Todos los capítulos de ท่านชีคดุขนาดนี้คุณหมอจะทนไหวเหรอ: Capítulo 1 - Capítulo 10

บทนำกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับไอร้อนระอุจนแทบสำลัก ภายในเต็นท์พยาบาลสนามสีเบจของหน่วยแพทย์อาสาสากลแถบพรมแดนวาดิอัน ดินแดนทะเลทรายอัล-คาฮิรา เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพส่งเสียงเตือนแหลมสูงเป็นจังหวะกระชั้นชิดราวกับจะขาดใจ“ขวัญ ส่งคีมจับหลอดเลือดมาเร็วเข้า ความดันคนไข้ตกฮวบแล้ว!”เสียงหวานเด็ดขาดดังขึ้นจากใต้หน้ากากอนามัยสีเขียว พญ. ณัชชา เตชวณิชย์สกุล หรือ หมอนับฝัน ศัลยแพทย์อุบัติเหตุและกู้ชีพฉุกเฉินมือหนึ่งประจำหน่วยแพทย์อาสา กำลังจดจ่อสมาธิทั้งหมดลงบนบาดแผลฉกรรจ์ตรงหน้า ปลายนิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางเปื้อนคราบเลือดเคลื่อนไหวอย่างแม่นยำ เส้นผมสีช็อกโกแลตเข้มถูกรวบตึงเป็นหางม้าไว้ด้านหลัง เผยให้เห็นดวงตากลมโตสีกาแฟเข้มที่เปล่งประกายมุ่งมั่น แม้เหงื่อเม็ดโป้งจะผุดซึมตามไรผม“นี่ค่ะหมอนับฝัน เลือดออกเยอะมากเลยค่ะ!” ขวัญข้าว หรือ ขวัญข้าว รัตนภิบาล พยาบาลวิชาชีพฉุกเฉินเพื่อนสนิทรีบส่งเครื่องมือผ่าตัดให้พร้อมใช้ผ้ากอซซับเลือดอย่างคล่องแคล่ว มือของพยาบาลสาวสั่นระริกเล็กน้อยจากแรงกดดันรอบด้าน“หมอดนัยน์ ทางนั้นเป็นยังไงบ้างคะ” นับฝันเอ่ยถามโดยไม่ละสายตาจากรอยฉีกขาดของเส้นเลือดแดงใหญ่ห่างออก

บทที่ 1กลิ่นดินปืนที่ลอยอบอวลยังไม่ทันจางหาย ความตึงเครียดระลอกใหม่ก็โถมเข้าใส่จนบรรยากาศภายในเต็นท์พยาบาลหนักอึ้งราวกับหินผาทาริคก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาด้านในเต็นท์ ร่างสูงสง่าแผ่รังสีคุกคามจนอากาศรอบตัวเย็นเยียบ ดวงตาสีกานพลูคมกริบกวาดมองไปรอบห้องอย่างพินิจ ก่อนจะหยุดลงที่เตียงผ่าตัดสนาม“ยูซุฟ ค้นเต็นท์ให้ทั่ว” ทาริคออกคำสั่งเสียงเข้ม“รับทราบครับท่านชีค” ยูซุฟก้าวตามเข้ามาพร้อมลูกน้องอีกสามนาย“นี่! ฉันบอกว่าให้หยุดเดี๋ยวนี้ไง ไม่ได้ยินเหรอ!”เสียงตวาดแหลมของนับฝันดังขวางขึ้น หญิงสาวก้าวเข้ามายืนขวางทางเดินด้วยใบหน้าถมึงทึง มือขวาของเธอกำด้ามมีดผ่าตัดเบอร์สิบเอ็ดชี้ตรงไปยังแผงอกกว้างของจอมทัพทะเลทราย ปลายมีดเงินวาวห่างจากผ้าคลุมสีกากีของเขาไม่ถึงคืบ“ถอยออกไปให้พ้น นี่คือเขตปลอดเชื้อ และพวกคุณไม่มีสิทธิ์มารื้อค้นข้าวของในนี้ตามใจชอบ!”ทาริคหยุดชะงัก ชายหนุ่มหลุบสายตามองคมมีดเล็กๆ ที่จ่ออยู่ตรงหน้าอก ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับดวงตากลมโตสีกาแฟที่วาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ“เจ้ากล้าชี้อาวุธใส่ข้าอย่างนั้นหรือ คุณหมอ”“นี่ไม่ใช่การชี้อาวุธ แต่มันคือการปกป้องคนไข้!” นับฝันเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกร

บทที่ 2แรงผลักจากมือหนาทำให้ร่างของนับฝันถลาเข้าไปภายในกระโจมบัญชาการหลังใหญ่ พรมเปอร์เซียเนื้อหนานุ่มสีแดงเลือดนกช่วยซับแรงกระแทกจนไม่บาดเจ็บ ทว่าความคับแค้นใจที่อัดแน่นอยู่ในอกทำให้เลือดในกายของเธอเดือดพล่านเพียะ!เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าคมคายดังก้องกังวานไปทั่วกระโจม!นับฝันใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีตบเข้าที่ซีกหน้าข้างซ้ายของทาริคอย่างจัง ใบหน้าของจอมทัพทะเลทรายหันไปตามแรงปะทะ รอยแดงปรากฏเด่นชัดบนผิวแก้มสีน้ำผึ้งเข้ม ดวงตาสีกานพลูที่หันกลับมาจับจ้องตวัดประกายดุดันเยือกเย็นจนน่าขนลุก“กล้าดีอย่างไรมาแตะต้องตัวข้า!” เสียงทุ้มต่ำคำรามกึกก้อง รังสีอำมหิตแผ่กระจายไปทั่วห้อง“แล้วคุณล่ะ มีสิทธิ์อะไรมาลากฉันไปมาเหมือนหมูเหมือนหมา!” นับฝันยืนตัวสั่น สองมือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ “ฉันเป็นหมอที่มาช่วยคน ไม่ใช่ทาสรับใช้ของใครทั้งนั้น!”“บนผืนแผ่นดินนี้ ข้ามีสิทธิ์ในทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าปรารถนา!”ทาริคสาวเท้าเข้าหาอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอรวบไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนจะกดดันร่างของเธอให้ถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาไม้ค้ำกระโจมกลางห้อง ใบหน้าคมคายโน้มลงมาประชิดจนปลายจม

บทที่ 3แสงอรุณแรกแห่งทะเลทรายสาดส่องลอดผ่านรอยต่อของกระโจมบัญชาการ ไอความเย็นยามค่ำคืนค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยไอร้อนระอุที่เริ่มแผ่ซ่านเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาในกระโจมตั้งแต่เช้าตรู่ ปลุกให้นับฝันสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนเบาะนอนหนานุ่ม ร่างกายของเธอยังคงปวดเมื่อยจากการเดินทางไกลและแรงกระแทกเมื่อวาน ทว่าสิ่งที่ทำให้หญิงสาวต้องรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันที คือร่างสูงตระหง่านของทาริคที่ยืนกอดอกมองเธออยู่ตรงมุมห้องชายหนุ่มผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดคลุมสีดำสนิท ขลิบดิ้นทองคำที่ขอบคอเสื้อ ขับเน้นให้เรือนกายกำยำดูสง่างามและน่าเกรงขามยิ่งขึ้น“ตื่นได้แล้ว” ทาริคเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ที่นี่ไม่มีเวลาให้เจ้ามานอนเอกเขนกเหมือนอยู่ในโรงพยาบาลหรูหราของเมืองหลวงหรอกนะ”“ฉันไม่ได้ขอมานอนที่นี่แต่แรก คุณเป็นคนลากฉันมาเองต่างหาก” นับฝันตอบกลับทันควัน สองมือจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่“ถ้ายังปากดีได้ แสดงว่ายังมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ” ทาริคปรายตามองอย่างเย็นชา “ลุกขึ้นแล้วตามข้ามา มีงานที่ต้องใช้มีดผ่าตัดของเจ้ารออยู่”นับฝันก้าวตามทาริคออกจากกระโจมบัญชาการ ท่ามกลางแสงแดดจ้า ลานกว้างกลางค่ายซาฮิลเต็มไปด้วยความคึกค

บทที่ 4สายลมหนาวเหน็บยามใกล้รุ่งพัดหวีดหวิวผ่านซอกหินทราย ไอหมอกบางเบาลอยเรี่ยผืนทรายสีทองที่ยังไม่ตื่นจากความหลับใหลด้านหลังกระโจมพยาบาลในเงามืดที่ไร้แสงคบเพลิง ร่างสองร่างกำลังยืนกระซิบกระซาบกันด้วยความร้อนรน“นับฝัน พี่เตรียมช่องทางหนีไว้แล้ว” นพ. ดนัยน์ กระซิบเสียงเบา สองมือของเขากุมต้นแขนของนับฝันไว้แน่น “พี่แอบสังเกตเห็นว่าช่วงตีห้าเวรยามฝั่งทิศตะวันตกจะผลัดกะกัน มีช่องว่างประมาณสิบนาที เราสามารถขโมยรถพยาบาลขับหนีข้ามพรมแดนกลับไปได้นะ!”“พี่ดนัยน์ ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ!” นับฝันขืนตัวออกเบาๆ ส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเด็ดขาด“จะให้ใจเย็นได้ยังไงนับฝัน!” ดนัยน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “ไอ้ชีคเถื่อนนั่นมันจ้องจะกลืนกินเธออยู่ทุกวินาที มันบังคับให้เธอไปกับมันสองต่อสองกลางทะเลทราย พี่ทนเห็นเธอตกอยู่ในอันตรายแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ!”“แต่ถ้าพวกเราหนี แล้วคนไข้ในค่ายล่ะคะ” นับฝันจ้องตารุ่นพี่อย่างจริงจัง “เด็กที่โดนพิษแมงป่องเมื่อวานยังต้องให้ยาฆ่าเชื้อต่อเนื่องอีกสามวัน คนแก่อีกหลายคนก็ยังรอผ่าตัดต้อกระจกและทำแผลติดเชื้อ ถ้าพวกเราหนีไป ใครจะดูแลพวกเขา”“พวกเขาเป็นคนของเผ่านี้ ไม่ใช่คนของเรานะนับฝัน!”