ที่(ลับ)รัก ที่ระบาย

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ไม่เป็นอย่างที่หวัง--------------------------------------------------------------------------“สวัสดีจ้ะ หนูชื่ออะไรเหรอ?” คนเจ้าเล่ห์ปากหวานพูดถามสาวน้อย ร่างสูงหุ่นลีนเบี่ยงตัวไปทางเบาะหลังอย่างให้ความสนใจ กับคู่สนทนา“...”“ไม่ต้องกลัวพี่นะ พี่แค่อยากจะทำความรู้จักเฉย ๆ”“ชื่อ เอ่อ...ไหมค่ะ ปอไหม”“อ๊า ปอไหม ชื่อน่ารักดีแฮะ ว่าไหมเพื่อน...” คนกระล่อนหันไปเย้าแหย่เพื่อนของเขาท่าทางกวน ๆ ทว่าวาโยที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยกลับหันมาถลึงตาใส่เพื่อนตัวแสบที่ทำอะไรไม่ปรึกษา“ว่าแต่หนูเรียนอยู่ชั้นอะไรแล้วครับ แล้วเรียนอยู่ที่ไหน?”“หนูเรียนอยู่ชั้นมอหกค่ะ โรงเรียนข้างหน้านี้ค่ะ” เธอตอบไปไม่เต็มเสียงนัก แต่คนขับก็พอฟังเข้าใจเขาเหลือบมองกระจกหลังอยู่เป็นระยะ จึงได้เห็นว่าเธอมีท่าทางเหมือนกับหมาน้อยที่ตกใจเสียงพลุงานประจำปี และวิ่งหนีหาที่หลบภัยจนเมื่อได้สติก็ไม่รู้ว่าตัวเองมาทำอะไรอยู่ที่แห่งนี้...“ทำไมถึงมาขายพวงมาลัยแบบนี้ละ พ่อแม่ไปไหนคะ”“คือ...”“แล้ววันนี้ยายไปไหน?” วาโยพูดถามสิ่งที่เขาสังเกตเห็นในครั้งก่อน แต่วันนี้ไม่สังเกตเห็น

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : อย่าเล่นกับความอดทน--------------------------------------------------------------------------ตึกมหานคร ชั้น54ทั้งคู่กลับมาถึงที่พักพร้อมกับเนื้อและผักสดมากมาย ที่วาโยตั้งใจซื้อเข้ามาตุนไว้ที่พัก เพื่อจะได้ไม่ต้องออกไปซื้อของหรือเสียเวลาสั่งของบ่อย ๆ ความสะอาดของที่แห่งนี้ถูกดูแลโดยปอไหม เธอทำหน้าที่คล้ายกับแม่บ้านทุกอย่าง ทั้งดูแลเรื่องอาหารการกิน ดูแลความสะอาดของที่พักอาศัย แถมมีห้องพักส่วนตัวเป็นของตนเองอีกด้วย...“เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ แล้วค่อยมาเก็บของ”“ค่ะ”เจ้าของความสูงร้อยแปดสิบแปด มองตามคนตัวเล็กที่เดินผ่านหน้าเขาเข้าห้องนอนไปด้วยสายตาเย็นชาไร้อารมณ์เช่นเคย ขายาวก้าวสลับเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาตัวยาวกลางห้องโถงที่เชื่อมติดอยู่กับบาร์ครัว เพื่อผ่อนคลายตรงมุมโปรดของเขาที่นี่เป็นคอนโดขนาดสามห้องนอน สี่ห้องน้ำ หนึ่งห้องครัว หนึ่งห้องซักล้าง และมาพร้อมกับบาร์เตรียมอาหารที่อยู่ติดกับห้องรับแขกขนาดใหญ่ และแม้ว่าปอไหมจะเป็นผู้หญิงของกาวิน ก็ใช่ว่าเธอจะสามารถนอนอยู่ในห้องของเขาได้ตลอดทั้งคืนอย่างที่ต้องการ เธอจึงมีห้องส่

