เข้าสู่ระบบ"พี่ลมว่าเพลงใจร้ายไหมคะ" ถามเมื่ออยู่ตามลำพังกับสามี ถ้าแทนไทรู้ว่าเธออยู่เบื้องหลังเรื่องนี้เขาก็คงโกรธเธอ "เพลงทำถูกแล้วครับ เรื่องของบัวกับแทนมันเป็นอะไรที่พูดยากครับ สองคนนั้นรักกันมานาน แต่ต้องปิดบังหัวใจตัวเอง เพราะคำว่าไม่เหมาะสม บัวไปเรียนต่อดีแล้วครับ เวลาจะเยียวยาทุกอย่าง บัวกลับมาในวันที่พร้อม พี่คิดว่าเรื่องของสองคนนี้คงง่ายขึ้น" "เพลงไม่สบายใจเลยค่ะ" เมื่อเห็นแทนไทเสียใจ เธอก็ไม่สบายใจ "อย่าโทษตัวเองสิครับ เพลงไม่ผิด แทนมันทำตัวเอง ปากแข็งท่ามาก ให้อยู่กับความเสียใจนั่นแหละดีแล้ว" "พี่ลมไม่สงสารเพื่อนเหรอคะ" "สมน้ำหน้ามากกว่าครับ พอแล้วไม่คิดเรื่องนี้แล้วนะ บัวไปเรียนต่อแล้ว เพลงก็กำลังจะคลอด พี่ไม่อยากให้เพลงคิดมาก" "พี่ลมดูเข้าใจความรักมากขึ้นนะคะ เคยอกหักหรือเปล่า" อยู่ๆเรื่องก็เข้าตัว เมื่อคนในอ้อมแขนหันมาจ้องหน้าเขาเขม็ง "ก็เคยมาบ้าง" "ใช่สายพิณไหมคะ" "เพลง ล้อพี่อีกแล้วนะ" "สายพิณก็สวย ทำกับข้าวอร่อย ทำไมพี่ไม่ชอบเธอ" "เพราะพี
มือบางลูบไล้ลงบนกล้ามเนื้อตึงแน่น แล้วกอบกุมความเป็นชายของเขาเอาไว้จนเต็มสองมือ ขยับลุกขึ้นนั่งในท่าคุกเข่า สาวชักลำรักสองสามครั้ง ตวัดลิ้นลงมาทักทายส่วนหัวป้านหยัก แล้วลากเรื่อยลงไปจนสุดโคน ตากลมโตมองสบกับตาคมเข้ม ที่มองเธอด้วยสายตาที่มากความหมาย ลิ้นเล็กตวัดปาดเลียจนทั่ว แล้วครอบปากลงมาจนสุดโคน ขยับปากรูดขึ้นรูดลงเป็นจังหวะ มือบางขยับสาวชักตรงส่วนโคน เพิ่มความเสียวกระสันให้เขา "อ่า...เพลงครับ เสียวจังเลยครับ" พายุครางไม่เป็นภาษา เมื่อถูกเมียรักเล่นงาน นับวันกรรัมภาก็ยิ่งเก่งขึ้น จากที่ไม่เป็นประสา แต่ตอนนี้ขึ้นมาอยู่ชั้นครู ถ้าเป็นแบบนี้ครูอย่างเขาคงเสียตำแหน่ง เพราะคนตัวเล็กเก่งเกินที่สอนไปแล้ว "เพลงครับพอก่อน พี่ทนไม่ไหวแล้ว" ร้องห้ามเมื่อคนตัวเล็ก ขยับปากเป็นหวังหวะ พร้อมกับสาวชักลำรักไปพร้อมๆ กัน กรรัมภาถอนปากออก มองสามีตาเยิ้ม พายุจับลำรักมาจ่อที่ใจกลางความเป็นหญิง ดันเข้าไปจนมิดโคน ขยับสะโพกเป็นจังหวะ เริ่มจากช้าและเร็วขึ้นเรื่อยๆ คนบนเตียงครางระงม เมื่อเสียวจนแทบขาดใจ "อ๊ะๆๆๆ พี่ลมขา เพลงจะเสร็จแล้วค่ะ" ร้องขอเมื่อพายุอัดท่อนเนื้อเข้าใส่
