กลับบ้าน

เหมือนมือไปโดนอะไรบางอย่างจนมีบาดแผล ผมสะดุ้งตื่นในสภาพนอนคว่ำและมองที่มือตนเอง มีเลือดหยดมาจากมือ ผมมองตนเองที่ปัดโคมไฟจนแตก ระหว่างหลับ และจับมาขยำ ผมลุกขึ้นนั่ง เอามือที่ไม่โดนบาดไปจับแผล

บ้าเอ้ย ฝันเรื่องนี้ทีไรต้องมีบาดแผล ผมเดินไปหาเครื่องมือทำแผล และแปลกใจที่มันยังมีอยู่ครบและยังไม่หมดอายุ ผมอดคิดถึงยามผมทำแผลให้คนในฝันไม่ได้

แต่เป็นคนที่ทำชีวิตผมพัง ผมไม่ควรคิดถึง ผมรีบทำแผลก่อนจะเดินไปล้างหน้าและมองตนเองหน้ากระจก

หน้าผมดูตอบไป ก็แน่ล่ะสิ ผมดื่มเหล้าเป็นอาหาร จนบางครั้งตนเองอาจเป็นตับแข็ง ตายในไม่ช้านี้

ขณะที่กำลังจะไปชงกาแฟ ผมได้ยินเสียงกดกริ่ง ผมตกใจ เพราะมันเหมือนเสียงหลอนในใจของผม แต่ผมลากขาไปเปิดประตู

“เซอร์ไพร์ส”

ผมผลักหัวสีทองของปานวาด เดินเข้าห้อง “รู้แล้วว่าแกจะมา มาถึงเมื่อไหร่”

“เมื่อวาน นอนหนึ่งวัน รู้ว่านายอยู่นี่เลยมา ตื่นเช้านิ ไปเร็ว หาไรกินกัน”

ผมชะงักมือที่กำลังจะชงกาแฟ หันไปมองเพื่อนที่สวยเซ็กซี่ในชุดเสื้อตัวเล็ก ยีนส์ขายาว

“รอแปบ อาบน้ำก่อน”

“อย่านานนะโว้ย เพื่อนๆ รออยู่”

“ใคร” ผมเลิกคิ้ว ใจเต้น

“ไอ้ตรีมาด้วย เพิ่งบินกลับ จักร แต่ขาดเต่าว่ะ แต่แกอย่าคิดมาก ไม่นานเราก็คงเจอมัน”

ผมไม่พูดอะไร เดินไปเข้าห้องน้ำ

ผมอยากเจอที่ไหน ไม่อยากเจอ

ผมอาบน้ำใต้ฝักบัว และหวนคิดถึงคืนนั้น ในห้องน้ำ ที่เกิดเรื่องบ้าๆ ขึ้น

และผมยังสงสัย มันปล่อยให้ท้อง มันทำแท้ง มันจริงเท็จอย่างไร

“เร็วโว้ย พวกมันโทรตาม”

ผมลูบหน้าตนเอง มองตนเองในกระจก

เลิกคิดเถอะน่า มึงจะบ้าถ้าไม่เลิกคิด ก็แค่เพื่อนห่วยๆ คนหนึ่ง

ผมไม่ยอมขึ้นรถปานวาด ดังนั้นมันจึงโมโหแต่ขึ้นมานั่งบนรถผม และเริ่มซัก

“ทำไมสกปรกอย่างนี้ บ้านนอก ไม่มีคาร์แคร์หรือไงวะ”

“มี ไม่อยากล้าง กูต้องไปสร้างรีสอร์ตที่ในเขา ล้างไปก็สกปรกอีก”

“ข้ออ้าง เหมือนที่คุณป้าบอก มึงมีข้ออ้างหลบไปเลียแผลใจ”

ผมมองหน้ามัน ปานวาดอุดปากทันที “กูขอโทษ”

ผมเงียบตลอดเส้นทาง ปานวาดเองก็เงียบ และเมื่อถึงร้านอาหารที่นัดกันไว้มันก็รีบลงไป เป็นผมที่ไม่อยากเข้าไปที่นี่ ผมอยากลืมคนคนหนึ่ง ผมจึงไม่อยากไปยังสถานที่ซึ่งเคยมากับมัน แต่ผมยังมีเพื่อนอีกสามคน ผมเสยผมสลัดเรื่องว้าวุ่นใจ เดินเข้าไปจนได้

