Part : หมดเวลาสนุก

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : หมดเวลาสนุก

--------------------------------------------------------------------------

ยิ่งเธอดื้อที่จะอยู่ต่อ เธอก็จะต้องยอมรับความเจ็บปวดในอนาคตที่จะเกิดขึ้นไม่รู้จบ ความรักของเธอมันแสดงให้เห็นแล้วว่าไร้ค่าเพียงใด เมื่อคนที่เธอมอบให้ไม่เคยเห็นค่าของมันเลย เขาไม่เพียงมองข้ามแต่ยังเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำอีก

เธออดทนกับสิ่งที่เจอได้ทุกอย่าง แต่กับแรงกดดันจากวาโยสมาชิกที่อยู่ร่วมบ้าน ยิ่งเวลานี้เขาไม่ต้องการให้เธออาศัยอยู่ร่วมกันที่นี่อีกแล้ว ด้วยเหตุผลที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมเขาต้องกดดันเธอมากขนาดนี้

ทั้งที่เขาไม่ได้ประโยชน์กับสิ่งที่เสนอเธอมาเลย เงินก็ไม่ได้คืน ตัวเธอก็ไม่ได้ครอบครอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังได้ยินคำยืนยันที่จะให้เธอเดินจากไปพร้อมกับเสนอยกหนี้เป็นโมฆะ ในทันทีที่เธอก้าวออกไปจากชีวิตของกาวิน

“ฮึก ฮืออ!”

การร้องไห้เป็นสิ่งเดียวที่ปอไหมทำได้เมื่ออยู่ภายในห้อง แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้เธอลบเลือนความรู้สึกเจ็บปวดภายในจิตใจได้เลย หนำซ้ำยังทำให้เธอรู้สึกเจ็บยิ่งขึ้น เพราะไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่เคยมีความคิดที่จะทิ้งเขาไปเลย ไม่เลยสักนิดแม้ต้องเจอกับความเจ็บปวดอีกกี่ครั้ง เพราะเธอคิดว่าเขาคือครอบครัวเดียวที่เธอเหลืออยู่นอกจากยายผู้แก่ชรา...

*****

ในเช้าของวันที่สองหนุ่มต้องบินไปภูเก็ต ปอไหมก็ตื่นขึ้นมาเตรียมข้าวของจัดกระเป๋าให้กับกาวินแต่เช้า เหมือนอย่างทุกครั้งที่เขาต้องเดินทางไปเที่ยวต่างจังหวัดหลาย ๆ วัน

“ของครบนะคะเบบี๋”

“ครบแล้วค่ะ”

เสียงหวานนุ่มตอบดังมาจากปลายเตียง เธอเงยหน้าขึ้นมองชายผู้เป็นเจ้าของก็เห็นว่าเขาเพิ่งเดินพ้นประตูห้องน้ำมา และกำลังเดินตรงมาหาเธอ ผ้าขนหนูผืนดำที่เขาใช้มัดอยู่ที่เอวเห็นเด่นชัดว่ามีบางอย่างตุงอยู่ด้านใน ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่ได้สัมผัสมานานหลายเดือนแล้ว นานชนิดที่ว่าปล่อยขาดการฉีดยาคุมทุก ๆ สามเดือนไป

“เบบี๋ของพี่น่ารักที่สุด” ฟอด แก้มเนียนใสถูกฟัดเช่นเคย เขายังคงเอ็นดูเธอเสมอทุกครั้งที่เห็นแววตาซื่อ ๆ คู่นั้น มันเป็นสิ่งที่เรียกว่าทำให้เขาตกหลุมรักเธอก็ว่าได้ แต่ก็เป็นเพียงแค่ ‘ช่วงหนึ่ง’ ช่วงหนึ่งที่เขาเคยรู้สึกเท่านั้น

“เที่ยวให้สนุกนะคะ”

“อยู่คนเดียวได้ใช่ไหมคะ”

