5

“บ่าวทำไม่ดีก็สั่งสอนเอาแม่บัว ไม่ใช่มาทุบตีเหมือนวัวเหมือนควายเยี่ยงนี้”

            “แต่มั...”

            “ให้ฉันแต่งให้ไหม” ยาหยีหลุดพูดออกไป ก่อนจะเอามือปิดปากแทบไม่ทัน ในสมองเริ่มประมวลผลไปมา  “เอ่อ...คือ บ่าวทำได้เจ้าค่ะ” หญิงสาวพูดอ้อมแอ้มอย่างไม่แน่ใจในวิธีการพูดมากนัก

            “พูดจาอะไรหารู้ความไม่”  บัวเอ่ย

            “ให้บ่าวช่วยคุณบัวแต่งตัวไหมเจ้าคะ บ่าวพอจะทำได้เจ้าค่ะ” ยาหยีพูดออกไป ในใจแค่อยากช่วยจำปีก็เท่านั้น 

            “เอ็งทำได้รึ” เป็นขุนกริชที่หันไปถาม

            ยาหยีพยักหน้า “คุณบัวผิวสวยผมสวยแบบนี้แต่งอย่างไรก็ออกมาสวยค่ะ” หญิงสาวชมไปอีกดอก ก่อนจะอมยิ้มเมื่อคุณบัวดูจะพอใจไม่น้อย

            ภายในห้องคุณบัว

            “เอ้า...หวีผมให้ข้าสิ” ยาหยีพยักหน้าก่อนจะหยิบหวีขึ้นมาหวีผมให้คุณบัวอย่างเบามือ เธอเหลือบมองจำปีที่นั่งตัวหลีบอยู่ข้างๆ ผมของคุณบัวแม้จะเส้นเล็กสลวนแต่ไม่ได้อ่อนนุ่มหวีง่ายนัก

            “อันนี้น้ำมันอะไรเหรอจำปี”  ยาหยีหันไปกระซิบถามจำปี

            “น้ำมันมะพร้าว” จำปีกระซิบตอบ

            ยาหยีค่อยๆ แตะมือกับน้ำมันมะพร้าวเธอลูบเบาๆ ไปที่เส้นผมก่อนจะแบ่งผมเพื่อถักเปียและเกล้าขึ้นอย่างเบามือ แม้จะไม่มีอุปกรณ์ครบมือนักแต่ก็ไม่ได้ยากเกินไปสำหรับเธอ  เครื่องประดับเล็กๆ ถูกแต่งแต้มที่ผมอย่างสวยงาม

            “เสร็จแล้วเจ้าค่ะ” ยาหยีบอกก่อนจะถอยออกมาดูผลงานตัวเองอย่างพอใจ

            “สวย เอ็งทำผมสวยมาก” บัวมองผมของตัวเองในกระจกอย่างตะลึง ทรงผมแปลกตานี้สวยถูกใจเธอมากทีเดียว ใบหน้าที่เคยงองุ้มนั้นกลับประดับด้วยรอยยิ้มแทบจะทันที

            ยาหยีเพียงแค่ยิ้มรับก่อนจะมองจำปีที่ค่อยๆ ใช้ดินสอพองบดให้ละเอียดและลงที่ตัวคุณบัวอย่างเบามือ  ยาหยีขยับตัวเข้าไปใกล้ก่อนจะหยิบแท่งสีดำเล็กๆ ที่วางเอาไว้ขึ้นมาดูอย่างสงสัย

            “มะพร้าวห้าวเผาไฟ เอาไว้เขียนคิ้วแต่คิ้วข้าดำอยู่แล้วหาต้องเขียนไม่” คุณบัวเอ่ยบอกเมื่อเห็นท่าทางสงสัยของบ่าวหน้าใหม่ที่เธอเริ่มถูกใจเสียแล้ว

            “ว่าแต่คิ้วของเอ็งทำไมถึงเป็นทรงแบบนั้นเล่า” บัวเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าคิ้วของยาหยีนั้นสวยได้รูป

            “ให้ฉัน...เอ่อ...บ่าวทำให้ไหมเจ้าคะ”  ยาหยีถามออกไปก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้ทันทีเมื่อคุณบัวพยักหน้า

            ยาหยีร้องขอใบมีดเล็กๆจากจำปีก่อนจะลงมือกันคิ้วให้คุณบัวอย่างเบามือก่อนจะใช้น้ำมันมะพร้าว เธอใช้แป้งผัดที่ผิวหน้าของคุณบัวเพียงอ่อนๆ ก่อนจะใช้มะพร้าวห้าวเผาไฟที่เอาไว้เขียนคิ้วเขียนลงที่หางตาบางๆ เพื่อเสริมให้ดวงตาดูคมและสวยขึ้น และสุดท้ายเธอค่อยๆ ทาสีชาดลงที่ด้านในปากและเกลี่ยไล่สีออกมาที่ริมฝีปากด้านนอก และตามด้วยแตะสีผึ้งทับเบาๆ เพียงแค่นี้ริมฝีปากก็ดูสวยมีมิติมากขึ้น

