Part : อย่าเล่นกับความอดทน

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : อย่าเล่นกับความอดทน

--------------------------------------------------------------------------

ตึกมหานคร ชั้น54

ทั้งคู่กลับมาถึงที่พักพร้อมกับเนื้อและผักสดมากมาย ที่วาโยตั้งใจซื้อเข้ามาตุนไว้ที่พัก เพื่อจะได้ไม่ต้องออกไปซื้อของหรือเสียเวลาสั่งของบ่อย ๆ ความสะอาดของที่แห่งนี้ถูกดูแลโดยปอไหม เธอทำหน้าที่คล้ายกับแม่บ้านทุกอย่าง ทั้งดูแลเรื่องอาหารการกิน ดูแลความสะอาดของที่พักอาศัย แถมมีห้องพักส่วนตัวเป็นของตนเองอีกด้วย...

“เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ แล้วค่อยมาเก็บของ”

“ค่ะ”

เจ้าของความสูงร้อยแปดสิบแปด มองตามคนตัวเล็กที่เดินผ่านหน้าเขาเข้าห้องนอนไปด้วยสายตาเย็นชาไร้อารมณ์เช่นเคย ขายาวก้าวสลับเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาตัวยาวกลางห้องโถงที่เชื่อมติดอยู่กับบาร์ครัว เพื่อผ่อนคลายตรงมุมโปรดของเขา

ที่นี่เป็นคอนโดขนาดสามห้องนอน สี่ห้องน้ำ หนึ่งห้องครัว หนึ่งห้องซักล้าง และมาพร้อมกับบาร์เตรียมอาหารที่อยู่ติดกับห้องรับแขกขนาดใหญ่ และแม้ว่าปอไหมจะเป็นผู้หญิงของกาวิน ก็ใช่ว่าเธอจะสามารถนอนอยู่ในห้องของเขาได้ตลอดทั้งคืนอย่างที่ต้องการ เธอจึงมีห้องส่วนตัวที่เป็นห้องนอนขนาดเล็กไว้ใช้หลับนอนในทุกคืนตั้งแต่เข้ามาอาศัยอยู่ที่นี่

ซึ่งที่แห่งนี้ทำให้วาโยรู้สึกเป็นบ้าน มากกว่าบ้านหลังใหญ่ที่มีทั้งพ่อและน้องสาวอยู่ร่วมกัน เพราะเมื่อใดที่กลับไปที่นั่น ก็จะได้ยินความคาดหวังของผู้เป็นพ่อเสมอเกี่ยวกับธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ของตระกูล แต่ถึงอย่างนั้นแล้ววาโยก็ยังเลือกใช้ชีวิต ชิว ๆ ในแบบที่เขาชอบ สไตล์คน Introvert รักความสงบ รักความเป็นส่วนตัว

และน้อยครั้งมากที่เขาจะกลับไปที่บ้านเพื่อเจอหน้าครอบครัว ส่วนใหญ่จะอาศัยอยู่ที่คอนโดหรูกับเพื่อนรัก และสาวสวยอีกคนที่กลายเป็นสมาชิกของที่นี่ไปแล้ว

ซึ่งวาโยไม่เพียงแค่ดูแลเรื่องรับส่งปอไหมไปกลับมหาลัย แต่ในหลาย ๆ ครั้งที่เธอต้องการไปเยี่ยมยายที่โรงพยาบาล ก็มักจะเป็นเขาที่พาเธอไป รวมถึงธุระที่กาวินจัดแจงให้เธอทำ

เช่นการพาปอไหมไปส่งเข้าคลินิกดูแลผิวพรรณที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอไปที่แห่งนั้นทำไม จนกระทั้งทางคลินิกบอกว่ากาวินเตรียมการทุกอย่างไว้ให้ ซึ่งเธอมีหน้าที่เดียวคือทำตามแบบแผนที่เขาวางไว้

เธอใช้ชีวิตไม่ต่างไปจากตุ๊กตาแสนรักของเขา ไม่ว่ากาวินจะหยิบชุดไหนเปลี่ยนใส่ให้ เธอก็ไม่มีสิทธิ์โต้แย้งในการกระทำนั้น ๆ แม้ลึก ๆ จะไม่ได้ชอบมัน แถมปอไหมกลับมองว่าสิ่งที่เขาทำให้เป็นการหวังดีจากคนที่รักกัน

“ทานมื้อเย็นเป็นอะไรดีคะ?”

