Share

บทที่ 5 วางแผน

Author: ไรซ่า
บรรยากาศในห้องอาหารเย็นเยียบ คำพูดของเซลีนทำให้วิเวียนหน้าซีดและดิเรียนตกตะลึง ราวกับเพิ่งได้รู้จักนางใหม่อีกครั้ง

“นี่... ไม่เหมือนเจ้าเลย” ดิเรียนพึมพำ

เซลีนยิ้มบาง ๆ “ข้าต่างหากที่แปลกใจ เพราะเจ้าเพิ่งเริ่มสังเกตเห็นข้า”

วิเวียนรีบแทรก “เจ้าไม่ละอายบ้างหรือที่พูดเช่นนั้น?”

เซลีนมองนิ่ง ๆ “ข้าก็แค่ปรับตัวให้เข้ากับพวกเจ้า แล้วเหตุใดพวกเจ้าถึงเป็นฝ่ายเดือดร้อนเสียเอง?”

วิเวียนรีบลุกขึ้นเดินหนี ดิเรียนตามออกไป ทิ้งเซลีนไว้เพียงลำพัง

นางถอนหายใจยาวก่อนแย้มยิ้มเย็นชา ในที่สุดก็ได้กินอาหารอย่างสงบโดยไม่ต้องมีคนทำผิดทั้งสองมารบกวน

“อิลาร์ด” เซลีนเรียกหลังกลืนอาหารคำสุดท้าย แล้วกัดลูกพีชอย่างใจเย็น

“ขอรับ ท่านหญิง” อิลาร์ดก้มศีรษะตอบอย่างเคารพ

“เจ้ารู้จักใครที่สามารถ... ลักลอบพาคนออกไปได้บ้างไหม?” นางถามขึ้นอย่างกะทันหัน

อิลาร์ดชะงัก จุกแน่นไปถึงลำคอ “ท่านหมายความว่าอย่างไรขอรับ?”

สายตาของเซลีนสงบนิ่งแต่ลึกล้ำ “ไปคุยกันที่ห้องข้า”

นางลุกขึ้นโดยไม่รอคำตอบ อิลาร์ดส่งสัญญาณให้คนรับใช้เก็บโต๊ะ ก่อนเดินตามเซลีนไปยังห้องทำงาน

“อิลาร์ด ข้าจะไปจากที่นี่” เซลีนพูดอย่างหนักแน่น

“ท่านหญิง... แต่ว่า...” อิลาร์ดลังเล ไม่กล้าพูดต่อ

“ห้ามบอกใครทั้งนั้น มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ได้” เซลีนจ้องเขาอย่างจริงจัง ราวกับผนึกความลับไว้ระหว่างทั้งสอง

อิลาร์ดสูดหายใจลึก เซลีนแทบไม่เคยไว้วางใจใคร แต่คราวนี้เขารู้สึกสะเทือนใจ เขาอยากให้นางได้พบความสุขจริง ๆ

“เจ้ารู้สถานการณ์ของข้าดี อิลาร์ด เจ้ารู้ใช่ไหมว่า... ลูกทุกคนของข้าแท้งเพราะท่านดยุก?” เซลีนเอ่ยเสียงเบา

อิลาร์ดก้มหน้า สีหน้าตึงเครียด

“ไม่ต้องปฏิเสธ ข้ารู้ว่าเจ้ารู้เรื่องทั้งหมด แต่คราวนี้... เจ้าช่วยข้าได้ไหม?” เสียงของนางอ่อนโยน แต่สายตาเฉียบคม

อิลาร์ดหลับตาชั่วครู่แล้วสูดลมหายใจ “ท่านหญิงจะไปที่ไหนขอรับ?”