            ผลงานการแต่งหน้าทำผมของยาหยีในครั้งดูเหมือนจะพอใจคุณบัวไม่น้อย  เมื่อยาหยีได้รางวัลเป็นเปลือกหอยสองสามอันมาแบบงงๆ

            “เจ้าชื่ออะไรรึ” บัวถามในขณะที่กำลังให้จำปีช่วยนุ่งผ้าให้

            “หยีเจ้าค่ะ” 

            หยี...ชื่อแปลกจริง แต่เอาเถอะข้าจะไปขอเอ็งกับคุณแม่ มาอยู่รับใช้ข้าที่เรือนนี้เถอะ ข้าถูกใจเอ็ง”

            “เอ่อ..คือ” ยาหยียังคงลังเล นี่เธอต้องมาเป็นบ่าวจริงๆ เหรอ

            ยังไม่ทันได้ตอบอะไรคุณบัวที่ตอนี้แต่งตัวเสร็จแล้วก็เดินออกไปจากห้องทันที โดยที่มีจำปีตามไปติดๆ

            ยาหยีได้แต่เดินตามออกไปอย่างเหม่อลอย ในหัวยังคงสับสนไม่แน่ใจ ว่าเธอจะเอายังไงกับชีวิตตัวเองดี 

            “ลูกขอหยีมารับใช้ส่วนตัวนะคะคุณแม่” บัวเอ่ยเสียงหวานกับคุณหญิงแก้วผู้เป็นมารดา แขนเรียวเกี่ยวกอดเอวของมารดาไว้อย่างออดอ้อน 

            “อะไรดลใจให้เจ้าเอ็นดูหยีมันเล่าแม่บัว” คุณหญิงเอ่ยกลั้วหัวเราะ

            “มันรับใช้ถูกใจลูก ช่างคิดช่างทำไม่โง่เง่าเหมือนนังจำปี” บัวบอกอย่างเอาแต่ใจ

            “ตามใจเจ้าแล้วกัน” คุณหญิงแก้วบอกอย่างเอาใจลูกสาวคนเล็ก

            “แต่มันไม่ใช่บ่าวบ้านเราจะขอรับท่านแม่” ขุนกริชเอ่ยค้าน ก่อนหันไปมองหญิงสาวหลงทางที่มองซ้ายทีขวาทีอย่างไม่รู้จะทำตัวอย่างไร นึกแล้วก็เวทนาอยู่ไม่น้อยทั้งคำพูดคำจาที่ฟังไม่รู้ความแล้วไหนจะรูปร่างหน้าตาผิวพรรณที่ดูหมดจดจับตานั่นอีก หากจะไล่ให้พ้นเรือนก็คงไม่ดีแน่

            “เอ้า...นังหยีเอ็งว่ายังไง จะมาคอยรับใช้ลูกข้าได้หรือไม่ ยังไงเอ็งก็ไม่มีที่ไปอยู่แล้วไม่ใช่รึ” คุณหญิงแก้วเอ่ยถาม 

            ยาหยีได้แต่หันไปมองขุนกริชอย่างขอความช่วยเหลือ เพราะเธอเองก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องตอบว่าอย่างไร

“เอาเถอะ...แล้วแต่แม่บัวแล้วกัน อยากได้มันก็ตามใจ” คุณหญิงแก้วเอ่ยอย่างตัดปัญหา

            ยาหยีได้แต่มองซ้ายมองขวาอย่างไม่รู้จะทำตัวอย่างไรเมื่อถูกพามายังที่ไม่คุ้นตา และรอบตัวมีคนเต็มไปหมดนี่สินะงานบุญที่จำปีบอกยาหยีคิดในใจ และด้วยความที่ไม่รู้จะทำตัวอย่างไรตอนนี้เธอจึงได้แต่ยืนมองตามบัวที่เดินไปไหว้หญิงสาวคนหนึ่งในงาน หญิงสาวที่บัวคุยด้วยนั้นมีใบหน้าที่สวยงามไม่น้อยและชุดกับเครื่องประดับที่ใส่นั้นก็ดูเข้ากับราวจับวาง

            “น้องบัวไปทำอะไรมา หน้าตาทำไมคมคายแปลกตาทีเดียว” เพ็ญเอ่ยชมเมื่อเห็นว่าวันนี้บัวดูสวยผิดตา

“จริงรึเจ้าคะพี่เพ็ญ” บัวยิ้มอย่างถูกใจเมื่อได้รับคำชมจากหญิงสาวที่ขึ้นชื่อเรื่องความงามและยังเป็นคู่หมั้นของขุนกริชพี่ชายของเธออีกด้วย

            “มานี่หยี อย่าเกะกะคุณหนูบัว” จำปีเอ่ยก่อนจะรั้งแขนให้ยาหยีลงไปนั่งข้างๆ

            “ใครเหรอ” ยาหยีหันไปกระซิบถามจำปีก่อนจะพยักเพยิดไปยังหญิงสาวที่คุยอยู่กับบัว