

“หวาน ไม่ได้เป็นของใครค่ะ” เสียงของเธอแผ่วเบา แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้ทิวาขมวดคิ้ว

แววตาของเขาวูบไหว ก่อนจะแข็งกร้าวขึ้นอีกครั้ง “อย่าดื้อสิน้ำหวาน ฉันแค่จะไปส่งเธอเท่านั้น”

เธอส่ายหน้า หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างน้อยใจ “คุณธีร์ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้หรอกค่ะ เราต่างก็รู้ว่าหวานเป็นอะไรสำหรับคุณ”

เธอก้าวถอยหลัง พยายามเรียกแท็กซี่อีกครั้ง คราวนี้โชคดีที่มีรถจอดตรงหน้า เธอเปิดประตูและก้าวขึ้นไปอย่างไม่ลังเล

ทิวายืนมองเธอไปจนลับตา มือของเขากำแน่น ความรู้สึกบางอย่างตีกันอยู่ในใจ

เขาไม่ชอบเลยที่เธอเริ่มตีตัวออกห่างเปมิกานั่งมองจดหมายลาออกที่พิมพ์ไว้ในมือ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง 

ก่อนจะตัดสินใจก้าวออกจากห้อง ฝนที่เพิ่งหยุดตกทำให้อากาศเย็นขึ้นเล็กน้อย แต่หัวใจของเธอกลับร้อนรนเหมือนกำลังจะแตกสลาย

เธอเดินเข้าไปยื่นซองลาออกกับฝ่ายบุคคลด้วยมือที่เย็นเฉียบ 

ทุกอย่างเกิดขึ้นง่ายกว่าที่คิด ไม่มีการรั้ง ไม่มีคำถาม เพียงแค่แจ้งล่วงหน้าตามระเบียบของบริษัท

หลังจากเสร็จสิ้นขั้นตอนทั้งหมด เธอกลับมาที่คอนโด หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์ข้อความถึงเขา

“หวานขอลาออกจากงาน และขอจบทุกอย่างระหว่างเรา หวานย้ายออกจากคอนโดแล้ว ขอบคุณสำหรับทุกอย่างค่ะ”

เธอจ้องข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดส่ง แล้วปิดเครื่องทันที