เซลีนยิ้มจาง ๆ แล้วยื่นเอกสารซึ่งมีแผนที่อยู่ด้านใน อิลาร์ดค่อย ๆ คลี่ออก ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นจุดหมายที่อยู่ห่างไกลเหลือเกิน

“ที่นี่... ไกลมากนะขอรับ” เขาพึมพำ

“ข้าต้องไปให้ไกลที่สุด” เซลีนตอบอย่างเด็ดเดี่ยว

อิลาร์ดก้มศีรษะ “ขอรับ ข้าเข้าใจแล้ว”

“เจ้าดูโล่งใจนะ” เซลีนเลิกคิ้ว

อิลาร์ดยิ้มบาง ๆ ดวงตาคลอไปด้วยน้ำ “ข้าเพียงหวังให้ท่านมีความสุขขอรับ ท่านหญิง”

ถ้อยคำนั้นออกมาจากใจ ทำให้เซลีนรู้สึกอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย การละทิ้งทุกอย่างไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคนที่จงรักภักดีต่อนาง

“ให้ข้าเตรียมอะไรบ้างไหมขอรับ?” อิลาร์ดถามอย่างระมัดระวัง

เซลีนส่ายหน้า “ไม่ต้อง”

“แต่งบประมาณของท่านหญิงยังเหลืออีกมากที่ไม่ได้ใช้” อิลาร์ดเตือน

“ข้าจะไม่เอาเงินไปแม้แต่เหรียญเดียว” นางยืนยัน

“...ท่านหญิง” เสียงอิลาร์ดสะดุด เขารู้ดีถึงความอยุติธรรม วิเวียนใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย ขณะที่เซลีนซึ่งเป็นภรรยาของดยุกกลับแทบไม่แตะต้องสิ่งที่ตนมีสิทธิ์ได้รับ

“ข้าอยากขายหุ้นที่ข้ามีในร้านค้าของน้องเจ้า ได้ไหม?”

อิลาร์ดตกใจ ก่อนรีบพยักหน้า “ได้แน่นอนขอรับ ข้าจะจัดการให้”

เซลีนยิ้มอย่างอ่อนโยน “ข้าหวังว่าเจ้าจะมีความสุขเสมอเช่นกันนะ อิลาร์ด”

เขาก้มหน้าลงชั่วครู่เพื่อกลั้นความรู้สึก

“ท่านจะไปเมื่อไรขอรับ?” อิลาร์ดถามในที่สุด

“อีกห้าวันนับจากนี้”

“เร็วถึงเพียงนั้นหรือขอรับ?” เขาตกใจ

“ใช่ เป็นเวลาที่เหมาะพอดี” เซลีนไม่ได้อธิบายมากนัก อีกสามวันจะเกิดสงครามที่ชายแดนตะวันตก และอีกสองวันหลังจากนั้น ดิเรียนจะนำกองทัพออกเดินทาง เมื่อถึงเวลานั้นการรักษาความปลอดภัยในปราสาทจะอ่อนกำลังลง

อิลาร์ดกำหมัดแน่น “ข้าจะพยายามจัดการทุกอย่างให้สำเร็จขอรับ”

เซลีนพยักหน้า พยายามซ่อนความอ่อนไหว อิลาร์ดโค้งคำนับก่อนถอยออกไป ปล่อยให้นางอยู่กับความคิดตามลำพัง

ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูเบา ๆ

“เข้ามา” เซลีนตอบ

โมนากับเดซี่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตึงเครียด โดยไม่ต้องมีใครบอก ทั้งสองคุกเข่าแล้วหมอบลงกับพื้น

เซลีนตกใจ รีบลุกขึ้น “เกิดอะไรขึ้น?”

“ท่านหญิง อย่าทิ้งพวกเราไปเลยเจ้าค่ะ...” เดซี่พูดเสียงสะอื้น

เซลีนกลืนน้ำลาย พยายามเก็บความรู้สึก “พวกเจ้าแอบฟังหรือ?” นางถามเรียบ ๆ อย่างรู้ทัน

ทั้งสองพยักหน้าทั้งน้ำตา เซลีนดึงพวกนางให้ลุกมานั่ง ก่อนนั่งลงบนพื้นด้วย ท่าทีเช่นนั้นกลับทำให้สาวใช้ทั้งสองยิ่งตกใจ

“ข้าไม่ใช่คนที่จะกล่าวหาใครโดยไม่มีหลักฐาน” เซลีนพูดอย่างอ่อนโยน “ทำไมพวกเจ้าถึงไม่อยากให้ข้าไป?”

