Part : ไม่ใช่แฟน แต่ทำแทนทุกหน้าที่

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ไม่ใช่แฟน แต่ทำแทนทุกหน้าที่

--------------------------------------------------------------------------

ณ ปัจจุบัน...

หน้ามหาลัยเวลานี้มีรถสปอร์ตคันหรูจอดรออยู่ที่ประจำ ซึ่งเมื่อปอไหมเดินออกมาจากด้านในตึกก็เห็นแล้วว่ามีคนมารอรับเธอกลับบ้าน และก็เป็นคนเดียวกับที่ทำหน้าที่นั้นอยู่ประจำในช่วงนี้...

ปึง!

“สวัสดีค่ะ”

“อือ” วาโยตอบรับสั้น ๆ เมื่อได้ยินคำทักทาย พร้อมกับมือน้อยที่ยกขึ้นไหว้เขาเสมอราวกับเห็นเขาเป็นพระพุทธรูป

ปอไหมมักแสดงกิริยานอบน้อมต่อเขาเสมอ จนบางทีเขาก็มองว่ามันมากเกินไป เพราะไม่ว่าเวลาจะทำให้พวกเขาสนิทใจกันมากขึ้นเพียงใด แต่เธอก็พยายามเว้นช่องว่างกับเขาอย่างเห็นได้ชัด ด้วยการวางตัวให้เขารู้สึกเหมือนว่าตนเองสวมใส่ผ้าเหลืองอยู่ เธอจึงไม่กล้าเข้าใกล้หรือแม้แต่เดินเฉียด เรื่องสัมผัสเนื้อตัวก็ไม่ต้องหวังว่ามันจะเกิดขึ้น

“พี่กาวินติดถ่ายงานอีกแล้วเหรอคะ”

“อือ วันนี้มันมีถ่ายแบบกางเกงใน” เห็นว่านางแบบที่มันถ่ายงานด้วยวันนี้เป็นลูกครึ่งไทยญี่ปุ่น ท่าจะถ่ายงานกันทั้งคืนจนถึงเช้า

“ขอบคุณที่มารับไหมนะคะ”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก พี่ว่างพอดี”

เขามักจะว่างเสมอเมื่อเพื่อนรักขอให้ทำหน้าที่รับส่งเด็กเลี้ยงอย่างปอไหมให้ ซึ่งก็เป็นแบบนี้มาตลอดสี่ปีที่เธอเป็นเด็กดีของกาวิน เรียกว่าเป็นเด็กเพียงคนเดียวที่กาวินส่งเสียเลี้ยงดูนานที่สุด และเอ็นดูมากที่สุดที่เคยมีมา

เพราะนอกจากที่ปอไหมจะรู้สถานะของตัวเองดีแล้ว เธอยังไม่เคยมีท่าทางน้อยใจ งี่เง่า ขี้งอน หรือแม้แต่แสดงท่าทางหึงหวงให้กาวินหงุดหงิดใจเลย นั่นจึงทำให้เธอได้รับการดูแลเอาใจ และเป็นที่หนึ่งของเขามากกว่าเด็ก ๆ คนอื่นที่เขาเลี้ยงดูอยู่

ซึ่งเธอจำไม่ได้ว่าเด็กของกาวินมีใครบ้างเพราะเขาเปลี่ยนผู้หญิงค่อนข้างบ่อย แต่เธอก็ยอมรับทุกอย่างนั้นได้ว่าเขาไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว ซึ่งหลายครั้งที่กาวินออกไปนอนค้างคืนที่อื่น และปล่อยให้เธออยู่กับเพื่อนรักลำพัง เฉกเช่นอย่างวันนี้

“ใส่ยาวกว่านั้นจะตายหรือไง นั่งดึงอยู่ได้ รำคาญ” เขาพูดบ่นกับสิ่งที่เห็นอยู่ประจำ ไม่ว่าจะชุดอะไรที่ปอไหมสวมใส่ ก็จะเห็นเธอมีปฏิกิริยากับชุดพวกนั้นแบบนี้เสมอ

พรึบ!

