Share

บทที่ 6 หนังสือหย่า

Author: ไรซ่า
เช้าวันนั้นอากาศหนาวเย็นจัด เช่นเคย เซลีนไม่เห็นหน้าดิเรียน นางชินเสียแล้วที่สามีแทบไม่กลับบ้าน เมื่อก่อนนางยังพยายามเชื่อว่าเขายุ่งกับกิจการของปราสาท แต่หลังจากได้รู้ความจริง ความรู้สึกที่เหลืออยู่ก็มีเพียงความรังเกียจ แผลในใจยังไม่หายดี ทว่านางก็เฝ้าบอกตัวเองว่าเวลาจะทำให้นางเข้มแข็งขึ้น

แต่เช้าวันนั้นกลับหนักหนายิ่งกว่าเดิม เมื่อเคานต์โมโรผู้เป็นบิดามาเยือนปราสาทของดยุกอย่างกะทันหัน

“เจ้าพูดอะไรกับวิเวียนกันแน่?” น้ำเสียงของท่านเคานต์กดดัน บีบคั้นเอาคำตอบ

“ข้าจะไปพูดอะไรได้? นางฟ้องท่านว่าอะไรล่ะ?” เซลีนสวนกลับอย่างเย็นชา ไม่ใส่ใจ

ท่านเคานต์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจยาว “เซลีน... วิเวียนกับท่านดยุกเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ทั้งสองเคยหมั้นหมายกันด้วยซ้ำ เป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเขาจะสนิทสนมกัน เจ้าผ่อนปรนให้สักหน่อยไม่ได้หรือ?”

เซลีนกลั้นหัวเราะเยาะไว้

“ท่านเคานต์...” นางเรียกด้วยน้ำเสียงเย็นราวกับน้ำแข็ง

ท่านเคานต์เบิกตากว้าง ลูกสาวของเขา ลูกสาวแท้ ๆ กลับเรียกเขาด้วยคำที่เย็นชาถึงเพียงนี้

“ข้าบอกท่านดยุกไปแล้วว่าให้แต่งงานกับวิเวียน ข้ายังยอมอีกไม่มากพอหรือ?” เซลีนจ้องบิดาตรง ๆ สายตาแทบแทงทะลุเข้าไปถึงใจ

“เซลีน พ่อไม่ได้หมายความอย่างนั้น...”

“ตอนนี้ท่านบอกว่าพวกเขาเป็นแค่เพื่อนหรือ?” เซลีนขัดพร้อมยิ้มเยาะ “เพื่อนแบบไหนกันที่นอนร่วมเตียงเดียวกัน?”

คำพูดนั้นราวกับตบหน้าเคานต์ฉาดใหญ่ เขากลืนน้ำลาย เม้มริมฝีปากแน่น ไม่มีคำใดจะโต้แย้ง

“อย่าคิดว่าข้าไม่รู้” เซลีนพูดต่ออย่างเย็นชา “แล้วตอนนี้ท่านยังมาที่นี่เพื่อกล่าวโทษลูกสาวแท้ ๆ ของท่าน เพียงเพื่อปกป้องลูกสาวเลี้ยงอีกด้วย”

“เซลีน...”

“ข้าสงสัยจริง ๆ” สายตาของนางคมกริบ เสียงเบาแต่บาดลึก “นางเป็นเพียงลูกเลี้ยงของท่านจริงหรือ... หรือแท้จริงแล้วนางเป็นลูกสาวของท่าน?”

“เซลีน! เจ้าพูดเกินไปแล้ว!” เคานต์ขึ้นเสียง

เซลีนถอนหายใจยาว ดวงตาดูเหนื่อยล้าแต่ยังเต็มไปด้วยแรงต่อต้าน

“ตลอดชีวิตของท่านแม่ ท่านอาจไม่เคยนอกใจนางเลยก็ได้ แต่ท่านกลับ... ทรยศต่อลูกสาวของนางเอง”

คำพูดนั้นกระแทกใจเคานต์อย่างแรง ใบหน้าของเขาค่อย ๆ หมองลง ความโกรธถูกแทนที่ด้วยความเศร้า เป็นครั้งแรกที่เซลีนกล้าเผชิญหน้าเขาเช่นนี้