“อยู่ได้ค่ะ คืนนี้ไหมว่าจะไปนอนเฝ้ายายที่โรงพยาบาล”

“อือ งั้นดีเลย จะได้ไม่ต้องอยู่บ้านคนเดียวเหงา ๆ มีเบอร์ของคนขับรถพี่อยู่ใช่ไหม โทรเรียกใช้งานเขาได้ตลอดเลยนะคะ”

นิ้วเรียวยาวเกี่ยวช่อผมหอมไปทัดไว้ที่ใบหูสวย เรียวลิ้นอุ่นชื้นตวัดเลียริมฝีปากบางชมพู ก่อนจะดันเข้าไปกวาดต้อนลิ้นเล็กเพื่อชิมความหวานภายในที่ห่างหายไปนาน ความหวานที่เขาก็แอบคิดถึงความรู้สึกพวกนั้น

จ๊วบ~

“อื้มม ยังหวานเหมือนเดิม”

“…” สาวร่างเล็กเขินหน้าร้อนผ่าว

“เริ่มมีอารมณ์แล้วสิ”

เอวบางถูกล็อกกอดแน่นกับลำตัวสูงโปร่ง ความเป็นชายแข็งสู้หน้าท้องแบนราบจนทำสาวสวยใจสั่น เพราะเธอรู้สึกได้ว่าร่างกายของเธอกำลังจะถูกเขามอบความสุขให้อีกครั้ง หลังจากไม่ได้รับสิ่งนั้นมานานแสนนาน

แต่ยังไม่ทันที่กาวินจะลากเบบี๋ของเขาขึ้นเตียง อารมณ์ของคนทั้งคู่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของใครคนหนึ่งที่คุ้นเคย “เร็ว ๆ เดี๋ยวก็ตกเครื่อง”

“ขอสิบนาที ปิดประตูให้ด้วย”

“ไปแต่งตัว”

“หึย! *แข็งเป็นลำแล้ว มึงเห็นไหมเนี่ย ขอสิบนาที” กาวินหันไปแอ่นเป้าให้เพื่อนรักดู

เพื่อบอกให้วาโยรู้ว่าเขาต้องการสานต่อเรื่องที่ค้างคาเพียงสิบนาทีเท่านั้น ทว่าวาโยกับเหลี่ยมใส่เพราะไม่อยากให้กาวินทำสิ่งที่ต้องการ อาจจะเพราะหึงหวงร่างกายที่เพื่อนรักสัมผัสอยู่

“ถ้าลีลา งั้นกูไม่ไป”

“เออ ๆ รู้แล้ว สัต! บีบอยู่ได้” กาวินปล่อยทิ้งเรื่องที่อยากจะทำ และรีบไปจัดการเรื่องที่ควรทำให้ทันเวลา ซึ่งสภาพของเขาเวลานี้มันเสี่ยงจะตกเครื่องเป็นอย่างมาก

“มานี่”

“คะ...” สีหน้าหงุดหงิดของวาโย ทำให้รู้ว่าเขาไม่ต้องการจะเรียกเธอเป็นครั้งที่สอง “ค่ะ”

ปอไหมเดินตามวาโยออกมานอกห้องเพื่อฟังธุระของเขา ซึ่งมันก็เป็นประโยคเดิม ๆ ที่เธอได้ยินจากเขาอยู่ทุกวันในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา เกี่ยวกับเรื่องที่เคยพูดบอกไป

“กลับมาจากภูเก็ต หวังว่าพี่จะไม่เห็นหน้าไหมอยู่ที่นี่แล้วนะ”

“...” เฮ้อ เรื่องนี้อีกแล้ว “มีวิธีอื่นไหมคะ ที่ไหมจะไม่ต้องออกไปจากชีวิตของพี่กาวิน ไหมยินดีทำให้” เธอยังมีหวังว่าชายเจ้าชู้จะหันกลับมารักเธอได้

“เงินไง จ่ายเงินมา”

“ไหมผ่อนจ่ายให้ได้ไหมคะ”

“ไม่ พี่จะเอาเต็มจำนวนพร้อมกับดอกเบี้ย” เขาไม่พูดเปล่าแบมือรอรับเงินจากเธอที่ก็รู้ว่าเธอคงไม่มีให้ในเวลานั้น เดี๋ยวนั้น

“...”