คนหนึ่งก็คนหนึ่ง

สามคนนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับอีกคนหนึ่ง

          “พี่โบ้ท”

ผมหันมองหญิงสาวที่เรียก ผมคำนับให้เธอ “เจอกันอีกแล้วนะครับ”

“อีกสองวันหนูพายจะกลับพะเยาค่ะ เจอกันดีใจจัง เอ่อ ขอเบอร์พี่ได้ไหมคะ”

ผมรับมือถือจากมือหนูพาย กดเบอร์ให้เธอ ก่อนโบกมือลา อันที่จริงผมไม่อยากติดต่อญาติทางฝ่ายคนรักเก่า เพราะอยากลืมอดีต แต่ดูเหมือนฟ้าจะไม่เป็นใจ

ผมอาจเป็นคนบาปที่ยังไม่ได้รับการลงโทษอย่างสาสม ผมยัดบุหรี่เข้าปาก เพื่อหวังให้สารบางอย่างทำให้สมองโล่ง

ฉันเดินทางมาหาน้องสาวเองจนได้เพราะมีงานที่พังงา ฉันนั่งรถของบริษัทมาจากระนอง และแวะเข้าบ้านเพื่อหาน้อง

เราอยู่ไม่ไกลแต่เหมือนไกล ฉันมองเส้นทางคุ้นตาเหล่านั้น

บ้านหลังเดิมของเราที่ฉันเคยอาศัยยังอยู่ริมตีนเขา อากาศดีไม่เปลี่ยน ถนนหนทางดีขึ้นกว่าเดิมมาก ฉันให้คนขับรถส่งแค่ถนนใหญ่ก่อนเดินเข้าไปในบ้าน กระต่ายโบกมือส่งมาด้วยความดีใจ ฉันถือของไม่ได้โบกตอบ เพียงมองดูว่าจะมีใครออกมาจากบ้านหรือไม่

“มาแล้ว เข้าบ้านกัน”

ฉันมองเก้าอี้หวาย ที่ครั้งสุดท้ายเห็นแม่นั่งอยู่ ซึ่งเกิดขึ้นหลังจากพาแม่กลับจากกรุงเทพ ฉันรู้สึกขมปาก ขมคอ จนต้องขอน้ำดื่ม น้องสาวรีบไปรินน้ำใส่แก้วให้ ฉันดื่มช้าๆ

“คิดถึงแม่จังเลย”

“พี่บอกเองแม่ไปสบายแล้ว อย่าร้องไห้เลย มาๆ มาคุยกัน พี่ทำงานเป็นอย่างไรบ้าง แต่เอ๋ทำไมดูอ้วนขึ้น เจ้านายเลี้ยงดีแน่ๆ”

ฉันวางแก้วน้ำ “อือ คงใช่”

“แต่กูไม่มีคนดูแลเลย ไม่มีเงิน”

นั่นคือพ่อที่พูดเรื่องนี้ทุกทีเมื่อเจอหน้า ฉันไหว้ พ่อไม่สนใจ พูดขึ้นอีก

“เรียนจบก็หายหน้าไปเลยนะแก ไม่มาดูแลกูบ้าง อกตัญญู”

“พี่ต้องทำงาน ต่ายอยู่นี่ไงพ่อ และเงินที่พ่อได้ใช้ทุกเดือนมันก็ของพี่ต่ายด้วย”

“ไม่พอยาไส้เลย เรียนมาเสียไปเท่าไหร่ละหือ”

พ่อยังค่อนแคะ ถากถาง ฉันหยิบเงินขึ้นมาแต่น้องสาวบีบมือไว้และส่ายหน้า ฉันชะงัก

“พี่เราไปข้างนอกกันเถอะวันนี้ที่วัดมีงานแนะ”

ครั้งที่สองที่เจอเมียใหม่พ่อ ฉันไม่ไหว้ ไม่สนใจ จูงมือน้องไปนั่งที่อื่น ฝ่ายนั้นไม่สนใจฉันเช่นกัน พ่อเองเดินตามเมียไปขึ้นรถยนต์ ฉันมองตามด้วยความเสียใจ