ไม่ควรเรียกว่าเพื่อนอีกต่อไป

น้องสาวนั่งอ่านข่าวบางอย่างก่อนจะหันมาสนใจฉันเมื่อฉันเดินเข้าห้องมา “กินข้าวกัน พี่ซื้อมาแล้ว ว่าแต่แม่ตื่นหรือยัง”

“อือ และหลับไปอีก” น้องสาวตาแดงๆ ฉันเดินไปนั่งใกล้ “เป็นอะไรหรือเปล่า แม่อาการไม่ดีเหรอ”

“ไม่หรอก ต่ายแค่เพลียๆ ขอไปล้างหน้านะ จะมากินข้าว”

น้องสาวหายไปเข้าห้องน้ำ ฉันเดินไปหาแม่ มองสายน้ำเกลือ พลันคิดถึง เป็นห่วงอีกสองคน ฉันกดหาโบ้ทแต่รีบกดสายทิ้ง เปลี่ยนใจโทรหาปานวาด

ว่าแต่เพื่อนเดินทางแล้วไม่ใช่หรือ ฉันรอฟังเสียงเพื่อนเมื่อตัดสินใจสืบข่าว

“ยายเต่า แก แก เป็นไรไหม อย่ารู้สึกผิดไปเลยนะ แฟนไอ้โบ้ทคงทำบุญมาแค่นี้ ฉันพูดไรไม่ออกเหมือนกัน แกติดต่อไปพูดกับมันยัง มันไม่ยอมรับสายใครเลย ถ้าติดต่อได้ บอกนะรับสายฉันด้วย”

สายฟ้าฟาดกลางวันใส่หัวฉัน ฉันเวียนหัว เซไปนั่งพิงโซฟา

ไม่จริง!

ฉันไม่ได้ทำร้ายใครใช่ไหม ฉันน้ำตาไหลพราก และคราวนี้เสียงเล็ดรอดออกมาจากปาก “ฮือๆ” ฉันวิ่งเข้าห้องน้ำ สวนทางกับน้องสาว

          ฉันนั่งกลุ้มใจ ทุกข์ใจอยู่ตรงบันไดหนีไฟ ระหว่างนั้นมีสายมือถือเข้ามา ฉันสะดุ้ง แต่โล่งใจเมื่อเห็นเป็นรุ่นพี่ ฉันกดรับสาย ฝ่ายนั้นถามว่าอยู่ไหนเพราะรู้จากเจ้าของหอพักว่าฉันยังไม่ขนของ ฉันเองอยากมีเพื่อนคุยเพื่อจะได้ลืมๆ เรื่องที่ไม่สบายใจจึงบอกรุ่นพี่ไปว่าอยู่ไหน

ครู่ต่อมารุ่นพี่มานั่งอยู่ในห้องคนป่วย แม่รับไหว้รุ่นพี่และบอกให้พวกเราไปคุยกันข้างนอกก็ได้ น้องสาวมองฉันแปลกๆ ฉันจึงบอกน้องไป

“พี่คุยอยู่ที่นี่แหละ ไม่ต้องห่วงนะต่าย”

น้องสาวพยักหน้า ฉันเดินออกมา

ด้านล่างที่นั่งพักผ่อนญาติๆ คนป่วย ฉันบอกเรื่องราวที่แม่ป่วย รุ่นพี่ยังปลอบใจ ฉันขอบคุณแต่รุ่นพี่กลับจับมือฉันแน่น

“ดูหน้าตาเราสิ บอกว่าไม่เป็นไรแต่ดูเครียดมาก ได้พักบ้างหรือเปล่า นี่ถ้าพี่ไม่โทรมา คงไม่บอกเรื่องแม่กับพี่ใช่ไหม”

ฉันบอกแค่แม่มาหาหมอ ไม่ได้บอกเรื่องที่แม่เป็นโรคร้ายกับรุ่นพี่ ฉันจึงเงียบเมื่อเขาซักถาม

“หาหมอดีๆ ก็หาย ทำใจให้สบายนะเต่า”

