6

            “คุณเพ็ญ คู่หมั้นท่านขุนกริช” จำปีบอก

            ยาหยีได้แต่พยักหน้ารับก่อนจะนึกถึงใบหน้าขมเข้มของขุนกริช และก็พลางมองหญิงสาวตรงหน้า

            “ลูกออกมาคงน่ารักน่าเอ็นดูมากแน่ๆ” ยาหยีบ่นพึมพำ แต่ไม่พ้นหูจำปีที่นั่งอยู่ข้างๆ

            “เดี๋ยวเถอะเอ็ง สาระแนเรื่องเจ้านายแบบนี้ได้โดนเฆี่ยนหลังลายแน่ถ้าใครได้ยินเข้า” จำปีเอ่ยเตือน

ยาหยีได้แต่พยักหน้ารับก่อนจะยกมือขึ้นมาตีปาดตัวเองเบาๆ ทำท่าทำทางให้จำปีรู้ว่าจะไม่พูดแล้ว

            “มานี่มาข้าช่วยตี” จำปียื่นมามาแตะปากยาหยีอย่างหยอกล้อเมื่อเห็นยาหยีทำท่ายียวนใส่

            “เรื่องอะไรล่ะ ฮ่าๆ” ยาหยีโยกตัวหลบก่อนจะหัวเราะคิกคัก

            “บ่าวที่ไหนมานั่งหยอกกันตรงนี้ หัวเราะเสียงดังลั่นเรือนใครเขาจะว่านายไม่สั่งสอน”

            เสียงทักกึ่งตำหนิที่ดังเสียจนบัวหันมามอง ยาหยีเงยหน้ามองเจ้าของเสียงก็พบกับชายหนุ่มที่กำลังมองมาด้วยสายตาที่เธอไม่เข้าใจนัก ก่อนสะดุ้งเมื่อรับรู้ถึงแรงสะกิดของจำปี เมื่อหันไปก็พบว่าจำปีกำลังนั่งก้มหน้าลงกับพื้นราวทำอะไรผิด

            “ก้มลงๆ” จำปีบอกเสียงเบา ยาหยีทำตามทันที

            “มีอะไรกันรึเจ้าคะ ท่านขุน” เสียงของบัวที่เดินมาเอ่ยถาม

            “มีอะไรกันรึหยี” บัวหันมาถามยาหยีที่พามาด้วยทันที

            “บ่าวของเจ้าหรอกรึ พี่เห็นนั่งหัวเราะระริกระรี้เสียงดังไปถึงท่าน้ำ”

            “น้องต้องขอโทษด้วยเจ้าค่ะ นังนี่มันบ้าใบ้ไม่ค่อยเต็มเต็ง พี่กริชช่วยเอาไว้จากพม่านอกกำแพงเมือง น้องเวทนาเลยเอามาชุบเลี้ยงไว้” บัวบอกกับชายหนุ่มตรงหน้า

            “เอาเถอะ วันนี้เป็นวันดีบ้านเราทำบุญบ้านพี่พุ่มก็ขึ้นไปฟังพระสวดเถอะเจ้าค่ะ” เพ็ญที่เดินมาสมทบเอ่ยตัดบทพี่ชายของตน

            ฟากยาหยีมองคนทั้งสามเดินขึ้นเรือนหลังใหญ่ไปด้วยหัวใจที่คุกกรุ่น เธอรู้ดีว่าตอนนี้ฐานะของเธอคือทาส คือชนชั้นต่ำในยุคสมัยนี้ ที่ใครจะกดขี่อย่างไรก็ได้  แต่พอได้ฟังประโยคดูแคลนของบัวแล้วก็อดโมโหไม่ได้ แล้วไหนจะโดนว่าทั้งที่เธอกับจำปีแค่หยอกล้อเล่นกันนั่นก็อีก เธอกับจำปีก็คนทำไมต้องมาว่ากันด้วย ยาหยีได้แต่คิดพลางถอนกายใจอย่างอึดอัด

            “เป็นอะไรไปล่ะนังหยี หน้าหงิกหน้างอ” จำปีเอ่ยถามก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆยาหยี พลางยื่นขันน้ำให้หญิงสาวตรงหน้าอย่างมีน้ำใจ

            “ขอบใจ” ยาหยีรับน้ำมาดื่ม ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะถามออกมาอย่างสงสัย “ใครเหรอจำปี”

