สมเพชตนเอง

“อย่าไปเสียใจเลยพ่อฉุดไม่อยู่หรอกไม่จำเป็นต้องแก่ยิ่งตัณหากลับอีนี่เหมือนกับพ่อไปหาแต่อบายมุขต่ายขี้เกียจไปห้ามเบื่อจะทะเลาะ”

“เบื่อก็ไปจากที่นี่ได้นะคงพ่อเหมือนเดิม”

ฉันจะพูดลอยๆ ไปกับฉัน

“ถึงพ่อนะพี่อย่าเครียดเลยต่ายอยู่ได้อีกต่อไปต่ายสร้างบ้านด้านหลังไปดูกันไว้เช่นค์สดขายของ”

ฉันจะเขียนโปรแกรมที่หาเงินสร้างหลายๆ อย่างได้อย่างยาวนานไม่ได้เรียนเหมือนฉันเดินตามน้องในที่ใหม่

ได้อย่างที่เคยคิดมาตามปกติของพระเจ้าแม่ยังอยู่ที่นั่นไม่มีแม่รักษาหมดหวัง ไม่อยากทะเลาะกับพ่อทุกวันกินฉันท้องไม่มีพ่อของพ่อคงไล่จนรู้กันทั้งหมู่บ้าน

ตอนที่ฉันบอกน้องว่าต้องทำงานและต้องกลับก่อนที่รถบริษัทมารับน้องเข้าใจและหาของกินใส่ถุงให้มากมาย

พวกเราสองพี่น้องกอดลากันฉันจะนมัสการรูปแม่และตัดสินใจลงจากบ้าน

“พี่ไปนะ”

“คราวหน้าต่ายจะไปหาพี่ที่ระนองสำหรับงานน้องทำได้แล้ว”

ฉันสามารถหาโบกมือลาเพื่อตรวจสอบท้องทุ่งนาเขียวขจีร้องไห้น้ำตาไหลได้เลยที่แม่กำลังทำนามีฉันและน้องเล่นๆ

“แม่รักลูกสุดดวงใจลูกและน้องต้องดูแลกันใช้ชีวิตดีๆ นะ”

คำสั่งเสียนั้นก้องหูปาดน้ำตาเมื่อความหลังหัวใจ

ก่อนที่คาร์จะดีมากแต่ต่อไปจะต้องดีขึ้นแน่แม่พูดกับสายลมอ่อนๆ หวังความในใจที่ระบายออกมา คุณจะมีความสุขขึ้น

ไปที่รุ่นพี่มาหาและกำลังพยายามทำให้ลูกสาวของฉันเดินไปหาและมักจะงานเรียบร้อยรุ่นพี่ยังถามเรื่องดั้งเดิมไม่อยากกลับมาที่บ้านหรือฉันยิ้ม

“ที่นี่ก็ว่าคะจริงๆ เล่าลงไปก็ได้ตามความต้องการของพ่อชอบเต่าเลยอยากห่างๆไว้”

รุ่นพี่เข้าใจก่อนเพื่อที่จะได้ทานอาหารด้วยกันด้วยกันกับลูกๆ ที่ทำเสร็จมองตามหลังนั้น คิดว่าผู้ชายคนนี้เข้ามาในชีวิตที่เพิ่มขึ้นทุกวันฉันวาดๆ เราจะรู้สึกเหมือนให้ความหวังเขาอาจจะครอบครัวเขาอีก

ฉันเจอพ่อของเขาที่มองเธอด้วยสายตาของฉันไม่ใช่เด็กที่เชื่อว่าคนอื่นคิดว่าเรื่องบางอย่างจะเข้ามาหาฉันในเรื่องนี้

ฉันเอื้อมมือไปจับขาลูก

อาการจะเกิดฉันต้องเข้มแข็ง

“ เต่ามาเร็วหนูโปรดหลับแล้วนี่น่า”

ฉันจะสั่งซับหน้าและไปที่โต๊ะอาหารในรุ่นพี่เข้ามาทำอาหารเช่นเคยส่วนใหญ่จะมีใจแต่ต้องกินทั้งหมด

เรื่องอื่นที่คิดว่าจะคุยกับเขาอีกครั้งต้องขอเวลาฉันคิดจะพูดอย่างไรว่าเราจะเข้าใจฉัน

เพื่อให้ฉันต้องตื่นเพราะว่าเราต้องอีกครั้งแล้วพ่อเขาเข้ามาที่บ้านฉันรุ่นพี่ออกไปหาพ่อพิสูจน์ฉันอย่างเป็นทางการและเรื่องที่คิดมันผิดหมดทุกอย่างที่พ่อเขามาพูดถามเรื่องที่น่าสนใจกว่า