“ให้เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่แอบไปร้องไห้?” เขาอดดุเธอไม่ได้ สายตาเย็นเยือกมองไปที่เธอด้วยความเอือมละอา เมื่อเห็นว่าเธอกลับออกจากห้องมาด้วยสภาพตาบวมปูด

“...”

“รีบไปเคลียร์ของ แล้วทำมื้อเย็นซะ จะทำอะไรก็ทำ”

“ค่ะ”

เขามีท่าทีหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็นปอไหมแสดงความอ่อนแอหรือร้องไห้ออกมา ยิ่งเป็นท่าทางที่เธอแสดงเหมือนคนโง่แล้วด้วย เขายิ่งทนดูมันไม่ได้ นานวันเขายิ่งสมเพชกับสิ่งที่เห็น

สายตาคมขมวดคิ้วเข้มมองจ้องแก้มก้นขาวเนียนด้วยความไม่ชอบใจ เนื้อกลมเนียนบริเวณนั้นโผล่ออกมานอกกางเกงสีขาวขาสั้นจู๋ สิ่งที่เขามักเห็นมันอยู่เป็นประจำแต่ก็ไม่เคยชินกับมันได้เลย และเชื่อว่าเจ้าตัวผู้สวมใส่เสื้อผ้าน้อยชินนั้นก็ไม่ชินเช่นกัน

“นี่!”

“อุ๊ย!” เสียงของวาโยที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้นที่ด้านหลังปอไหมทำเธอขวัญกระเจิง “มะ...มีอะไรคะ”

“หาที่ยาวกว่านี้มาใส่มันจะตายหรือไง หัดเกงใจกันบ้างสิ”

“คะ?”

“กางเกง” คนหน้านิ่งจ้องตาเขม็งไปที่กางเกงตัวสั้น จนสาวร่างเล็กเกิดประหม่า

“ไหมไม่มีกางเกงขายาวเลยค่ะ พี่กาวินซื้อให้แต่แบบนี้” เธอพูดตอบไปหน้าหงอย เวลานั้นก็หนีบขาเรียวเล็กเข้าหากัน สองมือน้อยช่วยกันดึงชายกางเกงสั้นจู๋ลงปิดแก้มก้น แต่ไม่ว่าจะดึงเท่าไหร่มันก็ไม่อาจยาวปิดส่วนกลมใหญ่นั้นได้

“ไอ้กาวิน ไอ้กาวิน อะไรก็ไอ้กาวิน ถ้าเกิดมันให้แก้ผ้าเดินในบ้านก็จะทำใช่ไหม!?”

เขาเริ่มมีอารมณ์เพิ่มเป็นทวีคูณเมื่อได้ยินข้ออ้างที่เธอพูดบอก ว่าเกี่ยวกับเพื่อนรักจอมเจ้าเล่ห์ของเขา ซึ่งมันน่าหงุดหงิดที่ไม่ว่ากาวินจะอ้าปากพูดอะไร ปอไหมจะตอบรับกลับไปว่า ‘ค่ะ’ หรือ ‘ได้ค่ะ’ ในทันที

“...”

“ทดสอบความอดทนพี่อยู่หรือไง ห๊ะ ปอไหม?”