“ขะ...ขอบคุณค่ะ”

เธอพูดขอบคุณกับชายคนขับ เมื่อเขาโยนเสื้อยีนส์มาให้คลุมกระโปรงตัวสั้นจู๋ กระโปรงที่เธอสวมใส่อย่างอึดอัดมาตลอดสี่ปี เพราะมันทั้งรัดรูป ทั้งสั้น ซึ่งมันไม่เป็นตัวเธอเลยสักนิด แต่ที่ยอมใส่ก็เพราะคำว่าชอบของกาวิน ทุกอย่างที่เขาชอบ เธอจะทำให้โดยไม่สนว่าลึก ๆ แล้วเธอจะชอบสิ่งนั้นหรือไม่

ติ๊ง! (เบบี๋คะ วันนี้พี่คงไม่ได้กลับคอนโด อย่าดื้อกับไอ้วาโยมันนะคะ) 

ปอไหมเปิดอ่านข้อความเมื่อครู่แล้วก็นั่งเงียบไป ก่อนที่เสียงโทรศัพท์ของวาโยจะดังขึ้น ซึ่งปลายสายที่โทรเข้าหาเขาก็คือเพื่อนรักเพื่อนเลวคนเก่าเจ้าเดิม

ครืดด~

“ว่า?”

“ไปรับปอไหมแล้วใช่ไหม”

“เออ อยู่บนรถแล้ว”

“คืนนี้ฝากไหมด้วยนะ กูน่าจะไม่ได้กลับ” เขาพูดฝากเธอราวกับเห็นว่าเธอเป็นสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง ที่ไม่สามารถปล่อยทิ้งไว้บ้านลำพังได้ และหากมีคนช่วยดูแลให้เขาคงสบายใจขึ้น

“จะฝากเหี้ยอะไรนัก เมียกูก็ไม่ใช่...”

“เออฝากหน่อยเพื่อน ถ่ายงานกำลังมันส์ เดี๋ยวเช้ากูรีบกลับ” กาวินพูดอย่างไม่สลด

“กูปฏิเสธได้ไหมล่ะ”

“ไม่ได้เพื่อน”

“เวรจริง”

“ขอบคุณครับ...” ตุ๊ด! ตุ๊ด!

แม้ไม่ได้ยินคำตอบรับจากเพื่อน แต่ก็เข้าใจได้ว่าวาโยนั้นจะทำตามคำขอของเขาเหมือนกับทุกครั้งที่ตนฝากฝังให้เพื่อนสนิทดูแลยัยหนูให้

“เฮ้อ เหลือแค่อย่างเดียวที่ยังไม่ได้ทำ...” เขามองหน้าเธอแล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าสิ่งที่ทำให้เธอนั้นมันครบถ้วนแล้วในหน้าที่แฟนคนหนึ่ง อาจจะขาดข้อสำคัญไปนั้นคือการทำเรื่องอย่างว่ากับเธอ เรื่องที่เขาเองก็เคยคิดจินตนาการถึงมันอย่างห้ามความคิดไม่อยู่

“ขอโทษนะคะ”

“ช่างเถอะ”

“ถ้าพี่วาโยจะกลับไปนอนที่บ้าน ก็ไปได้เลยนะคะ ไหมอยู่คนเดียวได้”

“...”

ทุกครั้งที่เห็นว่าเธอทำหน้าหงอยเมื่อรู้ว่าเจ้าของจะไม่กลับมานอนด้วย วาโยก็ไม่กล้าปล่อยให้เธออยู่บ้านลำพัง ซึ่งเขามักจะใช้ข้ออ้างมาหักล้างความรู้สึกของตัวเองเสมอ เช่นว่าอยู่กับเธอแก้เบื่อ หรือทำไปเพราะสงสารเธอบ้าง

“...ช่างเถอะ พี่ไม่ได้จะกลับบ้านอยู่แล้ว เย็นนี้ทำอะไรให้กินด้วยแล้วกัน”

“...ได้ค่ะ”

‘คือนี้พี่กาวินไปนอนกับใครนะ...’

คำถามนั้นเกิดขึ้นในหัวของเธออยู่เสมอเมื่อกาวินบอกว่าจะไม่กลับมานอนด้วยกัน แต่มันก็ไม่เคยหลุดปากออกไปเลย ทั้งถามกับเจ้าตัวเอง หรือถามกับเพื่อนสนิทของเขาที่คาดว่าน่าจะรู้ความจริงทุกอย่าง ปอไหมไม่แม้แต่แสดงความรู้สึกน้อยใจให้เขาเห็นทั้งที่ส่วนลึกของเธอกำลังติดอยู่กับความรู้สึกเศร้า...