ท้องของกรรัมภา ไม่ใหญ่เหมือนท้องคุณแม่ทั่วไป เพราะเธอเป็นคนตัวเล็ก และเลือกกินอาหารที่มีประโยชน์ เดือนที่ห้าแล้ว ถ้าไม่สังเกตก็ไม่เห็น ผลอัลตร้าซาวด์บอกว่าเธอได้ลูกผู้หญิง นั่นยิ่งทำให้พายุดีใจที่สุด น้องพราวคือชื่อที่พายุตั้งให้ลูก ทุกครั้งที่คุยกับลูก คนเป็นพ่อจะเรียกแทนลูกว่าน้องพราวเสมอ นับวันคุณพ่อก็ยิ่งเห่อลูกอย่างหนัก เพราะน้องพราวรัมภาของเขา ตอบสนองทุกครั้งที่พูดคุยกับพ่อ พราวรัมภามาจากพายุบวกกับกรรัมภา เอาพ.ของพ่อ มารวมกับชื่อของแม่ จึงได้ชื่อนี้ขึ้นมา เธอก็ไม่คิดจะเปลี่ยน ถ้าลูกเป็นผู้หญิงก็ตั้งชื่อจริงว่าพราวรัมภา ชื่อเล่นว่าน้องพราว ตามที่คนเป็นพ่อตั้งให้ "ไงครับคนเก่งคิดถึงพ่อหรือเปล่า" ทันทีที่กลับมาจากนา พายุก็ตรงเข้ามาลูบท้องของภรรยา วันนี้เขาออกจากบ้านตั้งแต่ตีสี่ จึงไม่ได้ทักทายลูก คนในท้องก็เหมือนนกรู้ ทันทีที่คนเป็นพ่อทักทาย และลูบมือลงบนหน้าท้องของแม่ คนตัวเล็กก็ดิ้นไปมา ตอบสนองและทักทายเขา "ตั้งแต่เช้าก็เพิ่งดิ้นค่ะ คงรอพี่" "ช่วงนี้หน้านา เพลงเหนื่อยหน่อยนะครับ" "เหนื่อยอะไรกันคะ เพลงแทบไม่ได้ทำอะไรเลย"
1เดือนต่อมา "พี่เพลง! พี่เพลง! บัวทำได้แล้วพี่ บัวสอบหมอได้แล้วพี่" เสียงร้องที่ดังแข่งมากับเสียงมอเตอร์ไซค์คุ้นหู ทำให้ว่าที่คุณแม่ ที่กำลังทำกับข้าวเย็นตื่นเต้นไปด้วย เมื่อเห็นคนตัวเล็ก ในชุดนักเรียนมอปลายวิ่งเข้ามาหา "ดีใจอะไรล่ะบัว เดี๋ยวก็ล้มหรอก" พายุดุเมื่อเด็กสาววิ่งผ่านหน้าเขาไป ใบบัวยิ้มให้พายุ แล้ววิ่งเข้าไปในครัว เรื่องน่ายินดีแบบนี้ พ่อคือคนแรกที่เธอบอก พี่เพลงคือคนต่อมา "พี่เพลง! บัวทำได้แล้วพี่ บัวจะได้เป็นหมอแล้ว!" "จริงหรือจ๊ะ โอ๊ย! พี่ดีใจที่สุดเลย" มือที่หั่นผักเช็ดผ้ากันเปื้อนลวกๆ เมื่อคนตัวเล็กโผเข้ามาในอ้อมแขน "ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่ช่วยบัว" น้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม เมื่อคนที่ทำให้ฝันของเธอเป็นจริง อยู่ตรงนี้แล้ว หลายเดือนมานี้กรรัมภาทุ่มเทช่วยติวข้อสอบให้เธอ จนทำให้เธอสอบผ่าน "บัวรักพี่เพลง ฮือ ๆ ๆ" ไม่มีคำพูดใด ๆ หลุดออกมา เมื่อใบบัวเอาแต่สะอื้น น้ำตาที่ไหลมานี้มาจากความตื้นตันใจ และความยินดี เธอไม่ได้เรียนพิเศษ เวลาอ่านหนังสือก็มีน้อย เพราะต้องดูแลหลาน แต่กรรัมภาก็สอนจนเธอสอบหมอได้