วาโยต้องการกดดันปอไหมทุกทาง เพราะรู้ว่าเธอไม่มีปัญญาหาเงินมากมายขนาดนั้นมาให้เขาในเวลาที่กำหนด ซึ่งมันก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสิ่งที่เขาเสนอให้ไปในก่อนหน้า และทางออกนั้นก็เพื่อตัวเขาเองและเพื่อตัวเธอด้วยเช่นกัน

“แต่เงินเยอะขนาดนั้นไหมจะหาจากไหนล่ะคะ ขอเวลาไหมหน่อยได้ไหม ไหมสัญญาว่าจะชดใช้ให้หมด”

“ไปขอไอ้กาวินสิ เงินแค่สิบล้าน มันให้ไหมได้ไม่ยากหรอก”

“ทำแบบนั้นไม่ได้ค่ะ...”

ไม่มีทางที่ปอไหมจะนำเรื่องทุกข์ใจนี้ไปปรึกษากาวิน เพราะเธอไม่อยากให้เขาชดใช้หนี้สินมากมายนั้นให้แทนเธอ อีกทั้งมันยังทำให้เธอดูไม่ต่างจากผู้หญิงหน้าเงินที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเขา เพื่อหวังแต่ผลประโยชน์ในการคบหา อย่างที่เคยได้ยินเขาพูดบ่นถึงสาวสวยที่สร้างเรื่องดราม่าในชิวิต ขอเงินเขาได้ไม่เว้นแต่ละวัน ทั้งแม่ป่วย หมาถูกรถชน จ่ายค่าคอนโด หรือแม้แต่ไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม…

“ถ้าไม่ทำ ก็เก็บของออกไป”

“...” เธอยืนนิ่งให้เขาไล่เพราะไม่รู้จะตอบโต้กลับอย่างไรเมื่อเขาปัดตกทุกคำขอของเธอ

“ถ้าครบกำหนดหนึ่งเดือนแล้วไหมยังไม่ออกไปจากที่นี่ พี่จะเริ่มเก็บดอกเบี้ยจากไหม”

“ดอกเบี้ยเหรอคะ?”

“ใช่”

“เท่าไหร่คะ?” เธอถามอย่างมีหวัง เพราะคิดว่าคงพอหาเงินมาจ่ายดอกเบี้ยเพื่อยื้อเวลาไหว

“วันละครั้ง”

“วัน วะ...วันละครั้ง หมายถึงอะไรคะ?”

“ไหมเลือกเอาแล้วกัน ว่าจะออกไปจากชีวิตไอ้กาวินแล้วเรื่องหนี้เป็นโมฆะ หรือจะอยู่ให้พี่เก็บดอกเบี้ยรายวัน...วันละครั้ง”

นี่ไม่ใช่การไล่เธอออกไปจากชีวิตของไอ้กาวินแค่อย่างเดียว แต่มันเป็นการไล่เธอออกไปจากชีวิตของผมด้วย ทุกฝ่ายจะได้ประโยชน์จากเรื่องนี้ เธอจะหลุดพ้นแถมยังหมดหนี้ ผมเองก็จะได้เลิกคิดหวังเรื่องที่เป็นไปไม่ได้นั้นสักที ต่อให้ยกหนี้ให้ผมก็คิดว่ามันคุ้มค่า

“...” เขาหมายถึงเรื่องอย่างว่านั้นเหรอ ไม่นะ

ภูเก็ตในช่วงสาย...