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : เตือนด้วยความหวังดี--------------------------------------------------------------------------พี่วาโยเป็นคนที่มีบุญคุณกับฉันเหมือนกัน แน่นอนว่าฉันก็คิดเรื่องตอบแทนบุญคุณเขา แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะตอบแทนด้วยอะไร เพราะสิ่งที่เขาทำให้มันมากมายจริง ๆ“ค่ะ ไหมจะทำให้”“ทุกอย่างที่ขอ?”“เอ่อ...อาจจะไม่ค่ะ แต่ลองบอกมาก่อนได้ไหมคะ...”“ออกไปจากชีวิตไอ้กาวินซะ เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี” เขากลัวว่าจะห้ามใจไว้ไม่ได้ และจะเผลอทำร้ายเด็กผู้หญิงที่เขาเฝ้าดูแลมาตลอด ไม่ต่างจากที่กาวินทำกับเธอเหมือนว่าเธอเป็นคนไม่มีหัวใจและไร้ความรู้สึก“...” เธอไม่คิดว่าคำขอของเขามันจะมากมายขนาดนั้น มากจนเธอคิดว่าเธอคงทำตามที่เขาขอไม่ได้“ไปอยู่ที่ไหนก็ได้ ที่ไม่ใช่ในชีวิตของมัน”“...ไหมจะทำแบบนั้นได้ยังไงคะ”“ต้องการอะไร เงิน บ้าน รถ พี่ให้ได้ทุกอย่าง”“ไหมไม่ได้ต้องการอะไรแบบนั้นนะคะ” เธอปฏิเสธข้อเสนอของวาโยสีหน้าจริงจัง และทำท่าจะลุกออกจากตักของคนพี่อีกครั้ง“ห้ามลุก ถ้าคุยยังไม่รู้เรื่อง”เธอดื้อไม่ฟังและทำท่าจะลุกออกจากตักคนหน้าขรึม ทว่าสุดท้ายก็ต้องนั่งลงที่เดิมเพร

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : หมดเวลาสนุก--------------------------------------------------------------------------ยิ่งเธอดื้อที่จะอยู่ต่อ เธอก็จะต้องยอมรับความเจ็บปวดในอนาคตที่จะเกิดขึ้นไม่รู้จบ ความรักของเธอมันแสดงให้เห็นแล้วว่าไร้ค่าเพียงใด เมื่อคนที่เธอมอบให้ไม่เคยเห็นค่าของมันเลย เขาไม่เพียงมองข้ามแต่ยังเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำอีกเธออดทนกับสิ่งที่เจอได้ทุกอย่าง แต่กับแรงกดดันจากวาโยสมาชิกที่อยู่ร่วมบ้าน ยิ่งเวลานี้เขาไม่ต้องการให้เธออาศัยอยู่ร่วมกันที่นี่อีกแล้ว ด้วยเหตุผลที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมเขาต้องกดดันเธอมากขนาดนี้ทั้งที่เขาไม่ได้ประโยชน์กับสิ่งที่เสนอเธอมาเลย เงินก็ไม่ได้คืน ตัวเธอก็ไม่ได้ครอบครอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังได้ยินคำยืนยันที่จะให้เธอเดินจากไปพร้อมกับเสนอยกหนี้เป็นโมฆะ ในทันทีที่เธอก้าวออกไปจากชีวิตของกาวิน“ฮึก ฮืออ!”การร้องไห้เป็นสิ่งเดียวที่ปอไหมทำได้เมื่ออยู่ภายในห้อง แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้เธอลบเลือนความรู้สึกเจ็บปวดภายในจิตใจได้เลย หนำซ้ำยังทำให้เธอรู้สึกเจ็บยิ่งขึ้น เพราะไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่เคยมีความคิดที่จะทิ้งเขาไปเลย ไม่เลยสักน

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : อยู่ข้างๆ ไม่ไปไหน--------------------------------------------------------------------------ตลอดพิธีงานศพตั้งแต่ช่วงเช้าจนถึงเย็น มีแขกมาเข้าร่วมงานไม่ถึงยี่สิบคน ส่วนใหญ่ก็เป็นคุณหมอและพยาบาลที่เคยดูแลรักษายายของปอไหม และจนถึงเวลานี้ก็ยังไม่มีการติดต่อกับมาจากแม่แท้ ๆ ของเธอ เพื่อยืนยันว่าจะมาร่วมงานไว้อาลัยนั่นจึงทำให้ปอไหมต้องรีบจัดพิธีส่งยายของเธอขึ้นสวรรค์ให้เร็วยิ่งขึ้น งานวันเผาจึงเริ่มหลังจากการสวดทำพิธีทางศาสนาเพียงแค่คืนเดียว ซึ่งเธอได้รับการช่วยเหลือเป็นอย่างดีจากวาโยและคุณหมอวิวาร์ผู้เป็นน้องสาวรวมทั้งยังมีหมอและพยาบาล จากโรงพยาบาลมาคอยช่วยดูแลจัดเตรียมงานต่าง ๆ ซึ่งทุกคนก็เต็มใจและยินดีให้ความช่วยเหลือ เพราะต่างก็ผูกพันและให้ความเคารพกับยายของปอไหมที่เป็นผู้ป่วยเหมือน ๆ กัน นั่นก็เพราะยายของเธออยู่พักรักษาตัวที่โรงพยาบาลนานหลายปี ก่อนจากไปด้วยวัยแปดสิบหลังเสร็จพิธีเผาที่จัดขึ้นอย่างรวดเร็ว วาโยพาปอไหมกลับมานอนพักที่คอนโด หลังจากที่นอนเฝ้าร่างไร้วิญญาณของยายอยู่ที่วัดไม่ยอมห่างไปไหน เธอไม่หลับไม่นอน แม้ทานข้าวก็ท