ขาเรียวขาวสองข้างลากเท้าถอยหนีอย่างระวัง เพราะสายตาดุเข้มที่ใช้มองเธอเริ่มจริงจังและเต็มไปด้วยอารมณ์ไม่พอใจ จนรู้ตัวอีกทีบั้นท้ายของเธอก็ชนเข้ากับเคาน์เตอร์บาร์กลางครัวแล้ว หมดหนทางให้ถอยหนี

“ถ้าขืนยังเป็นอยู่แบบนี้ พี่จะช่างหัวมันแล้วนะ...”

“ไหม...ขอโทษค่ะ”

เธอไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้ว่าวาโยคิดอะไรกับเธอ ซึ่งเรื่องที่วาโยถูกใจเธอก่อนกาวิน เรื่องนั้นเธอเองก็รู้มาตลอด และรู้มาจากปากของกาวินเองด้วยซ้ำ นั่นทำให้ปอไหมรู้สึกประหม่าทุกครั้งเมื่อต้องอยู่กับวาโยลำพัง เช่นอย่างเวลานี้

“...”

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก!

วาโยโน้มหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าสวยมากขึ้นจนได้ยินเสียงใจดวงน้อยเต้นรัว เขารู้ดีว่านั่นไม่ใช่อาการของคนที่กำลังตกหลุมรัก แต่มันเป็นเพราะเธอหวาดกลัวเขาจนใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

“ถ้าเมื่อไหร่ที่หมดความอดทนขึ้นมา กางเกงนี่พี่จะฉีกให้ขาดคามือ”

สิ้นสุดประโยคนั้นวาโยก็เดินหายเข้าห้องไป ปอไหมรีบสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ เพราะในจังหวะที่คนตัวสูงยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้เธอหยุดหายใจไปชั่วขณะ

“เฮือก เฮ้อ”

วินาทีที่เห็นว่าวาโยเดินกลับออกจากห้องมาพร้อมกับผ้าบางอย่างในมือ ปอไหมก็รีบระวังตัวทันที เพราะรู้ว่าจุดหมายที่เขาจะเดินมาหาคือเธอ

“ใส่ซะ”

“แต่...”

“แต่เหรอ?”

“ค่ะ ไหมจะใส่” เธอยื่นมือไปรับกางเกงวอมตัวใหญ่โคร่งที่วาโยยื่นให้ เพียงแค่เห็นว่าเขาหงุดหงิดกับคำว่า ‘แต่’ ของเธอ ที่ใช้พูดกับเขาบ่อยพร่ำเพื่อ

“เหอะ! ถ้าพูดคำว่าแต่อีกล่ะก็ ฉันจะปล้ำเธอให้ดูปอไหม...” เขาเค้นเสียงเข้มขู่

ก่อนจะเม้มปากมองเธอหัวจรดเท้าด้วยความต้องการอยากสัมผัสทุกส่วนที่เขามองเห็นในเวลานั้น แต่ก็ไม่อาจทำได้อย่างที่ใจต้องการ ความรู้สึกโคตรจะอึดอัดนั้น อัดแน่นอยู่ภายในใจของเขาทุกวี่วันและมันก็ก่อตัวมากขึ้นเป็นทวีคูณ

“...”

เธอรู้ว่านั่นไม่ใช่แค่คำขู่ แต่เป็นคำเตือนครั้งสุดท้ายจากเขา เพราะเมื่อใดที่ได้ยินคำเรียกเป็นทางการเช่น ‘เธอ’ กับ ‘ฉัน’ พร้อมกับสีหน้าขมวดคิ้วกัดกรามคม เธอจะรู้ได้ทันทีว่าไม่ควรทำในสิ่งที่เขาไม่ชอบ หรือก่อให้เกิดความไม่พอใจต่อคนพี่ เพราะมันอาจจะนำพาเรื่องไม่ดีมาสู่เธอ เช่นเรื่องที่เธอกลัวว่าจะเกิดขึ้น...

“มะ...ไหมเข้าใจแล้วค่ะ”

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~