บทที่ 3 หนี้สิน

“วันนี้นางขายดอกไม้ได้เยอะนัก” เจย์เดนนั่งมองเธอที่กำลังทำงานพาร์ทไทม์อยู่อย่างขะมักขะเม้น “แต่ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นผู้ชายทั้งนั้น” ว่าพลางขมวดคิ้วไปด้วย

“เพราะส่วนใหญ่ผู้ชายซื้อดอกไม้ให้ผู้หญิงอย่างไรขอรับ” ผู้ติดตามให้เหตุผล ก่อนที่ท่านชายของเขาจะขุ่นเคืองใจไปมากกว่านี้ เพราะมันคงไม่เป็นผลดีต่อพวกมนุษย์เพศชายพวกนั้นแน่

“แต่ผู้ชายพวกนี้เขาซื้อดอกไม้ให้แฟนสาวหรือภรรยากันทุกวันเลยอย่างนั้นเหรอ?” เขาจับสังเกตและจำใบหน้าของลูกค้าประจำทุกคนได้ บางคนก็เข้ามาอุดหนุนทุกวัน บ้างก็วันเว้นวันจนน่าประหลาด

“เอ่อ...ก็คงรักภรรยามากน่ะขอรับ” ชาร์ลรีบแก้ต่าง แต่ในอีกมุมหนึ่งมันถือเป็นการสอพลอเพื่อมิให้ท่านชายของเขาฉุนเฉียวจนเกินงาม

“เหอะ รักคนจัดช่อดอกไม้สิไม่ว่า...” เจย์เดนแค่นหัวเราะอย่างไม่ค่อยชอบใจนัก ก่อนจะหันไปเอ่ยสั่งชาร์ลเสียงเด็ดขาด “ข้าอยากให้เจ้าไปเหมาดอกไม้ร้านนั้นมา ก่อนที่มนุษย์พวกนั้นจะเข้ามาอีก”

ว่าที่ชายาของเขา มิควรได้มีชายใดมาเชยชมอย่างออกนอกหน้าเช่นนี้สิ มันทำให้เขาหงุดหงิดอย่างไรไม่รู้

“เอ่อ...แต่...ดอกไม้เยอะมากเลยนะขอรับ ท่านชายจะเอาไปทำอะไรกัน”

“ข้าบอกให้ไปซื้อก็ไปซื้อมาเถอะ” เจย์เดนเหลือบมองชาร์ลเหมือนไม่ค่อยได้ดั่งใจนัก อีกฝ่ายก็ยืนงุนงงก่อนจะพยายามกลั่นกรอง

“อ๋อออออ...ได้เลยขอรับ” และแล้วในที่สุดผู้ติดตามของเขาที่เพิ่งเข้าใจความหมายของเจ้านายตัวเองก็รีบยกยิ้มแล้วไปจัดการตามคำสั่งในทันที

“เฮ้อ...เหนื่อยใจจริง ๆ” เจย์เดนบ่นตามหลังของชาร์ลที่กำลังมุ่งหน้าไปที่ร้านดอกไม้ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากจุดสังเกตการณ์นัก

“สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ”

เสียงหวานเสียด้วย หากท่านชายได้มาเจอกับตัวมีหวังใจสั่นแน่ ชาร์ลแอบคิดในใจก่อนจะเริ่มหันมองดอกไม้นานาชนิดโดยรอบ

“ไม่ทราบว่าอยากได้ดอกไม้แบบไหนคะ”

“เอ่อ...” ชาร์ลทำท่าครุ่นคิด

“เอาไปใช้เนื่องในโอกาสอะไรคะ” ลินินยังคงเอ่ยถามต่อ “ฉันช่วยแนะนำได้ค่ะ”

“เอ่อ...” เขาไม่ได้เตรียมบทสนทนาที่ดูเหมาะกับสถานการณ์เช่นนี้มาเสียด้วยสิ จะบอกว่าเนื่องในโอกาสที่แวมไพร์ตนหนึ่งเกิดหึงหวงเธอเกินหน้าเกินตาก็ใช่เรื่อง “เหมาหมดเลยครับ”

“เอ๊ะ?” ลินินทำสีหน้าตกใจ แต่อนที่จะทันได้เอ่ยถามอะไร ชาร์ลก็เอ่ยขึ้นด้วยไหวพริบ “พอดีที่บ้านผมจัดงานเลี้ยงฉลองครับ ขอเหมาหมดเลย”