“ท่านพ่อเคยนึกถึงความรู้สึกของลูกสาวแท้ ๆ บ้างไหม?” นางถามแผ่วเบา แต่เจ็บลึกยิ่งกว่าการตะโกน

เคานต์ก้มหน้า ไม่อาจเอ่ยคำใด

“ตลอดชีวิตข้า... ทุกอย่างที่ควรเป็นของข้า ท่านกลับยกให้นางเสมอ แค่นั้นยังไม่พออีกหรือ? แม้แต่สามีของข้าก็ต้องยกให้นางด้วยหรือ?” เสียงเซลีนสั่นด้วยความขมขื่น

“เซลีน พ่อไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้น ถึงอย่างไรเมื่อก่อนเจ้าก็เป็นฝ่ายยกสิ่งเหล่านั้นให้นางเอง” เคานต์พยายามแก้ตัว

เซลีนหัวเราะเยาะอย่างไร้อารมณ์ “ถ้าข้าไม่ยกให้ ข้าคงถูกขังอยู่บนห้องใต้หลังคา... ต้องนอนบนพื้น แย่งอาหารกินกับหนู ท่านลืมไปแล้วหรือ?”

“เซลีน...”

“กลับไปเถอะ ท่านพ่อ” เซลีนตัดบทอย่างเย็นชา “หากท่านมาเพียงเพื่อเข้าข้างลูกสาวเลี้ยง ก็อย่าปรากฏตัวต่อหน้าข้าอีกเลย” นางลุกขึ้น ใบหน้าแข็งกร้าว ไม่เหลือความอ่อนโยนอีก

เคานต์มองนางโดยไม่กล้าตอบโต้ เซลีนเดินจากไป ทิ้งบิดาไว้ตามลำพังในห้องนั้น

ดิเรียนยืนอยู่หลังประตูและได้ยินทุกอย่าง หัวใจของเขารู้สึกอึดอัด เซลีนรู้เรื่องการนอกใจของเขา และนั่นทำให้นางเปลี่ยนไป กลายเป็นคนเย็นชา เด็ดขาด และไม่หวาดกลัวเขาอีก

ความคิดของดิเรียนสับสน ใครเป็นคนบอกนาง? นางรู้ได้อย่างไร? แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือบาดแผลของเซลีนลึกกว่าที่เขาคิด ทั้งจากบิดาของนางและจากตัวเขาเอง

ช่วงบ่าย เซลีนเดินเข้าห้องทำงานของดิเรียนพร้อมเอกสารชุดหนึ่ง ดิเรียนนั่งอยู่ สีหน้าเหม่อลอย

“ข้าอยากให้เจ้าลงนามในเอกสารพวกนี้” เซลีนกล่าวอย่างสงบ วางแฟ้มลงบนโต๊ะ

ดิเรียนหันมาอย่างแปลกใจเล็กน้อย “เรื่องด่วนหรือ?” น้ำเสียงเขาเรียบเฉยแต่แฝงความไหววูบ

“ถ้าไม่สำคัญก็ไม่ต้องลงนาม” เซลีนตอบ พลางดึงเอกสารกลับเตรียมจะเดินออกไป

“พรุ่งนี้” จู่ ๆ ดิเรียนก็พูดขึ้น

เซลีนหยุดแล้วหันมามองอย่างอ่านสีหน้าไม่ออก

“พรุ่งนี้... เป็นคืนที่เราต้องอยู่ด้วยกัน แล้วท่านย่าก็จะมา” ดิเรียนพูดราวกับขอให้นางเข้าใจ

“ข้ายังไม่หายดี ไม่จำเป็นต้องแสร้งทำอะไร บอกท่านย่าไปตามตรงก็พอ” เซลีนตอบ

ดิเรียนลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ “ข้าจะลงนามให้” ในที่สุดเขาก็เอ่ย

เซลีนส่งเอกสารให้เขาอีกครั้งทั้งหัวใจเต้นแรง ดิเรียนลงลายมือชื่อทีละแผ่น จนถึงเอกสารหย่าใบสุดท้าย เขาไม่อ่านเลยสักแผ่น เพียงกลั้นหายใจราวกับมีบางอย่างเจ็บปวด แต่ทุกอย่างก็สายเกินแก้แล้ว

“เซลีน...” ดิเรียนเรียกเมื่อนางกำลังจะออกไป

นางหยุดเดิน “อะไร?”