รุ่นพี่ยังปลอบต่อ ฉันยิ้มให้เขา “เต่าก็หวังอย่างนั้น และเอ่อ อยากหางานทำเสียเลยค่ะ ระหว่างแม่ยังอยู่ที่นี่ และเมื่อกลับไปส่งแม่อาจจะโชคดีได้งาน”

“ทำงานบริษัทพี่สิ จะหาทำไม อย่าบอกว่าจะเบี้ยว”

วินาทีนี้ ฉันหน้าด้าน โยนหินถามทางคนตรงหน้า เขาเอ่ยออกมาก็ดีใจ “เต่าจะทำงานไม่ให้ใครว่าได้ว่าเป็นเด็กฝากค่ะ”

“ใครบอกเราต้องเข้ารับการสัมภาษณ์เหมือนคนอื่นนั่นแหละ”

ฉันยิ้มดีใจ ที่รุ่นพี่จะไม่ทำให้ฉันและตัวเขาลำบากใจ

เราพูดคุยกันได้กันได้พักใหญ่ คนขับรถที่บ้านรุ่นพี่เอากระเป๋าเสื้อผ้าบางส่วนมาให้ฉัน ฉันขอบคุณรุ่นพี่ หลังจากนั้นเราไปหากาแฟดื่มด้วยกันก่อนจะแยกย้าย

ฉันไปส่งรุ่นพี่และเดินออกจากลานจอดรถ แต่ระหว่างที่เดิน เหมือนมีสายตาใครบางคนมองฉันอยู่ ฉันหันกลับไปมองด้านหลังด้วยความกลัว ทว่าเห็นสายตาคุ้นเคยก็โล่งใจ ก่อนจะยืนนิ่งเมื่อในสำนึกคิดได้ ว่าตอนนี้เกิดอะไรกับชีวิตคนที่ยืนตรงหน้าฉัน

ร่างสูงใหญ่เดินมาใกล้ ฉันอยากจะวิ่งหนี เหมือนเราไม่ใช่เพื่อนอีกแล้ว ยิ่งเห็นแววตาเย็นชา ฉันยิ่งเสียวสันหลัง

แต่ฉันทำผิดอะไร ฉันถามตนเอง ใจบอกว่าไม่ผิด ฉันจึงทักทายโบ้ทออกไป

“โบ้ท แกเป็นยังไงบ้าง มา มาทำอะไรที่นี่อ่ะ”

มันมายืนตรงหน้าฉัน แววตาขี้เล่นไม่มีให้เห็น มันจ้องฉันราวจะกินเลือดกินเนื้อ ฉันถอยหลัง

เราควรไม่เจอกันใช่ไหม ฉันกลัวแววตามันจนหันหลังหนีจนได้

“ไปไหน มาคุยกัน” มันดึงมือฉันสุดแรง ฉันตกใจ ดึงหนี “ไม่ไป ไปไหน ไปทำไม”

“ไปอยู่บ้านกูไง อยากอยู่ไม่ใช่เหรอ แต่ก่อนไปอยู่ไปกราบศพเก๋ก่อนนะ ไปขอว่าเขายอมไหม”

ฉันงง ตีมือมัน “อะไร ไม่ไป ปล่อยเรานะ”

“อย่ามาบอกว่าไม่อยากไป ไปเดี๋ยวนี้” มันลากฉันไปถึงรถ มันดันร่างฉันจนไปชนรถหรู ฉันเจ็บหลังจนน้ำตาซึมหางตา

“แกบ้าไปแล้ว”

“ใช่ไอ้โบ้ทคนนี้บ้า แต่บ้ากว่าที่คบคนอย่างแกมาสี่ปีเต็มๆ”

มันเปิดประตู ผลักร่างฉันลงไปนั่งในรถ ฉันตัวสั่น เริ่มกลัว

ใครก็ได้มาช่วยฉันที

“ไม่ต้องมองหารุ่นพี่แก ไม่มีใครมาช่วย วันนี้คงดีถ้าได้ส่งมึงไปอยู่เป็นเพื่อนเก๋”