“ให้จัดเป็นช่อด้วยไหมคะ หรืออยากได้แบบไหนแจ้งได้เลยค่ะ” ลินินยื่นแบบช่อดอไม้มาให้ชาร์ลพิจารณา ในตอนนั้นเองเจ้าตัวก็เริ่มมองหาความช่วยเหลือจากบนหลังคาอีกฟากฝั่ง เมื่อเห็นแบบนั้นลินินก็มองตามสายตาของเขาไปทันที

“บนนั้นมีอะไรเหรอคะ?” เธอชะโงกหน้าออกมามองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทำเอาชาร์ลที่กำลังส่งสายตาหาเจ้านายตัวเองถึงกับสะดุ้งโหยง

“ไม่มีอะไรครับ เอาแบบนี้แล้วกัน!” เขาเอ่ยอย่างร้อนรนด้วยกลัวว่าจะถูกจับได้ว่าพวกเขานั้นไม่ใช่มนุษย์ เพราะกฎของแวมไพร์อย่างพวกเขา คือการห้ามเปิดเผยตัวตนอย่างชัดเจนเกินไปต่อหน้ามนุษย์ มิฉะนั้นอาจสร้างความโกลาหลครั้งใหญ่ได้

“จัดเป็นช่อนะคะ แล้วช่อนึงอยากให้มีดอกไม้ชนิดไหนอยู่ในนี้บ้างคะ”

“เอาเป็นว่า จัดมาตามใจคุณเลยครับ” เขาเองก็ไม่ค่อยเชี่ยวชาญเรื่องดอกไม้นัก

“อ๋อ ค่ะ...” ลินินเดินไปบอกพนักงานที่กำลังนั่งพักอยู่ที่หลังร้านเพื่อให้มาช่วยกันจัดช่อดอกไม้ทั้งหมด หลังจากที่ชาร์ลจ่ายเงินทั้งหมดแล้วก็กลับออกมาหาเจย์เดนที่ยังนั่งรออยู่ที่เดิมไม่ยอมไปไหน

เมื่อเห็นว่าลินินนั่งจัดช่อดอกไม้พร้อมกับเพื่อนร่วมงานของเธออีกคนอย่างขยันขันแข็งเป็นเวลาหลายต่อหลายชั่วโมงโดยไม่หยุดพัก เขาก็อดที่จะชื่นชมในตัวเธอเสียไม่ได้

ก่อนจะได้ยินถ้อยคำชวนคิดเยอะจากผู้ติดตามคนสนิทของตัวเอง “ดูเหมือนจะไปเพิ่มงานให้นางนะขอรับ”

“ข้าไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นหรอก แค่ป้ายหน้าร้านปิดไม่ให้มีคนเข้าต่อก็เป็นอันพอแล้วล่ะ” เจย์เดนว่าพลางยกยิ้มขึ้นตรงมุมปาก

เมื่อเริ่มคล้อยยามเย็น ลินินก็จัด่อกไม้ทั้งหมดเสร็จทันเวลาร้านปิดทำการ ชาร์ลจึงรีบให้คนจากคฤหาสน์มารับช่อดอกไม้จำนวนมหาศาลกลับไปยังคฤหาสน์ตามคำสั่งของเจย์เดน

ส่วนลินิน หลังจากเลิกงานก็รีบตรงกลับบ้านทันที “วันนี้ที่ร้านขายดอกไม้ได้หมดเกลี้ยงเลยนะ เจ้าของร้านชมใหญ่เลย แถมได้โบนัสมาด้วยแหละ” ลินินเดินกลับเข้าไปภายในห้องนอนของตัวเองก็เอ่ยบอกกับดอกกุหลาบที่อยู่ในแจกัน “สงสัยเป็นเพราะแกแน่เลย...” เธอจ้องมองดอกกุหลาบในแจกันอย่างหลงไหลก่อนจะทิ้งตัวลงนอน

ในวันพรุ่งนี้จะเป็นวันเปิดภาคการศึกษาในชั้นมัธยมปีสุดท้ายของเธอ จึงต้องรีบเข้านอนโดยเร็ว

“พรุ่งนี้นางจะเปิดเทอมแล้วขอรับท่านชาย” ชาร์ลยืนถือข้อมูลของลินินพร้อมรายงานให้เจย์เดนทราบ

“เปิดเทอมอย่างนั้นหรือ?”

