บทที่ 5 (1/3)

บทที่ 5

“หมอนับฝัน! มีดผ่าตัดเบอร์สิบเอ็ดอยู่ในกล่องปลอดเชื้อค่ะ!” ขวัญข้าวตะโกนฝ่าเสียงอึกทึกภายนอกกระโจม มือทั้งสองข้างที่ถือถาดสแตนเลสสั่นเทาจนเครื่องมือกระทบกันดังกริ๊ก

“ขวัญ หายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติก่อน!” นับฝันสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดพลางสวมถุงมือยางปลอดเชื้ออย่างว่องไว สายตามองกราดยังร่างของเด็กชายตัวน้อยที่นอนเกร็งกระตุกอยู่บนโต๊ะสนาม

“ริมฝีปากกับปลายเล็บเขียวคล้ำหมดแล้วค่ะหมอนับฝัน ออกซิเจนในเลือดลดฮวบลงเหลือไม่ถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์!” แพทย์หญิงเลย์ลารายงานพลางบีบกระเปาะแอมบูแบ็กช่วยหายใจ ทว่าลมแทบไม่สามารถผ่านลงสู่ปอดได้เลย

“หลอดลมส่วนบนบวมปิดสนิทจากฤทธิ์สารพิษเฉียบพลัน ใส่ท่อช่วยหายใจทางปากไม่ได้แล้ว” นับฝันใช้นิ้วชี้คลำหากระดูกอ่อนไทรอยด์และคริคอยด์บนลำคอเล็กๆ อย่างแม่นยำ “ต้องทำหัตถการเจาะคอฉุกเฉินเดี๋ยวนี้!”

“เจาะคอเหรอคะคุณหมอ!” ขวัญข้าวเบิกตากว้าง

“ใช่ ถ้าช้ากว่านี้อีกสามนาที สมองของเด็กจะขาดออกซิเจนจนเสียชีวิต”

ตึง! ตึง!

เสียงก้อนหินขนาดใหญ่ลอยละลิ่วเข้ามากระทบผนังผ้าใบกระโจมพยาบาลด้านนอก ตามมาด้วยเสียงกู่ร้องตะโกนก่นด่าของเหล่านักรบชนเผ่าเบดูอินที่ยังคงเข้าใจผิด

“พวกนอกรีต! อย่าให้หมอผู้หญิงใช้มีดกรีดคอเด็กของพวกเรานะ!”

“ถ้าลูกชายของข้าตาย พวกเจ้าทุกคนต้องชดใช้ด้วยเลือด!”

แรงสั่นสะเทือนจากก้อนหินทำให้ตะเกียงน้ำมันแขวนเพดานแกว่งไกว แสงสลัววูบวาบสลับเงามืดจนแทบมองไม่เห็นแนวรอยต่อบนผิวกายของเด็ก

“หมอนับฝันคะ แสงมันสั่นจนมองไม่เห็นเส้นเลือดเลยค่ะ!” เลย์ลาร้องเตือนด้วยความตระหนก

พรึ่บ!

ก่อนที่ความมืดและความกลัวจะกลืนกินทุกสิ่ง ร่างสูงตระหง่านในชุดคลุมสีดำสนิทก็ก้าวแทรกผ่านม่านกระโจมเข้ามาด้วยความเร็วสูง กลิ่นอายไม้กฤษณาผสานกลิ่นไอแดดอันคุ้นเคยแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ

“คุณทาริค...” นับฝันชะงัก ช้อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวทะเลทราย

ทาริคไม่ได้ตรัสสิ่งใดให้เสียเวลาแม้แต่ครึ่งคำ ร่างกำยำทรุดกายลงนั่งคุกเข่าข้างโต๊ะผ่าตัดสนาม มือหนาสากที่เคยจับแต่ดาบและปืนคว้ากระบอกไฟฉายสนามกำลังสูงมาจากมือขวัญข้าว แล้วจับประคองนิ่งสนิท ลำแสงสีขาวนวลส่องสว่างจับจ้องตรงไปยังกึ่งกลางลำคอของเด็กชายอย่างแม่นยำไร้การสั่นไหวแม้แต่เศษเสี้ยววินาที

“อย่าเพิ่งวอกแวก” สุรเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นข้างหูเธอ มั่นคงดุจกำแพงหินผา “ข้างนอกข้าจัดการปิดล้อมไว้หมดแล้ว ใครกล้าบุกรุกเข้ามาข้าจะฟันมันให้สะบั้น ส่วนตรงนี้... หน้าที่กู้ชีวิตเด็กเป็นของเจ้า”

“ขอบคุณค่ะ” นับฝันสูดหายใจเข้าลึก ความตื่นตระหนกในใจมลายสิ้น เหลือเพียงความเยือกเย็นของศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ

“ขวัญ ส่งมีด!”

“นี่ค่ะหมอ!”

ปลายนิ้วเรียวขาวผ่องจับด้ามมีดผ่าตัดมั่นคง ก่อนจะลงมีดกรีดเปิดผิวหนังแนวขวางเหนือเยื่อไครโคไทรอยด์ เลือดสีแดงสดซึมทะลักออกมาทันที

“ผ้าก๊อซซับเลือด!” นับฝันสั่งการอย่างรวดเร็ว

เลย์ลารีบส่งคีมหนีบหลอดเลือดและผ้าก๊อซให้ “ซับเลือดเรียบร้อยค่ะหมอ เห็นเยื่อสีขาวแล้วค่ะ!”

“เปิดเยื่อหุ้มหลอดลม!” ปลายมีดเจาะผ่านเยื่อบางเบา เสียงลมหายใจเฮือกใหญ่ดันฟองเลือดปะทุออกมา ทาริคยังคงจับไฟฉายประคองนิ่งสนิท สายตามองปลายนิ้วของหญิงสาวด้วยความทึ่งในความเด็ดเดี่ยว

“ใส่ท่อช่วยหายใจเบอร์สี่เดี๋ยวนี้!”

นับฝันสอดท่อพลาสติกทรงโค้งเข้าไปในรูเปิดลำคออย่างนุ่มนวลและแม่นยำในคราวเดียว ก่อนจะต่อเข้ากับถุงลมช่วยหายใจ

ฟู่... ฟู่...

เสียงลมหายใจไหลเวียนเข้าสู่ทรวงอกของเด็กชาย แผ่นอกที่เคยนิ่งสนิทเริ่มกระเพื่อมขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอ เสียงเครื่องวัดออกซิเจนปลายนิ้วเริ่มส่งสัญญาณชีพดังถี่ขึ้น

ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...

“เก้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์แล้วค่ะ! หัวใจเต้นคงที่ร้อยยี่สิบครั้งต่อนาทีแล้วค่ะคุณหมอ!” ขวัญข้าวร้องออกมาด้วยความดีใจจนน้ำตาไหลพราก

“รอดแล้ว... เด็กรอดชีวิตแล้วค่ะ” เลย์ลาถอนหายใจยาวพลางทรุดตัวลงพิงเสากระโจม

นับฝันค่อยๆ วางคีมลงบนถาดสแตนเลสอย่างระมัดระวัง เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มหน้าผากเนียนและไรผมสีช็อกโกแลตเข้ม เธอยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อ ทว่าฝ่ามืออุ่นหนาของทาริคกลับเอื้อมมาจับข้อมือเธอไว้เบาๆ