“พักผ่อนนะครับ ขอโทษที่พี่ทำให้เพลงตื่น” พูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด ที่กวนเธอเวลานี้ คนท้องต้องพักผ่อนให้มาก ๆ ลูกจะได้แข็งแรง ร่างสูงขยับลงจากเตียง แต่คนตัวเล็กกอดคอเขาเอาไว้ "มากวนเพลงแบบนี้ เพลงจะหลับได้เหรอคะ" น้ำเสียงยั่วยวนกระซิบชิดใบหูแกร่ง พายุกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อร่างบางผละออกจากเขา ตาคมเข้มเบิกขึ้นมองภาพตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง เมื่อรู้ว่ากรรัมภากำลังจะทำอะไร มือบางปลดเสื้อคลุมออกจากบ่า ชุดที่ซ่อนอยู่ภายใน ทำให้คนมองลำคอแห้งผาด ชุดนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อน และแน่ใจว่าแถวนี้ไม่มีขาย เธอน่าจะสั่งมาจากร้านออนไลน์สักร้าน พักนี้ของมาส่งที่บ้านเขาบ่อย เพราะเมียเขาเป็นสายช็อปตัวยง ใบหน้าสวยแดงก่ำเมื่อคิดถึงสิ่งที่กำลังจะทำ นางยั่วฝึกหัดกลั้นใจข่มความอาย ความสุขของสามีคือสิ่งที่ภรรยาควรทำ เรื่องอื่นเธออาจจะเรียบร้อย แต่ถ้าเป็นเรื่องบนเตียง เธอขอสู้ตาย ภรรยาที่ดีควรปรนนิบัติและทำให้สามีมีความสุขที่สุด "ดูสิคะเพลงแฉะหมดแล้ว" ไม่พูดเปล่ากรรัมภายังแหวกเป้ากางเกงชั้นใน โชว์หลักฐานให้พายุเห็นชัดๆ นิ้วเรียวถูไถไปมาบนตุ่มไตเม็ดเล็ก ตาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเขา ก่อนจะค่อ
กรรัมภามองรถหกล้อ ที่บรรทุกหินเกล็ดมาเทบนถนนหน้าบ้าน พายุ แทนไท และทีมลูกหาบช่วยกันเกลี่ยหินจนทั่วถนน ก่อนจะใช้รถไถย่ำอีกครั้ง เพื่อให้ก้อนหินอัดแน่นไปกับถนน นอกจากหกหนุ่มยังมีชาวบ้าน มาช่วยอีกหลายคน คนที่นี่มากไปด้วยน้ำใจ ไม่ว่าบ้านใครมีงานอะไร ก็พากันมาช่วย นอกจากข้าวกลางวัน เย็นนี้คงตั้งวงกินเหล้ากันอีกเช่นเคย เรื่องกินเหล้าไม่ได้เป็นปัญหา ต่อให้เมาแค่ไหนพายุก็มีสติ ทีมลูกหาบก็เป็นคนเอางานเอาการ แต่ละคนเรียนไม่ต่ำกว่าปวส.