ห่างไว้ก่อนคงดี

ครู่ต่อมา

ฉันเดินไปหาแม่และน้องด้วยความร้อนใจ พยายามลืมเรื่องที่เกิดขึ้นกับตนเอง กระต่ายกอดฉันแน่นเมื่อเจอ ฉันตรงไปหาแม่ ยังไม่พูดกับน้อง

“แม่เจ็บมากหรือเปล่า ทำไมอดทนรอมาจนป่านนี้ ต้องให้เจ็บจนทนไม่ได้ มันใช่หรือแม่”

ฉันร้องไห้ เมื่อรู้ว่าแม่เจ็บท้องตรงที่เป็นมะเร็งในกระเพาะ แม่ลูบหัวฉัน “ไม่อยากเปลืองเงินทอง แต่นี่กระต่ายมันให้เงินแม่ แม่เลยตามใจมัน เพราะมันร้องไห้หนวกหูทุกคืน และแม่เข้ากรุงเทพเพราะอยากเจอเต่าด้วย แม่คิดถึง”

ฉันซึ้งใจ บอกแม่คิดถึงเหมือนกัน จะกลับอยู่แล้ว และมองน้องสาว

น้องสาวเธอเป็นคนเก่ง จบมอปลายก็ทำงาน ไม่ยอมเรียนมหาลัย ฉันนับถือน้องจริงๆ ฉันเข้าไปกอดน้อง “พี่เรียนจบแล้ว จะช่วยแกเองนะต่าย และตอนนี้พอมีเงิน ไม่ต้องให้แกมาใช้จ่ายคนเดียว”

“พี่ พี่เอาเงินมาจากไหน”

น้องสาวถาม หน้าตาดูแปลกๆ ฉันยิ้ม “พี่เป็นครูสอนเด็กไง แกลืมเหรอ”

น้องสาวพยักหน้า เราทั้งสองไปยืนใกล้แม่ ฉันเก็บคำพูดที่จะถามถึงพ่อ เพราะรู้มาจากน้องเมื่อสัปดาห์ก่อนว่าตอนนี้มีผู้หญิงคนอื่น ฉันจับมือแม่ มองอย่างสงสาร แต่ฉันห้ามน้ำตาไว้

“จะร้องไห้เหรอ เป็นผู้ใหญ่แล้ว เรียนจบแล้ว ต่อไปดูแลน้องให้ดีๆ นะ”

“พูดอะไรอย่างนั้นแม่ แม่ปวดมานาน เป็นๆ หายๆ ไม่นานก็หายแน่ๆ”

เป็นเรื่องที่ปลอบใจกันมาหลายปี ฉันกำมือตนเองจนเจ็บ แอบมองน้องสาวที่ไม่ร้องไห้ และเดินไปใกล้แม่

“เรามาส่องกล้องคราวนี้อาจไม่มีเหมือนเดิม อย่าคิดมากนะแม่”

แม่เคยเป็นและรักษาหายมาหลายปี แต่ครั้งนี้ ฉันมีลางสังหรณ์ไม่ดี จนทำให้มือสั่น ฉันยิ้มให้แม่ เมื่อทีมผ่าตัด ส่องกล้องเข็ญแม่เข้าไป

ฉันเรียนจบคือเจอแต่เรื่องอะไรกัน

ฉัน ฉันกับไอ้โบ้ท สิ่งที่เกิดขึ้นก็ไม่นับว่าแย่ ถ้าฉันไม่คิดมาก

เรื่องแม่ขอให้เป็นเรื่องที่ดีทีเถอะ

แต่ทำไมน้ำตาฉันไหลไม่หยุดก็ไม่รู้ ฉันรีบป้ายออกเมื่อน้องสาวเดินมานั่งใกล้ๆ และถามถึงเรื่องงานที่น้องกำลังทำ ฉันรู้น้องพยายามพูดคุยเรื่องอื่นเช่นกันเพราะไม่อยากให้ฉันคิดมาก ฉันยิ้มให้น้อง รู้สึกโชคดีที่หลายปี มีน้องคนนี้ กระต่าย แม่สาวตาคม ผมหยิกของฉัน

“พี่เก็บของจะกลับไปดูแลแม่ พ่อสักพัก ตามที่พ่อต้องการ แต่ตอนนี้พ่อคงไม่ต้องการให้พี่ไปทำงานที่บ้านเราแล้วมั้ง ดีเหมือนกัน พี่จะได้หางานที่อื่น และพาแม่กับต่ายไปอยู่ด้วยกัน”

“ต่ายไม่ไปไหน ไม่ยอมทิ้งบ้านเพราะผู้หญิงคนใหม่พ่อหรอก พี่อยากไปก็ไป ตอนนี้ต่ายขายของออนไลน์ ทำงานที่บ้านได้ตลอด อย่าหวังคนอื่นจะมาชุบมือเปิบ”

“เอ่อ ถ้าอย่างนั้นพี่ไม่ต้องกลับบ้านได้ใช่ไหม แต่พี่ห่วงแม่”