“เจ้า... สบายดีหรือเปล่า?” เขาถามอย่างลังเล

คำถามนั้นทำให้เซลีนจุกในอก ตลอดชีวิตที่ผ่านมา แม้ตอนที่นางเกือบตาย ดิเรียนก็ไม่เคยถามเช่นนี้ น้ำตาแทบไหล แต่เซลีนกลั้นมันไว้

“ข้าสบายดี ไม่ต้องห่วง” นางตอบเบา ๆ ก่อนเดินจากไป

นับแต่นั้นดิเรียนก็รู้สึกกระวนกระวาย ภาพเซลีนวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหาย เซลีนที่เคยอ่อนโยน บัดนี้กลับเด็ดเดี่ยวและเย็นชา

เขายืนมองสวนผ่านหน้าต่าง เซลีนเดินอยู่กับสาวใช้ทั้งสอง แสงยามเย็นส่องลงบนใบหน้านาง เผยให้เห็นความงามจนเขารู้สึกแน่นอก

หากพูดตามตรง เซลีนงดงามและมีเสน่ห์สง่ากว่าวิเวียนมาก ค่ำคืนที่ทั้งสองร่วมรักกันไม่ใช่เพียงหน้าที่ แต่เป็นความสุขที่เขาเองก็เต็มใจเสพ ทว่าหัวใจเขายังคงอยู่กับวิเวียน ไม่ใช่เพราะความงาม แต่เพราะบุญคุณ เด็กหญิงคนนั้นเคยช่วยชีวิตเขาไว้ในวันที่ครอบครัวล่มสลาย

นั่นคือเหตุผลที่เขาให้อะไรวิเวียนมากกว่า แม้เซลีนจะเป็นหญิงที่อยู่เคียงกายเขาอย่างสมบูรณ์ก็ตาม

“นายท่าน”

สเวนเดินเข้ามา

“มีอะไร?”

“เลดี้โมโรส่งจดหมายมาถามว่า ท่านจะไปหานางเมื่อใดขอรับ”

ดิเรียนถอนหายใจ “วันนี้กับพรุ่งนี้ข้าไปไม่ได้ ท่านย่าจะมา บอกนางไปตามนั้น”

“ขอรับ นายท่าน” สเวนก้มศีรษะเตรียมออกไป

“เดี๋ยวก่อน” ดิเรียนเรียก “สเวน”

“ขอรับ นายท่าน?”

“ไปตามหมอมา ให้เขาตรวจอาการของท่านหญิง”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!   บทที่ 30 หนังสือทวงหนี้

    ทั้งโถงฮือฮาทันที เหล่าขุนนางซุบซิบกัน บางคนยกมือปิดปากด้วยความตกใจที่เซลีนพูดได้เจ็บแสบถึงเพียงนั้นเซลีนค่อย ๆ เดินไปหาเคาน์เตส หยุดตรงหน้านาง“เจ้ารู้หรือไม่” เซลีนพูดเบา ๆ แต่หนักแน่น “การตะโกนต่อหน้าดัชเชสถือเป็นการดูหมิ่นได้?”“ท่านดัชเชส”อีกเสียงหนึ่งทำลายความตึงเครียด เคานต์เอสเมอร์ สหายสนิทของเคานต์โมโร ก้าวออกมาด้วยสีหน้าประนีประนอมเซลีนมองเขา“พวกเราไม่ได้มาเป็นศัตรูกับท่าน” เคานต์เอสเมอร์พูดด้วยน้ำเสียงทางการทูต “แต่ในฐานะผู้ดูแลปราสาทดยุก ท่านควรจัดการปัญหานี้อย่างรอบคอบ”เซลีนสูดหายใจยาว“ท่านถามเลดี้โมโรแล้วหรือยัง” นางถามอย่างสงบ “ว่าที่จริงเกิดอะไรขึ้นจึงทำให้นางบาดเจ็บ?”เคาน์เตสรีบตอบ “นางมาเยี่ยมเจ้า! เพราะรู้ว่าเจ้าเหงาหลังดยุกออกไปรบ”เซลีนยิ้มมุมปาก “จริงหรือ?” สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้ากระวนกระวายของทุกคน“น่าเสียดาย” นางกล่าวต่ออย่างเย็นชา “ทุกคนต่างรู้เหตุผลที่แท้จริงว่านางมาปราสาทดยุกทำไม”เคาน์เตสตัวแข็ง “เจ้าหมายความว่าอย่างไรอีก?”เซลีนมองตรงไปที่นาง“ท่านควรคิดให้ดีเสียก่อนจะก่อความวุ่นวาย โดยเฉพาะการพาคนมากมายเข้ามาในปราสาทของดยุกเลเวนทิส”

  • ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!   บทที่ 29 เรื่องวุ่นแต่เช้า

    “อธิบายมา” เซลีนพูดเรียบ ๆ น้ำเสียงเบาแต่คมจนบรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดอิลาร์ดสูดหายใจยาว ก่อนก้มศีรษะลึก “ข้าเพิ่งรู้หลังจากท่านออกไปแล้วขอรับ” เขาตอบอย่างซื่อตรงเซลีนมองเขาอยู่นาน สายตาไม่ได้โกรธ แต่เหนื่อยล้า ราวกับกำลังข่มอะไรบางอย่างที่ลึกกว่าความผิดหวัง“ขอโทษนะ... เพราะข้าแท้ ๆ เจ้าถึงถูกตี” นางพูดแผ่วเบาอิลาร์ดรีบส่ายหน้า ก้มลึกกว่าเดิม “ไม่เป็นไรขอรับ ท่านหญิง ข้าต่างหากต้องขอโทษ... เพราะข้าไร้ความสามารถ ช่วยท่านไม่ได้”เซลีนถอนหายใจช้า ๆ เสียงต่ำลง “ไม่เป็นไร เป็นเพราะพวกเราโง่เอง” นางเงียบครู่หนึ่งแล้วถามโดยไม่มอง “วิเวียนอยู่ไหน?”“ข้าพาเลดี้โมโรกลับบ้านไปแล้วขอรับ” อิลาร์ดตอบสุภาพเซลีนพยักหน้าเล็กน้อย “ดีแล้ว” นางพูดแล้วหันหลังเดินจากไปอิลาร์ดมองแผ่นหลังที่ค่อย ๆ ห่างออกไป แม้ยังยืนตัวตรง แต่ดูหนักอึ้ง เขารู้ในใจว่าบาดแผลของเซลีนครั้งนี้ไม่ใช่เพียงทางกาย แต่เป็นความไว้วางใจที่แตกสลายเซลีนเข้าห้องโดยไม่พูดอะไร ถอดเสื้อคลุมโยนลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ ความหงุดหงิดแผ่ไปทั้งร่างจนรู้สึกปั่นป่วนในท้องโดยไม่ทันคิด นางรีบเดินเข้าห้องน้ำแล้วอาเจียนออกมา“ท่านหญิง!

  • ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!   บทที่ 28 ล้มเหลว

    “ข้าเป็นทหารของท่านดยุกขอรับ” ชายคนนั้นตอบ พร้อมเผยตราตระกูลเลเวนทิสบนอกเสื้อเซลีนกลืนน้ำลาย หัวใจเต้นแรง นางพินิจเขาอย่างละเอียด ใช่แล้ว นี่คือชายที่นางเห็นอยู่ระหว่างต้นไม้เมื่อวาน ตอนออกไปลองรถใหม่ ที่แท้เขาเป็นคนของดิเรียน สามีของนางเอง“ตามข้ามา... อย่างสงบ” เขาพูดอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “หากขัดขืน ข้าจะลากท่านไป”เซลีนสูดหายใจลึก พยายามสงบอารมณ์ ด้านหลังชายผู้นั้นยังมีคนแต่งตัวแบบเดียวกันอีกหลายคน เป็นทหารที่ผ่านการฝึกฝน ดูคล้ายนักลอบสังหาร พร้อมคอยคุมทุกฝีก้าวของนาง“ท่านหญิงจะไม่ขึ้นรถไฟ” ชายคนนั้นประกาศ พร้อมดึงบัตรประจำตัวจากมือเจ้าหน้าที่เซลีนเงียบและก้มหน้า โมนากับเดซี่ยังคงอยู่ข้างกาย ติดตามอย่างซื่อสัตย์โดยแทบไม่พูดอะไรตอนนี้ทุกสายตาบนชานชาลาหันมามองนาง เสียงซุบซิบดังขึ้น ผู้คนจ้องอย่างสงสัยและหวาดระแวงราวกับนางเป็นอาชญากร แต่เซลีนยังสงบ เชิดหน้าแล้วเดินไปอย่างมั่นคงเมื่อประตูรถยนต์เปิด เซลีนก้าวขึ้นอย่างสง่างาม ชายคนนั้นตามขึ้นไปเพื่อดูแลความปลอดภัย โมนากับเดซี่รออยู่แล้วจึงขึ้นรถม้าที่จอดอยู่ด้านหลัง เตรียมตามขบวนคุ้มกันอันเข้มงวดทุกย่างก้าวหนักอึ้ง ไม่

  • ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!   บทที่ 27 ไม่ว่าเจ้าเป็นใคร อย่ามาขวางข้าอีก

    เจย์มองดิเรียน“รายงานทุกเรื่องที่น่าสงสัยให้ข้ารู้ ห้ามตกหล่นแม้แต่เรื่องเดียว” น้ำเสียงเขาหนักแต่ชัดเจน ราวกับฝากภาระสำคัญไว้กับเจย์ ผู้เป็นคนเดียวที่เขาไว้วางใจได้เต็มที่เจย์กลืนน้ำลาย เริ่มเข้าใจว่านี่ไม่ใช่แค่คำสั่งเรื่องความปลอดภัยธรรมดา มีบางอย่างร้ายแรงจนดยุกดิเรียนผู้ไม่เคยแพ้ใครแสดงความกังวลที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น“ได้ยินหรือไม่?” ดิเรียนถามเมื่อเจย์ยังไม่ตอบ“ได้ยินขอรับ ท่านดยุก ข้าจะออกเดินทางทันที” เจย์ตอบดิเรียนพยักหน้า ลุกขึ้นกลับไปยังกระโจมเพื่อพักผ่อน ส่วนเจย์ก็ไปทำตามคำสั่งดิเรียนนั่งบนขอบเตียง มีหนังหมีอุ่น ๆ คลุมตัว แต่ความอบอุ่นไม่อาจทำให้ใจสงบ สายตาเขาหยุดอยู่บนของประดับเล็ก ๆ ที่ติดกับดาบ เป็นงานฝีมือของเซลีน ทันใดนั้นความทรงจำเกี่ยวกับนางก็หลั่งไหลเข้ามาโดยไม่ขออนุญาต ทุกอย่างที่เซลีนเคยจัดเตรียมให้ แม้เล็กน้อยเพียงใด ตอนนี้กลับเหมือนสายใยที่มองไม่เห็นผูกเขาไว้กับนางตอนนี้นางคิดถึงข้าบ้างหรือเปล่า? เขาถามตัวเองในใจ เสียงคิดนั้นแทบจมหายไปกับเสียงหัวใจเต้นดิเรียนหลับตา พยายามผลักความรู้สึกที่ถาโถม แต่ยิ่งฝืนก็ยิ่งเห็นชัดว่าไม่ใช่วิเวียน ไม่ใช่คนอื่น ม

  • ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!   บทที่ 26 ไปดูภรรยาข้า

    วันนั้นดิเรียนอยู่ในกระโจมบัญชาการก่อนใคร ตั้งแต่จากปราสาทมา เขาก็ไม่สบายใจ มีบางอย่างผิดปกติที่ไม่อาจอธิบายได้ ภาพเซลีนวนเวียนอยู่ในหัว ทั้งที่ปกติเพียงนึกถึงใบหน้านางก็ทำให้เขาหงุดหงิดมาร์ควิสแกรนต์กำลังรายงานสถานการณ์สงคราม แต่ดิเรียนกลับเหมือนไม่ได้ยิน“ท่านดยุกเข้าใจหรือไม่?” เสียงมาร์ควิสปลุกเขาจากภวังค์ดิเรียนมองอย่างเย็นชา “ช้าเกินไป”เหล่าแม่ทัพมองหน้ากันอย่างสับสน“ท่านหมายถึงอะไร?” มาร์ควิสถามระวังดิเรียนชี้แนวข้าศึกบนแผนที่ “โจมตีพวกมันก่อน อย่าให้มีเวลาตั้งตัว”ทั้งห้องเงียบ แผนนี้มีเหตุผลแต่เสี่ยงมาก ทุกคนรู้วิธีรบของดิเรียน รวดเร็ว โหดเหี้ยม และได้ผล แต่คราวนี้สายตาเขาแปลกไป ราวกับใจไม่ได้อยู่ในสนามรบทั้งหมด“ขอรับ พวกเราจะทำตามแผนท่าน” แม่ทัพตอบพร้อมกันภายใต้สายตาเย็นชา มีสิ่งหนึ่งตามหลอกหลอนเขาไม่หยุด คือคำพูดของเซลีนตอนกอดเขาครั้งสุดท้ายและเอ่ยอย่างนุ่มนวลว่า “เดินทางปลอดภัยนะ” เป็นครั้งแรกที่ดยุกดิเรียนรู้สึกกลัวว่าจะสูญเสียอะไรบางอย่างไม่นาน ลูเซียน องค์รัชทายาทก็เดินเข้ามา “มีเรื่องอะไรรบกวนใจเจ้าหรือ?”ดิเรียนยกเบียร์ดื่มโดยไม่มอง “ไม่มี”ลูเซียนย

  • ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!   บทที่ 25 ลาก่อน

    เสียงวิเวียนดังลั่น แม้ดวงตาคลอน้ำเซลีนหันหลังกลับ เดินเข้าไปใกล้ช้า ๆ เสียงรองเท้าดังก้องบนพื้นหินอ่อน เหล่าคนรับใช้กับอิลาร์ดมองหน้ากัน ไม่กล้าหายใจแรงเมื่อเหลือระยะเพียงไม่กี่ก้าว เซลีนก้มลงเล็กน้อย มองวิเวียนที่นั่งหน้าซีดอยู่ “เจ้ากล้ามากนะ เลดี้วิเวียน... เข้ามาในบ้านนี้ ฝ่าฝืนกฎ แล้วยังกล้าพูดเรื่องหัวใจของท่านดยุกต่อหน้าข้าอีก”วิเวียนกัดฟัน พยายามจ้องกลับ “ข้ารู้จักเขาดีกว่าเจ้า!”เซลีนยิ้ม คราวนี้กว้างกว่าเดิม “ถ้าอย่างนั้น...” นางกระซิบเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน “มาดูกัน... ว่าท่านดยุกรักใครกันแน่”วิเวียนสะดุ้ง หัวใจเต้นแรง เซลีนหันหลังเดินออกจากห้องอย่างสงบ ทิ้งบรรยากาศน่าหวาดหวั่นและวิเวียนที่เต็มไปด้วยทั้งความกลัวและความแค้นไว้เบื้องหลังตอนนี้วิเวียนถูกพาไปพักรักษาตัวในห้องรับแขก อิลาร์ดจัดชาและสิ่งจำเป็นทุกอย่างไว้ตามคำสั่งเซลีน เพื่อให้แน่ใจว่านางได้รับการดูแลอย่างดี“อิลาร์ด ส่งคนไปบ้านข้า บอกท่านแม่ด้วยว่าเกิดอะไรขึ้น” วิเวียนบอกขณะปล่อยให้หมอรักษานิ้ว“ข้าทำตามคำสั่งท่านแล้วขอรับ แต่ระหว่างที่ท่านดยุกไม่อยู่ ไม่อนุญาตให้แขกเข้ามา” อิลาร์ดตอบสงบ“ข้าเป็นผู้หญิง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status