“ไอ้บ้า เรานอนกัน แกเมานะ แกทำฉันเอง แล้วแฟนแกรู้เหรอ เราไม่ผิดนะ”

ฉันน้ำตาไหลพราก อยากรู้ว่าทำไม มันทำแบบนี้ เพราะแฟนมันรู้เรื่องนี้ใช่ไหม และทำให้มันโกรธอย่างนี้

แต่ฉันไม่ผิดอะไร จนต้องมาทำร้ายจิตใจกันอย่างนี้

“มาถามแบบนี้ นี่แกจริงหรือ ตัวจริงไหม”

มันจับแก้มฉันบีบแน่น ฉันตกใจ เมื่อมันเข้ามาในรถ ดันฉันให้เข้าไป เสียงมันดังจนเจ็บหู กว่าฉันจะนึกอะไรออก แก้มก็แทบช้ำเลือด

“ก็แค่ถาม และเตือนสติมึงนะโบ้ท”

“ไม่ต้องมาเตือนสติกัน คนอย่างแก มันซ่อนความร้ายกาจไว้มากมายแน่ๆ วันนี้ไอ้โบ้ทคนนี้ จะทำให้คนที่แกล้งทำเป็นคนดีอย่างแก เจอเรื่องสนุกๆ”

รถตะบึงออกจากโรงรถจนฉันตกลงไปนั่งที่พื้นรถ หัวฉันเจ็บ แก้มฉันปวด ฉันลุกขึ้นช้าๆ จับเบาะรถและเริ่มใส่เข็มขัดนิรภัย

“โบ้ทช้าๆ”

ฉันกลัวเมื่อมันขับรถเร็วมาก ขณะที่มันไม่ฟังซ้ำตวาดฉัน

“กลัวตายหรือไง ไม่ต้องกลัว หยุดหายใจเมื่อไหร่ เก๋เขาคงมารอรับแก”

เงียบ ฉันต้องเงียบ เพราะคนอย่างมันเมื่อโกรธ จะไม่ฟังใคร ใครเถียงสอน จะยิ่งรั้น แต่ทำไมต้องโกรธกันถึงขนาด ที่บอกว่าเสียใจที่เป็นเพื่อนกัน

ที่ผ่านมาฉันไม่มีความหมายกับมันสักนิด ฉันเจ็บปวดใจมาก จนต้องจับที่หัวใจ

รถเลี้ยวเข้าไปในวัดแห่งหนึ่ง ฉันขนลุกซู่ มันปลดเบลให้ฉัน และไล่เสียงดัง “มึงลงไปกราบเขาสิ ลงไป!”

ฉันน้ำตาไหล และฮึดสู้มันขึ้นมา

“โบ้ทกูผิดอะไร มึงนั่นแหละผิด กูไม่ไป”

มันจับคางฉันและบีบ อย่างที่ไม่เคยทำ เมื่อก่อนถ้าทำก็แค่ลูบหยอกเย้า ฉันเจ็บแต่คราวนี้ไม่มีน้ำตา

“มึงมันเหี้ย โทษแต่คนอื่น ฉันข่วนมือมัน เปิดประตู ก่อนจะเดินช้าๆ

แต่ไม่ไป ฉันไม่ไปที่นั่น ไม่ไปกราบศพแฟนมัน ฉันเดินหนีมันออกอีกด้าน ฉันหันเห็นมันเดินลงมาจากรถ ก่อนจะทุบหลังคารถมันอย่างขัดใจ ฉันจับหน้าอกตนเอง ที่หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

เพื่อน ฉันเองไม่ควรเรียกมันว่าเพื่อน ไอ้ผู้ชายเฮงซวย โยนความผิดให้ฉันคนเดียวทำไม

ฉันปาดน้ำตา โบกแท็กซี่เพราะวันนี้ แม่จะออกจากโรงพยาบาล ซึ่งก็ดีเหมือนกัน เพราะฉันกลัวโบ้ทจะไปที่นั่นอีก