“ห่วงอะไร มีต่ายอยู่ พี่ทำงานที่ไหนก็แล้วแต่เถอะ หาแฟนรวยๆ นะพี่”

“พูดแปลกๆ พี่จะหาที่ไหน” ฉันก้มหน้า น้องสาวจับมือ

“ล้อเล่นน่า เอ่อ ต่ายไปซื้อข้าวมากินกันนะ ระหว่างรอแม่”

ฉันพยักหน้า มองตามน้องสาว ช่างใจว่าจะเอาอย่างไรเรื่องพ่อ ฉันมองมือถืออยากจะโทรหา แต่พ่อไม่เคยอยากพูดกับฉัน เพราะกลัวฉันโทรไปขอเงิน ฉันตัดสินใจไม่โทร และตัดสินใจบอกเรื่องนี้กับแม่ หวังว่าแม่จะเข้าใจ

ว่าแต่ฉันชักไม่อยากอยู่กรุงเทพ ฉันนั่งกุมหัว ก่อนจะหลับตาลงด้วยหัวที่เริ่มหนัก

ไม่คิดเรื่องเมื่อคืน สุดท้ายฉันก็ทำไม่ได้

    แม่ออกจากห้องส่องกล้อง พวกเราที่นั่งรออย่างใจจดใจจ่อรีบเดินไปหาแม่ที่ออกจากห้อง ก่อนพนักงานเปลจะพาไปห้องพัก ฉันกุมมือน้อง และรู้ว่านับจากนี้เราต้องรอหมอด้วยความหวัง แต่เมื่อถึงเวลาต้องรับรู้ ความหวังของเราดูว่างเปล่า หลุดลอยไปจากหัว เมื่อหมอแจ้งข่าวร้ายอีกครั้ง และเกิดการลุกลามไปจุดอื่น น้องสาวร้องไห้อยู่คนเดียว ฉันรีบเดินกลับห้องไปหาแม่ กอดแม่ที่ยังหลับ

          “พี่ เราต้องผ่านไปได้สิ อย่าร้องไห้เลย สู้ด้วยกันนะ”

น้องสาวมายืนด้านหลัง ฉันพยักหน้า กุมมือแม่ และบอกน้องว่าจะรีบหางาน เพราะอาจต้องใช้เงิน

“อือ ใช่”

ฉันไม่อยากปล่อยโฮ เพราะเรื่องทุกข์ใจที่เกิดขึ้นสองเรื่องพร้อมๆ กัน ฉันขอตัวน้องออกไปนั่งด้านนอก ฉันเดินลงด้านล่างเรื่อยๆ ก่อนจะมานั่งอยู่หน้าโรงพยาบาล มองรถราที่ขวักไขว่

จนกระทั่งมีรถฉุกเฉินวิ่งเข้ามา ฉันหันไปมอง และต้องตกใจเมื่อเห็นว่าใครที่เดินมากับร่างในรถซึ่งคือผู้บาดเจ็บ ฉันลุกขึ้นยืน เพ่งสายตามอง ก่อนเสียงมือถือฉันจะดังขึ้น

“เต่า แกรู้มั้ย ไอ้โบ้ทมันทะเลาะกับเมีย จนเมียมันขับรถหนีไปประสบอุบัติเหตุ เพราะเรื่องนั้นหรือ ทำไมน้องเก๋คนนั้นไม่จบง่ายๆ วะเต่า…”

มือถือฉันร่วงจากมือ ใจเต้นไม่เป็นส่ำ ขาแข็งจนก้าวไม่ออก กระทั่งหันเห็นหน่วยกู้ภัยที่มากับรถ ฉันรู้ตนเองเสียงเบาหวิวตอนถาม

“น้องคะ เป็นไรมากไหม”

“เอ่อ แย่อยู่ครับ ลงมาจากทางด่วน”

เข่าฉันทรุด ไม่จริง ฉันหมือนคนบ้า ที่เจอเรื่องแย่ๆ อีก ฉันพนมมือ “ขออย่าเป็นไรเลยนะ ฉันสงสารไอ้โบ้ท สงสารทั้งสองคนนั่นแหละ”

น้ำตาฉันไหลปะปนกับเรื่องของแม่ ไม่ยอมหยุดง่ายๆ จนกระทั่งน้องสาวมาเจอ

“พี่ทำไมมานั่งร้องไห้”

“แฟนเพื่อนพี่ประสบอุบัติเหตุน่ะสิ”

“หือ เพื่อนพี่”

“ต่ายไม่รู้จักหรอก เพื่อนในกลุ่ม”

น้องสาวดูหน้าซีด ฉันจับมือน้อง มือฉันสั่นจนน้องจับมือไว้แน่น “อย่าคิดมาก อย่าไปดู แค่เรื่องแม่ เราก็เสียใจกันพอแล้ว”

ฉันพยักหน้า

จะแบกหน้าไปอย่างไร ถ้าเมื่อก่อนอาจไปได้ แต่ตอนนี้ ห่างๆ ไว้ก่อนก็คงดี