“ปีสุดท้ายของมัธยมปลายแล้วขอรับ”

“ขยันมากเลยนะ ทำงานหนักขนาดนี้แล้วยังไปเรียนอีก” เขาว่าพลางจ้องมองไปยังหน้าต่างห้องนอนที่ปิดไฟมืดสนิทเป็นที่เรียบร้อย

ลินินไปเข้าเรียนตามปกติ วันนี้ถือเป็นวันปฐมนิเทศและแจกจ่ายตารางเรียน ยังไม่ได้เรียนเนื้อหาอะไรมากมายนัก แต่ถึงอย่างนั้นก็สร้างความเหนื่อยล้าให้กับลินินพอตัว

“เฮ้อ ได้กลับบ้านสักทีเนอะ” ลินินพึมพำกับตัวเองด้วยความโล่งใจ พลางครุ่นคิดว่าจะกลับไปพักผ่อนที่บ้านก่อนสักครึ่งชั่วโมงแล้วค่อยออกไปทำงานพาร์ทไทม์กะดึกต่อ

แต่ดูเหมือนว่าวันนี้โชคจะไม่ค่อยเข้าข้างเธอสักเท่าไหร่นัก เมื่อชายกลุ่มหนึ่งปรากฎตัวขึ้นแล้วเอ่ยเสียงเย้าแหย่ “สาวน้อย ดูเหมือนเรามีเรื่องต้องคุยกัน” ท่าทางของพวกเขาประหนึ่งเจ้าพ่อมาเฟียคุมถิ่นที่อยู่ในระแวกนี้

ใช่แล้ว...พวกเขาคือลูกน้องของเจ้าหนี้ที่พ่อลินินไปติดค้างเงินจำนวนมหาศาลเอาไว้นั่นเอง

ร่างบางก้าวถอยหลังด้วยความหวาดหวั่น พลางหาโอกาสเหมาะสมวิ่งหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย นี่มันหน้าโรงเรียนเชียวนะ คนพวกนี้กล้ามาตามทวงเงินถึงที่นี่เลยอย่างนั้นเหรอ!?

ระหว่างที่ภายในใจกำลังครุ่นคิด สองขาก็รีบวิ่งหนีต่อไปอย่างไม่รอช้า แต่แล้วก็จนมุมเข้า เมื่อพวกมันแบ่งออกเป็นสองกลุ่มเพื่อไปดักทางหลบหนีของเธอ

“นายใหญ่มีเรื่องจะคุยกับเธอ แม่สาวน้อย ยอมไปด้วยกันแต่โดยดีเถอะ ฉันไม่อยากทำร้ายผู้หญิง” เมื่อเห็นว่าเธอหมดโอกาสที่จะหลบหนีแล้ว เขาจึงสแยะยิ้มแล้วเอ่ยอย่างมีชัยเหนือกว่า

“คุยอะไรอีก ฉันจ่ายไปจนไม่รู้จะเท่าไหร่แล้วนะ” ลินินเริ่มเว้าวอน แต่ถึงอย่างนั้นก็ถูกมือหนาของชายที่ดูเหมือนจะเป็นหัวโจกในการไล่ล่าตัวลูกหนี้ดึงทาบทามให้เดินไปขึ้นรถหรูคันหนึ่ง

ประตูภายในรถเปิดออก ก่อนจะปรากฎชายคนหนึ่งที่ท่าทางดูเหี้ยมโหด บนใบหน้าของเขาปรากฎรอยแผลเป็นซึ่งพอจะบ่งบอกได้ว่าเขาผ่านความโชกโชนมานับไม่ถ้วน เมื่อลินินได้ลองพิจารณาจากสถานการณ์แล้ว และช่างน้ำหนักความคิดได้ว่าอย่างไรคนพวกนี้ก็เป็นต่อเธออยู่วันยังค่ำ เธอจึงต้องยอมขึ้นรถไปอย่างจำนน

“หน้าสวยดีนะ แต่ซอมซ่อไปหน่อย” เมื่อก้าวขึ้นไปบนรถ ชายวัยกลางคนก็เอื้อมมือมาบีบใบหน้าของเธอก่อนจะกวาดสายตาสำรวจเรือนร่างของเธออย่างเปิดเผย

“โบราณว่าไว้ พ่อก่อหนี้ ลูกก็ต้องชดใช้...” จากนั้นเขาก็ปล่อยใบหน้าของเธอให้เป็นอิสระ “มาดูกันเถอะ ว่าตัวเธอจะมีมูลค่ามากแค่ไหน” ว่าจบเขาก็สั่งให้ลูกน้องปิดประตูรถ แล้วขับเคลื่อนไปยังบ้านหลังมโหฬาร

.