            “ใครคนไหนล่ะ” จำปีถามกลับพลางหยิบก้อนหินปาลงน้ำเล่น ตอนนี้จำปีพายาหยีมาหลบนั่งเล่นอยู่ที่ท่าน้ำหลังเรือน คนในงานมากมายคุณบัวเองก็ไม่ได้เรียกใช้ ทาสอย่างเธอจึงอาศัยเวลาแบบนี้แหละได้มานั่งเล่นให้สบายใจบ้าง

            “ผู้ชายคนนั้น คนที่ว่าเรา” ยาหยีถาม

            “อ่อ...ขุนศรีณรง หรือคุณพุ่ม พี่ชายคุณเพ็ญ ลูกชายคนโตของคุณหญิงเพ็ง พ่อของท่านเป็นถึงเจ้าพระยาเชียวนา” จำปีบอกก่อนจะเห็นว่าใบหน้าของหยียังคงเศร้าสร้อย

            “เอาเถอะวะหยีเอ๊ย เราเป็นทาสจะโดนด่าโดนว่าบ้างก็ต้องอดต้องทน อย่าคิดกระไรไปให้มากความ คุณบัวเองถึงจะอารมณ์ร้ายไปบ้าง แต่ก็ยังถือว่ามีน้ำใจกับบ่าวอย่างเรามากโขอยู่”

            “อืม” ยาหยีพยักหน้าตอบ

            “เดี๋ยวข้าไปขอปันขนมในครัวมาให้กิน เมื่อตะกี้เดินผ่านน่ากินหลายอย่างเชียว เอ็งนั่งรอข้าที่นี่แหละ” จำปีบอกก่อนจะผละออกไป 

            ยาหยีมองตามจำปีที่เดินลับไป  ก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้งความอึดอัดคับข้องใจยังคงวนเวียนอยู่ในความรู้สึก เธอไม่รู้จะทำยังไงเธอมาที่นี่ได้ยังไงและที่สำคัญเธอจะกลับยังไง  เพียงแค่คิดว่าจะต้องติดอยู่ที่นี่ตลอดไป น้ำใสๆ ก็ค่อยๆ เอ่อออกมารอบดวงตาอย่างห้ามไม่ได้ 

            “โดนเจ้านายว่ากล่าวตักเตือนนิดหน่อย ถึงขนาดหนีมานั่งร้องไห้เชียวรึ” เสียงทักที่ดังมาจากด้านหลังทำเอายาหยีสะดุ้ง ร่างบางขยับตัวหันไปดูก็พบกับคนที่นึกเกลียดหน้าทันที 

            “เอ่อ...ท่านขุนศรีณรง” ยาหยีก้มหน้าลงทันทีไม่อยากให้คนอย่างนี้เห็นน้ำตา ก่อนจะพยายามปลีกตัวเดินหนีออกมา แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่ยอมง่ายๆ เมื่อเขาขยับตัวมาดักเธอเอาไว้อย่างจงใจ

            “แม่บัวบอกข้าว่าเจ้าเป็นคนบ้าใบ้ที่ขุนกริชช่วยมาจากนอกกำแพงเมืองงั้นรึ”

            “เจ้าค่ะ” ยาหยีจำใจตอบ สายตาเหลือบมองหาทางหนีทีไล่ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าสายตาที่ชายตรงหน้ามองมาตอนนี้มันดูไม่ปลอดภัยสักเท่าไหร่

            “คนบ้าใบ้ที่ไหนกันจะหมดจดขนาดนี้บอกข้าทีเถอะ เจ้าชื่อว่ากระไรนะข้าได้ยินแม่บัวเรียกไม่ถนัด” ขุนศรีณรงเอ่ยถาม ท่าทางคุกคามนั้นทำเอายาหยีเริ่มใจไม่ได้ ขาเรียวจึงพยายามก้าวถอยหนี

            “ท่านขุนศรีมาทำกระไรตรงนี้รึแขกเหรื่อถามหากันทั้งงาน” เสียงทุ้มที่เอ่ยขัดจังหวะนั้นช่างคุ้นหู ยาหยีเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับร่างสูงใหญ่ของขุนกริชที่ตอนนี้ยืนอยู่ด้านหลังขุนศรีณรง

            ยาหยีไม่ทันได้คิดอะไร เธอพาตัวเองไปหลบอยู่ข้างหลังของขุนกริชทันทีมือเรียวเผลอยื่นออกไปจับแขนของกริชเพื่อขอความช่วยเหลืออย่างลืมตัว