“เฮ้อ”

เสียงถอนหายใจดังจนคนหน้านิ่งต้องกวาดตาไปมองที่มาของเสียง “หนักใจอะไร ถึงกับต้องถอนหายใจ”

“...เปล่าค่ะ”

“อยู่กับมันมาสี่ปีแล้ว ยังไม่ชินอีกหรือไง”

“นั่นสิคะ ตั้งสี่ปีแล้ว ยังไม่ชินอีก”

เธอพูดว่าตัวเองถึงสิ่งที่เจอมาตลอดสี่ปี เพราะถึงเขาจะเลี้ยงดูส่งเสียและให้ความใส่ใจบ้างในบางครั้ง แต่เธอก็ยังไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองได้เข้าไปอยู่ในใจของเขาเลย เขาเหมือนมีกำแพงบางอย่างกั้นเธอไว้หรือเหมือนมีใครบางคนอยู่ในนั้นก่อนแล้ว

“ฮึก”

“...” เฮ้อ อยู่กับฉันร้องไห้เก่งจริง ทีตอนอยู่กับไอ้กาวิน ทำตัวสดใสเหมือนหมาเห็นเจ้าของ

“เงียบน่า” เขาดุเจ้าของเสียงสะอื้น

“ฮึก ขอโทษค่ะ”

“เช็ดน้ำตา เดี๋ยวพี่จะพาแวะซุปเปอร์ก่อนเข้าคอนโด”

“ค่ะ”

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่กาวินปล่อยให้ปอไหมนอนอยู่ที่คอนโดกับวาโยลำพัง แต่มันมักเป็นเช่นนี้นับครั้งไม่ถ้วน เขาไม่เพียงแค่ไว้ใจเพื่อนสนิทแต่เขายังไว้ใจเด็กดีของเขามากพอกัน และนั่นอาจเพราะสองหนุ่มเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ชั้นประถม เรียนอินเตอร์มาด้วยกันจนเมื่อเริ่มเข้ามหาลัยก็ออกมาซื้อคอนโดหรูอยู่ด้วยกัน เพราะต้องการใช้ชีวิตวัยรุ่นได้เต็มที่อย่างไม่มีขีดจำกัด...

คอนโดหรูที่ว่านี้ ตั้งอยู่ที่ตึกมหานครใจกลางกรุง ตึกที่หรูหราที่มาพร้อมกับราคาแพงหูฉี่ แต่ก็เรียกได้ว่าสมฐานะของสองหนุ่ม เพราะกาวินเป็นถึงลูกชายคนเล็กและควบตำแหน่งลูกรักของ คุณหญิง กัลยา เจ้าของร้านเพชร RM-Diamond นำเข้าและส่งออกเพชรรายใหญ่ในไทย ที่มีสาขาทั่วประเทศมากกว่า 45 สาขา ซึ่งลูกค้าส่วนใหญ่ก็มีทั้งเชื้อสายเจ้า คุณหญิงคุณนาย รวมไปถึงดาราเซเลบต่างก็เลือกใช้บริการที่นี่ (ตระกูลผู้ดีเก่า)

ส่วนวาโยเอง ก็เป็นถึงทายาท บริษัท V-m*b จัดจำหน่ายอุปกรณ์ทางการแพทย์ ลูกชายคนโตของ อาจารย์แพทย์ วรินทร เจ้าของบริษัท V-m*b เจ้าของโรงพยาบาล V-m*b เอกชล และผลิตภัณฑ์ในเคลือ V-m*b ทั้งหมด

ซึ่งเหตุผลหลัก ๆ ที่กาวินต้องรับจ็อบเป็นนายแบบทั้งที่มีเงินในบัญชีอยู่หลายสิบล้าน ก็เพราะว่าเขาถูกใจสาวสวยหุ่นนางแบบอีโก้สูงพวกนั้น จึงพาตัวเองเข้าไปอยู่ในวงสังคมเพื่อหวังผลประโยชน์บางอย่างจากการร่วมงาน และก็มีนางแบบจำนวนไม่น้อยแวะเวียนกันมาที่คอนโดแห่งนี้

ทั้งมาในฐานะแขกของกาวินเอง และนำมาเป็นของฝากให้เพื่อนสนิทอย่างวาโย แต่ก็มีเพียงปอไหมเท่านั้น ที่ได้เข้ามาอยู่ที่นี่นานอย่างไม่มีกำหนด ต่างจากผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่แวะมาค้างเพียงหนึ่งคืน แล้วก็หายหน้าไปตลอดการ...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~