Part : ไม่เป็นอย่างที่หวัง

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ไม่เป็นอย่างที่หวัง

--------------------------------------------------------------------------

“สวัสดีจ้ะ หนูชื่ออะไรเหรอ?” คนเจ้าเล่ห์ปากหวานพูดถามสาวน้อย ร่างสูงหุ่นลีนเบี่ยงตัวไปทางเบาะหลังอย่างให้ความสนใจ กับคู่สนทนา

“...”

“ไม่ต้องกลัวพี่นะ พี่แค่อยากจะทำความรู้จักเฉย ๆ”

“ชื่อ เอ่อ...ไหมค่ะ ปอไหม”

“อ๊า ปอไหม ชื่อน่ารักดีแฮะ ว่าไหมเพื่อน...” คนกระล่อนหันไปเย้าแหย่เพื่อนของเขาท่าทางกวน ๆ ทว่าวาโยที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยกลับหันมาถลึงตาใส่เพื่อนตัวแสบที่ทำอะไรไม่ปรึกษา

“ว่าแต่หนูเรียนอยู่ชั้นอะไรแล้วครับ แล้วเรียนอยู่ที่ไหน?”

“หนูเรียนอยู่ชั้นมอหกค่ะ โรงเรียนข้างหน้านี้ค่ะ” เธอตอบไปไม่เต็มเสียงนัก แต่คนขับก็พอฟังเข้าใจ

เขาเหลือบมองกระจกหลังอยู่เป็นระยะ จึงได้เห็นว่าเธอมีท่าทางเหมือนกับหมาน้อยที่ตกใจเสียงพลุงานประจำปี และวิ่งหนีหาที่หลบภัยจนเมื่อได้สติก็ไม่รู้ว่าตัวเองมาทำอะไรอยู่ที่แห่งนี้...

“ทำไมถึงมาขายพวงมาลัยแบบนี้ละ พ่อแม่ไปไหนคะ”

“คือ...”

“แล้ววันนี้ยายไปไหน?” วาโยพูดถามสิ่งที่เขาสังเกตเห็นในครั้งก่อน แต่วันนี้ไม่สังเกตเห็นได้เหมือนทุกครั้ง

“ยายไม่ค่อยสบายค่ะ วันนี้หนูเลยออกมาขายคนเดียว”

กาวินกำลังนั่งวิเคราะห์คำตอบของสาวน้อยเพื่อให้เข้าใจเธอได้โดยไม่ต้องยิงคำถามเดิมซ้ำเป็นรอบสอง เขารู้จักวิธีใช้สมองอันชาญฉลาดให้เกิดประโยชน์ ในตอนที่เป็นเรื่องของคนอื่น...

“อ๊า ชีวิตคงลำบากสินะ ต้องหาเลี้ยงตัวเองกับยาย แบบนั้นใช่ไหมครับ?” ถ้าให้เดาเธอคงไม่มีพ่อแม่ อาจจะอยู่กับยายสองคนอะไรทำนองนั้น ชีวิตน่าเศร้าแสนรันทดที่ผมเคยได้ยินบ่อย ๆ จากสาวสวยที่เข้ามาขอค่าขนม

“ใช่ค่ะ หนูอยู่กับยายสองคน”

“เพื่อนพี่มันพร้อมจะ...” กาวินไม่ทันพูดคำสำคัญอย่าง ‘ดูแล’ ก็ถูกเพื่อนรักพูดขัดจังหวะอย่างรู้ทัน

“เฮ้ย!” วาโยตวาดเสียงดังขึ้นเพื่อหยุดไม่ให้กาวินพูดเรื่องบ้า ๆ ออกไป เสียงเข้มดุนั้นดังก้องรถจนสาวน้อยตกใจกลัวชายหน้าเข้มขรึมผู้นั้น

“ข้างหน้านี้ใช่ไหมโรงเรียนน้อง”

“ชะ...ใช่ค่ะ”

“ถึงโรงเรียนซะแล้ว เสียดายว่าไหมเพื่อน”

“ลงไปเถอะ” วาโยไม่สนใจคำพูดคนเจ้าเล่ห์ และไม่ถามสิ่งใดต่อเมื่อรถถึงที่หมาย แถมยังพูดไล่เธอลงรถหน้านิ่งไร้อารมณ์

“เอ่อ...ขอบคุณนะคะ” เธอยังมึนงงอยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องหอบของทุกอย่างลงจากรถหรูมา

กาวินรีบลดกระจกลง แล้วตะโกนตามหลังเด็กสาวในชุดมอปลายไป “ตั้งใจเรียนนะครับน้องปอไหม”

คำพูดของชายที่กำลังระบายยิ้มมองมาที่เธอ ไม่เพียงแต่ทำให้ปอไหมประหลาดใจ แต่มันยังทำให้เธอหลุดโฟกัสไปจากชายอีกคน ทั้งที่ควรเป็นวาโยที่ได้รับความสนใจจากเด็กสาวมากกว่า ทว่าความจริงแล้วกลับไม่เป็นเช่นนั้น...

เพราะตั้งแต่ที่ทั้งสามคนได้เจอกันวันนั้น ชีวิตของปอไหมก็เปลี่ยนไป เธอกลายเป็นเด็กเลี้ยงของกาวิน ใช่แล้ว เธอเป็นผู้หญิงของกาวิน...