สองหนุ่มเดินทางมาถึงทะเลใสหาดสวยของเกาะทางใต้ พร้อมกันกับเพื่อนนายแบบและนางแบบที่มีร่วมเดินแบบแฟชั่นโชว์ด้วยกันในคืนวันพรุ่งนี้ ซึ่งวาโยเองก็พอรู้จักกลุ่มเพื่อนนายแบบของกาวินอยู่บ้าง

นั่นเลยทำให้เขาพอจะเอ็นจอยกับทุกคนในทริปนี้ได้อย่างไม่น่าเบื่อ นายแบบและนางแบบนับสิบชีวิตบนเรือยอร์ช ทุกคนต่างเริ่มจับคู่พูดคุยสนทนากัน ไม่เว้นแม้แต่แขกรับเชิญอย่างวาโยที่เป็นจุดสนใจของสาวสวยบนเรือ แต่เขาก็ถูกจับคู่ไว้ให้กับสาวคนนึงแล้ว

“เดียน่าค่ะ”

“วาโยครับ”

“รู้แล้วค่ะ พี่กาวินบอกแล้ว”

เดียน่าเป็นลูกครึ่งออสเตรีย หน้าฝรั่งดวงตาสีน้ำตาลผิวน้ำผึ้ง ตรงตามสเปกของพ่อหนุ่มสูงยาวเข่าดีคนนี้ และแน่นอนว่าเธอก็เป็นหนึ่งในนางแบบรุ่นน้องที่กาวินชวนมาสนุกในทริป เพื่อเสิร์ฟเป็นของหวานให้กับเพื่อนรักของเขา

“ไงครับเพื่อน ได้ออกจากถ้ำแล้วรู้สึกยังไงบ้าง?” กาวินเดินเข้ามากระเซ้าเย้าแหย่เพื่อนรักของเขา เพราะอยากรู้ถึงความรู้สึกที่ได้ออกมาเที่ยวพบปะเจอสาว ๆ หลังจากที่เก็บตัวอยู่แต่บ้านนาน จนแทบลืมไปแล้วว่าตัวตนของเขาคือเสือ

“ก็ดี”

คิ้วเข้มคมยกขึ้นเบา ๆ เพื่อบอกว่าเขาพอใจกับทริปภูเก็ตนี้ และพอใจกับความสวยงามที่อยู่ตรงหน้า เช่นนางแบบสาวลูกครึ่งหุ่นสวย ที่ส่งตายั่วให้เขาเป็นระยะ ราวกับเธอต้องการบางอย่างจากเขา บางอย่างที่เขาเองก็ต้องการมันจากเธอเช่นกัน

“คืนนี้ยังมีอะไรให้สนุกอีกเยอะ เตรียมตัวรอเลยเพื่อน”

ระหว่างที่อยู่บนเรือ เป็นช่วงของการทำความรู้จักเพื่อที่จะสารต่อในตอนที่เรือเทียบท่าถึงที่พัก ซึ่งหลังจากนั้นคงไม่ต้องแจกแจงรายละเอียดว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างกับหนุ่มโสดและสาวโสด

เมื่อทุกคนกลับมาถึงที่พักก็เป็นเวลาที่เย็นพอควร และนั่นก็เป็นเวลาที่กาวินได้จับโทรศัพท์ หลังจากที่วางมันทิ้งไว้นานหลายชั่วโมง ซึ่งเบอร์ที่โทรเข้าหาเขาเป็นสิบ ๆ สายก็ทำให้แปลกใจจนต้องรีบกดโทรกลับ

“ทำไมไหมโทรมาหลายสายจังวะ”

ตืดด~

“ฮืออ! พี่กาวิน”

“ไหม เป็นอะไรไหม?”

“ฮืออ ยายไหม ฮึก ฮืออ!” เสียงร้องไห้ดังขึ้นเพราะความใจสลาย ทำให้รู้ได้ว่าเกิดเรื่องเศร้าขึ้นกับปอไหมเวลานี้

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~