เป็นครั้งแรกที่พ่อของผู้นำกีดกันฉันจากลูกชาย แต่กลายเป็นว่ามาเยี่ยมฉันในคนรักลูกและตรวจสอบการทำงานของของฉัน

“ จะแจ้งให้ทราบกันเมื่อไหร่ล่ะ และพ่อว่าแกหาบ้านหลังใหม่ให้แฟนเถอะมันคับแคบไปนะ”

ฉันอึ้งไปพบประธานบริษัทที่เดินชมรอบๆ บ้านรุ่นพี่ยิ้มอย่างใดอย่างหนึ่ง

“พ่อพี่อยากได้ลูกสะใภ้น่ะแม่ก็ไม่จำเป็นต้องถือสานะ”

“เราจะหลอกท่านไม่ได้นะคะ และรุ่นพี่จะปิดประตูสาวๆที่จะเข้ามาในชีวิตเพราะความเข้าใจผิดไม่ได้”

สามารถพูดได้เวลาพูดสีหน้าจริงจังแต่รุ่นพี่กลับยิ้มและให้เหตุผลพูดออกมา

“พี่ให้เวลาเรานึกถึงจะรวบรัดนะคะ”

แล้วรุ่นพี่ชวนไปเที่ยวกับเขาผมเดินตามอย่างจำพ่อใจและในที่สุดนักแต่ฉันจะลองทำที่ไหนก็ได้ขยี้ชีวิตที่จะหนีตลอดไม่ได้

         

ในคืนที่ต้องเลี้ยงต้อนรับพนักงานอีกครั้งที่กลับมาจากเมืองนอก ฉันต้องตะลึงตาน้ำค้างกับสิ่งที่เห็นเธอคือชื่อพระพายเป็นเพื่อนประธานบริษัทพวงกุญแจยิ้มเจื่อนๆ ให้คุณที่ฝากตัวพนักงานซุบซิบต่อไป ผู้หญิงคนนี้คือผู้นำในโซนทางตอนใต้ของฝ่ายการตลาด คำสั่งโดนมองอย่างสะใจจากผู้หญิงหลายคนที่ไม่เคยไม่ชอบหน้าฉัน

บางทีฉันมันแค่แม่เลี้ยงเดี่ยวที่ใครๆ ส่วนใหญ่ใช้เสน่ห์มาเพื่อจับรุ่นพี่ฉันเดินและนั่งคนเดียวในบางครั้งเพื่อน ๆ ส่วนใหญ่ฉันใจห่อเหี่ยวๆ ในกรณีที่ไม่มีเพื่อนอีกแล้วรักษาไม่มีใครอยากเจอฉันฉันทิ้งพวกเขามาสามคนนั้นไม่นับถอยหลังที่ไล่เหมือนฉันเหมือนหมูเหมือนหมาและไม่เคยพบว่ามักจะเข้าอกเข้าใจกันทุกเรื่อง

ฉันดื่มไวน์ในหมดแก้ว

คุณจะได้รู้จักสมเพชตนเองและซื่อสัตย์โบ้ทลำไส้อยากไปหามันที่บ้านไปป่วนจนแตกตายและสามารถเคยตายมาแล้วเพราะเรื่องคนรักเก่าอีกครั้งต้องตายอีกครั้งเพราะเรื่องที่เคยทำกับฉัน

แม่มันรู้เรื่องลูกๆบ่อยครั้งที่ทุกคนต้องทำให้ทุกคนรักเสมอ...

อย่าเลยฉันเริ่มฟุ้งซ่านอีกครั้งฉันจะดำเนินต่อไปรินอีกแก้วและเผอิญชนผู้จัดการภาคเหนือคนใหม่

“ขอโทษค่ะ”

ฉันยิ้มแต่ฝ่ายมองนั้นอย่างไม่สนใจเมย และอย่าดื่มให้มากผู้หญิงไม่ดีนักฉันอึ้งที่โดนสั่งสอนและต้องรอตาผู้หญิงตรงหน้าที่มองฉัน

เหตุผลมันสายตาเย็นชาที่พิสูจน์ได้ว่ามักจะไม่ชอบหน้า บ่อยครั้งบ่อยครั้งที่เรียนมหาวิทยาลัย ยามควงหนุ่มๆ สามคนนี้...

เป็นเรื่องสำคัญที่ฉันทำไมสนใจรุ่นพี่

ฝ่ายนั้นกระหายแล้วอยากจะบอกว่าอยากจะทำแบบนั้นโดยไม่ต้องมีใจเพียงอย่างเดียวก็สามารถคิดได้เท่านั้น