สิ่งที่ทำให้วาโยไม่ได้ปอไหมมาครอบครองอย่างที่ควรเป็น อาจเพราะว่ามันยากที่จะให้บอกว่าตกหลุมรักเด็กสาวที่เจอกันตรงแยกไฟแดง เพียงเพราะเห็นถึงความน่ารักและความขยันของเธอ

แถมเรื่องที่เธอยังเด็กมาก ก็เป็นเรื่องที่ทำให้เขาชั่งใจคิดถึงความเหมาะสม ทว่ากับกาวินแล้ว เมื่อเขาได้อยู่ใกล้สาวสวยคนไหนก็ยากที่จะพลาดโอกาสเชยชมของสวยงามนั้น ยิ่งใกล้เธอความอยากได้ก็ปรากฏให้เห็นชัดเจนซึ่งวาโยเองก็สังเกตเห็นและยอมถอยให้เพื่อนรักไปเฉย ๆ ทั้งที่นานวันความรู้สึกที่ว่าก็ยิ่งชัดเจนขึ้นว่าเขารู้สึกบางอย่างกับปอไหมจริง ๆ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็สายเกินที่จะบอกความในใจออกไป

ปอไหมได้รับการดูแลจากกาวินเป็นอย่างดี (ในช่วงแรก) เขาไม่เพียงแค่ดูแลเธอและยาย บ้านโทรม ๆ ที่เธออาศัยอยู่ตั้งแต่เด็ก เขาก็ส่งคนไปรีโนเวทซ่อมแซมจนน่าอยู่ขึ้นด้วยเศษเงินจากบัญชี

แต่แล้วไม่นานยายของปอไหมก็ล้มป่วยด้วยโรคของคนแก่ โรคมากมายรุมเร้าทำให้ยายของเธอต้องย้ายเข้าไปพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นส่วนใหญ่ และวาโยก็อาสาช่วยเหลือในส่วนนั้น เพราะเขามีโรงพยาบาลที่ดีและแพทย์มืออาชีพอยู่ในมือ เนื่องจากเป็นทายาทเจ้าของโรงพยาบาล V-m*b

หลังจากที่ยายของเธอย้ายเข้าไปพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล ปอไหมเองก็ย้ายเข้ามาอยู่ที่คอนโดของสองหนุ่ม ตามคำเชิญของกาวินหนึ่งในเจ้าของคอนโดหรูแห่งนี้

ซึ่งคนเจ้าเล่ห์หวังประโยชน์บางอย่างที่เขายังไม่ได้รับจากปอไหม เช่นประโยชน์จากเรื่องบนเตียงที่เขาตั้งตารออยู่นาน จากการทุ่มเททำทุกสิ่งเพื่อเธอตลอดหลายเดือน ซึ่งเขาก็สมหวังในสิ่งที่ต้องการนั้นเป็นที่เรียบร้อย

เธอกลายเป็นผู้หญิงของกาวินเต็มตัวและเป็นมานานถึงสี่ปี โดยที่เธอเองก็รู้ว่าการมีอยู่ของเธอนั้นเกิดขึ้นอย่างไม่มีสถานะเรียก รู้ชัดเพราะการกระทำของกาวินที่ย้ำเตือนกับเธอเสมอ ว่าเธอไม่ใช่แฟนสาวของเขาแต่อาจจะพิเศษกว่าผู้หญิงคนอื่นตรงที่เธอได้ก้าวเข้ามาอยู่ในความเป็นส่วนตัวของชายหนุ่มทั้งสอง ณ คอนโดหรูแห่งนี้

เธอก้มหน้ายอมรับทุกสิ่ง ทุกคำสั่งของเขาราวกับคนโง่ เขาเปลี่ยนภาพลักษณ์ของปอไหมให้เป็นสาวสวยในรูปแบบที่เขาต้องการจะมองเห็น ตรงไหนที่ยังบกพร่อง เขาก็จัดการเปลี่ยนจนเธอแทบไม่หลงเหลือความเป็นตัวเอง

เพียงเพราะคิดว่านี่เป็นหนทางตอบแทนบุญคุณเดียวที่เธอสามารถทำให้ได้ในตอนนี้ เพราะไม่ว่าจะเรื่องต่อเติมบ้าน เรื่องเรียนต่อ การกินการอยู่ กาวินดูแลให้เธอแทบทั้งหมด ยกเว้นเรื่องการรักษาตัวของยายที่วาโยใช้สิทธิ์พิเศษจากโรงพยาบาลของเขา จึงไม่ได้ออกบิลค่าใช้จ่ายในทันที แต่จะเรียกเก็บหนี้ภายหลังเมื่อปอไหมพร้อมจ่าย

ซึ่งนั่นเป็นคำขอเดียวที่เธอขอร้องกับกาวินไม่ให้รับผิดชอบเงินส่วนนั้นแทนเธอผู้เป็นหลาน แต่ถึงอย่างนั้นกาวินก็หมดเงินไปกับเธอเป็นจำนวนหลายล้าน ซึ่งมันเป็นจำนวนเงินมหาสารมากสำหรับเธอ

และถ้าจะให้เธอหาเงินจำนวนมากขนาดนั้นมาคืนเขา เธอเองก็จนปัญญา จึงได้แต่ตอบแทนเขาด้วยการเป็นเด็กดี อยู่ช่วยเหลือสองหนุ่มที่คอนโดแห่งนี้ตามที่พวกเขาเรียกใช้ งานบ้าน งานครัว ทุกอย่างเธอจัดการให้กับทั้งสองหนุ่มอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

ซึ่งตลอดเวลาหลายปีที่อยู่ที่นี่ ปอไหมรับรู้เรื่องราวมากมายของสองหนุ่ม รู้ดีอย่างลึกซึ้ง ว่าใครชอบอะไร ใครนิสัยเป็นอย่างไร รู้เห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นภายในคอนโดแห่งนี้ และบางครั้งก็ต้องแกล้งปิดหูปิดตา แกล้งทำเหมือนไม่มีความรู้สึก เมื่อเลือกแล้วว่าจะอยู่ในสถานะนี้ สถานะที่ไม่มีชื่อเรียก...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~