.

.

อีกด้านหนึ่ง

ระหว่างที่ร่างบางก้าวขึ้นรถไป ดวงตาสีแดงคมเข้มก็จับจ้องอย่างไม่วางตา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังนั่งดูรูปการณ์ด้วยความนิ่งเฉย จนผู้ติดตามคนสนิทอดเอ่ยถามเสียไม่ได้

"ท่านชาย...จะไม่ช่วยนางหรือ?" เขาเอ่ยด้วยเสียงร้อนรน ดูท่าแล้วคนพวกนั้นคงไม่ปล่อยเธอแน่

"ช่วยไปทำไมกัน กุหลาบยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย บางทีนางอาจไม่ใช่คนที่ข้าตามหา..."

"หากท่านชายต้องการดูปฏิกิริยาของกุหลาบ ก็ควรนำนางมาอยู่ข้างกายให้เป็นที่ประจักษ์ เพราะท่านโหรหลวงกล่าวว่าปฏิกิริยาของกุหลาบที่ส่งพลังงานออกมาจะสอดคล้องกับความรู้สึกของท่านชาย"

"...."

"บางทีกุหลาบดอกนี้ อาจมีไว้เพื่อให้ท่านชายได้เรียนรู้ความสัมพันธ์กับนางอย่างค่อยเป็นค่อยไป จะมาด่วนตัดสินเช่นนี้คงไม่ได้"

สิ่งที่ชาร์ลคิดนั้นไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย กุหลาบดอกนี้เป็นเครื่องนำทางสื่อรัก ทั้งคู่ต้องได้ทดลองรัก เมื่อนั้นจึงจะบอกได้ว่าเธอคือคนที่ใช่หรือไม่ นั่นเป็นสิ่งที่เจย์เดนก็รู้แจ้งอยู่แก่ใจ

"หรือท่านชายไม่ถูกใจนาง?"

"...."

"หากเป็นเช่นนั้น สามารถขอให้ท่านโหรหลวงตัดส้มพันธ์และนำกุหลาบนั้นคืนมาได้นะขอรับ จะได้ไม่ผูกมัดนางด้วย" บอกตามตรง ระหว่างที่ ชาร์ล ต้องมาตามติดชีวิตของเธอพร้อมกับเจย์เดน เขารู้สึกเห็นอกเห็นใจลินินยิ่งนัก ยิ่งล่วงรู้ประวัติที่ผ่านมาของก็ยิ่งสงสาร

"...."

"หากไม่ถูกใจก็มิควรรั้งเอาไว้ รังแต่จะทำให้นางเสียเวลา" น้ำเสียงในการพูดสุภาพ แต่สายตาที่ปรายมองคนข้าง ๆ กลับดูไม่ค่อยพอใจนัก

ท่านชายเฝ้ามองเธอมาร่วมหลายเดือนแล้ว แต่ก็ไม่ทำอะไรไปมากกว่านั้น นอกจากกันท่าเธอจากชายหนุ่มคนอื่น เขาเองก็ไม่รู้ว่าท่านชายจะดำเนินการอย่างไรต่อไป

แต่หากเพียงแค่มารับชมชีวิตของนางเพื่อหาความสนุกใส่ตัว เขาก็เห็นควรว่าต้องตัดสัมพันธ์เสีย เพราะการเฝ้ามองเพียงเพื่อความสนุกเช่นนี้ เป็นเหมือนกลั่นแกล้งเธออีกทอดหนึ่งอย่างไรไม่รู้

หากเทียบกับเวลาผู้เป็นอมตะเช่นพวกเขา เวลาเพียงเท่านี้เหมือนเศษเสี้ยว แต่สำหรับลินินเวลาของเธอเดินหน้าผ่านไปเรื่อย ๆ เธอมีอายุขัยจำกัดอย่างมากสุดเพียงหนึ่งร้อยปีเท่านั้น

"เฮ้อ...บางทีข้าก็หงุดหงิดกับความคิดของเจ้าเหลือเกิน" เจย์เดนว่า แต่แล้วก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ไปกันเถอะ"

"ไปไหนขอรับ?"

"ตามมา เดี๋ยวก็รู้เอง"