แต่ที่เลือกมาทำนาก็เพราะเป็นอาชีพของครอบครัว ไผ่ก็เคยเป็นครูโรงเรียนเอกชนชื่อดังในกรุงเทพ แต่ลาออกมาทำนาอยู่กับบ้าน ทุกคนมีความสุขในแบบของตัวเอง ถึงจะขี้เหล้าแต่ก็ไม่มีใครเสียงาน "อย่าลืมเรื่องที่คุยกันไว้นะลุง วันที่สิบเก้า แปดโมงเช้า แต่งตัวด้วยชุดสุภาพ เอาสมุดเงินฝาก ธกส.ไปด้วยนะ" แทนไทกำชับชาวบ้านอีกครั้ง ทางอำเภอขอแรงให้เขาเกณฑ์ลูกบ้านไปรับรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ ที่จะเดินทางมาเป็นประธานมอบเงินเยียวยาจากรัฐบาลให้แก่ชาวบ้าน ปีนี้ข้าวเปลือกราคาถูก ทางรัฐบาลจึงจัดสรรเงินเยียวยามาให้ ทุกคนที่ทำนาและเป็นสมาชิกกับสหกรณ์ ธกส.ก็จะได้รับเงินเ
เสียงไก่ขันเจื้อยแจ้วเสียงนกกระจอกตัวน้อย ที่บินมาเกาะชายคาแล้วส่งเสียงร้อง ปลุกคนที่เพิ่งหลับไปได้ไม่นานให้ตื่นขึ้น บิดขี้เกียจเพื่อไล่ความเมื่อยขบ มองหมอนใบใหญ่ที่ว่างเปล่า พายุลุกไปก่อนอีกแล้ว เธอตื่นไม่ทันเขาสักวัน ใบหน้าสวยเห่อร้อน เมื่อเห็นสภาพของตัวเอง ที่มีเพียงผ้าห่มคลุมกายอยู่แค่ผืนเดีย
ตะวันคล้อยต่ำลงเป็นเวลาที่ช่างพากันเก็บของ เพราะเป็นเวลาเลิกงาน ต่างคนต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้าน บางคนที่ไม่รีบก็นั่งคุยกันต่อ ปรึกษาถึงงานที่จะทำวันพรุ่งนี้เพราะอยากให้เสร็จเร็วๆ หนุ่มๆนักดื่มช่วยกันเก็บของเพราะจะได้ตั้งวงเหล้าต่อ ใบบัวช่วยกรรัมภาทำกับแกล้มในครัว ไม่นานเด็กสาวก็ยกกุ้งแช่น้ำปลาถาดให
เสียงที่ดังมาจากข้างล่าง ปลุกคนที่นอนหลับมายาวนานให้ตื่นขึ้น ตากลมโตมองหมอนว่างเปล่าที่วางอยู่ข้างๆ ยิ้มกับตัวเองที่ไม่รู้ว่า คนที่นอนกอดเธอมาทั้งคืนลุกออกไปตอนไหน เขาต้องเป็นพวกย่องเบาแน่ๆ ตัวก็ใหญ่แต่ทำไมเท้าเบา เธอไม่รู้สึกตัวเลยว่าเขาลุกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ นาฬิกาฝาผนังบอกเวลาตีห้า นอนต่อก็คงไม่ห
กว่าทั้งสองจะลงมาอาบน้ำและกินข้าวเย็น เวลาก็ปาไปเกือบสองทุ่ม หลายครั้งที่พายุลอบยิ้ม เมื่อคนตัวเล็กเอาแต่หลบตาเขา กรรัมภาแทบจะไม่แตะข้าวในจาน เพราะมัวแต่เขินอายที่ถูกจ้องมอง บทรักเร่าร้อนที่จบลงไปนั้น ทำให้เธอแทบมองหน้าเขาไม่ติด เธอเป็นคนเริ่มก็จริง แต่เขากลับไม่ยอมให้มันจบง่ายๆ เธอเองก็ตามใจและตอบ