“ถ้าท่านหญิงไป พวกเราก็จะไปด้วย!” เดซี่ร้องไห้โฮ

“ข้าด้วยเจ้าค่ะ” โมนาเสริม เสียงสั่นแต่หนักแน่น

“ข้ามีเงินให้พวกเจ้าไม่มากหรอกนะ” เซลีนเตือน

“พวกเราไม่ต้องการเงินเจ้าค่ะ ขอเพียงได้อยู่กับท่าน พวกเราก็เต็มใจ” เดซี่รีบตอบ

“แล้วครอบครัวของพวกเจ้าที่บ้านท่านเคานต์ล่ะ?” เซลีนถาม

โมนากัดริมฝีปาก “พวกเขาอยู่ใต้อำนาจท่านเคานต์ ไม่มีทางช่วยพวกเราได้หรอกเจ้าค่ะ”

เซลีนเข้าใจดี เด็กสาวทั้งสองกำพร้าและไร้คนปกป้อง

“ตกลง” ในที่สุดนางก็เอ่ยพร้อมวางมือลงบนศีรษะทั้งสอง “อีกห้าวันข้าจะไป เตรียมข้าวของเท่าที่พวกเจ้าจะนำติดตัวไปได้”

ใบหน้าทั้งสองสว่างขึ้นทันที น้ำตาปะปนกับรอยยิ้ม

“พวกเราดีใจเหลือเกินเจ้าค่ะ ท่านหญิง!” ทั้งสองพูดพร้อมกัน

เซลีนยกมุมปาก ก่อนกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง “จำไว้ หากแผนล้มเหลวและข้าถูกจับ พวกเจ้าจะถูกประหารชีวิต”

คำเตือนนั้นเป็นเรื่องจริง แต่ทั้งสองไม่ถอย “พวกเราขอสาบานต่อชื่อของบิดามารดาเจ้าค่ะ” เดซี่กล่าว

เซลีนมองทั้งคู่อยู่นาน ก่อนยิ้มบาง ๆ หัวใจของนางอุ่นขึ้นเล็กน้อย ความภักดีของทั้งสองอาจเป็นเพียงสิ่งเล็ก ๆ แต่เป็นความจริงใจอย่างแท้จริง

“ถ้าอย่างนั้น...” นางกระซิบราวกับบอกความลับ “เรามาเริ่มวางแผนกันเถอะ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!   บทที่ 30 หนังสือทวงหนี้

    ทั้งโถงฮือฮาทันที เหล่าขุนนางซุบซิบกัน บางคนยกมือปิดปากด้วยความตกใจที่เซลีนพูดได้เจ็บแสบถึงเพียงนั้นเซลีนค่อย ๆ เดินไปหาเคาน์เตส หยุดตรงหน้านาง“เจ้ารู้หรือไม่” เซลีนพูดเบา ๆ แต่หนักแน่น “การตะโกนต่อหน้าดัชเชสถือเป็นการดูหมิ่นได้?”“ท่านดัชเชส”อีกเสียงหนึ่งทำลายความตึงเครียด เคานต์เอสเมอร์ สหายสนิทของเคานต์โมโร ก้าวออกมาด้วยสีหน้าประนีประนอมเซลีนมองเขา“พวกเราไม่ได้มาเป็นศัตรูกับท่าน” เคานต์เอสเมอร์พูดด้วยน้ำเสียงทางการทูต “แต่ในฐานะผู้ดูแลปราสาทดยุก ท่านควรจัดการปัญหานี้อย่างรอบคอบ”เซลีนสูดหายใจยาว“ท่านถามเลดี้โมโรแล้วหรือยัง” นางถามอย่างสงบ “ว่าที่จริงเกิดอะไรขึ้นจึงทำให้นางบาดเจ็บ?”เคาน์เตสรีบตอบ “นางมาเยี่ยมเจ้า! เพราะรู้ว่าเจ้าเหงาหลังดยุกออกไปรบ”เซลีนยิ้มมุมปาก “จริงหรือ?” สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้ากระวนกระวายของทุกคน“น่าเสียดาย” นางกล่าวต่ออย่างเย็นชา “ทุกคนต่างรู้เหตุผลที่แท้จริงว่านางมาปราสาทดยุกทำไม”เคาน์เตสตัวแข็ง “เจ้าหมายความว่าอย่างไรอีก?”เซลีนมองตรงไปที่นาง“ท่านควรคิดให้ดีเสียก่อนจะก่อความวุ่นวาย โดยเฉพาะการพาคนมากมายเข้ามาในปราสาทของดยุกเลเวนทิส”

  • ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!   บทที่ 29 เรื่องวุ่นแต่เช้า

    “อธิบายมา” เซลีนพูดเรียบ ๆ น้ำเสียงเบาแต่คมจนบรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดอิลาร์ดสูดหายใจยาว ก่อนก้มศีรษะลึก “ข้าเพิ่งรู้หลังจากท่านออกไปแล้วขอรับ” เขาตอบอย่างซื่อตรงเซลีนมองเขาอยู่นาน สายตาไม่ได้โกรธ แต่เหนื่อยล้า ราวกับกำลังข่มอะไรบางอย่างที่ลึกกว่าความผิดหวัง“ขอโทษนะ... เพราะข้าแท้ ๆ เจ้าถึงถูกตี” นางพูดแผ่วเบาอิลาร์ดรีบส่ายหน้า ก้มลึกกว่าเดิม “ไม่เป็นไรขอรับ ท่านหญิง ข้าต่างหากต้องขอโทษ... เพราะข้าไร้ความสามารถ ช่วยท่านไม่ได้”เซลีนถอนหายใจช้า ๆ เสียงต่ำลง “ไม่เป็นไร เป็นเพราะพวกเราโง่เอง” นางเงียบครู่หนึ่งแล้วถามโดยไม่มอง “วิเวียนอยู่ไหน?”“ข้าพาเลดี้โมโรกลับบ้านไปแล้วขอรับ” อิลาร์ดตอบสุภาพเซลีนพยักหน้าเล็กน้อย “ดีแล้ว” นางพูดแล้วหันหลังเดินจากไปอิลาร์ดมองแผ่นหลังที่ค่อย ๆ ห่างออกไป แม้ยังยืนตัวตรง แต่ดูหนักอึ้ง เขารู้ในใจว่าบาดแผลของเซลีนครั้งนี้ไม่ใช่เพียงทางกาย แต่เป็นความไว้วางใจที่แตกสลายเซลีนเข้าห้องโดยไม่พูดอะไร ถอดเสื้อคลุมโยนลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ ความหงุดหงิดแผ่ไปทั้งร่างจนรู้สึกปั่นป่วนในท้องโดยไม่ทันคิด นางรีบเดินเข้าห้องน้ำแล้วอาเจียนออกมา“ท่านหญิง!

  • ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!   บทที่ 28 ล้มเหลว

    “ข้าเป็นทหารของท่านดยุกขอรับ” ชายคนนั้นตอบ พร้อมเผยตราตระกูลเลเวนทิสบนอกเสื้อเซลีนกลืนน้ำลาย หัวใจเต้นแรง นางพินิจเขาอย่างละเอียด ใช่แล้ว นี่คือชายที่นางเห็นอยู่ระหว่างต้นไม้เมื่อวาน ตอนออกไปลองรถใหม่ ที่แท้เขาเป็นคนของดิเรียน สามีของนางเอง“ตามข้ามา... อย่างสงบ” เขาพูดอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “หากขัดขืน ข้าจะลากท่านไป”เซลีนสูดหายใจลึก พยายามสงบอารมณ์ ด้านหลังชายผู้นั้นยังมีคนแต่งตัวแบบเดียวกันอีกหลายคน เป็นทหารที่ผ่านการฝึกฝน ดูคล้ายนักลอบสังหาร พร้อมคอยคุมทุกฝีก้าวของนาง“ท่านหญิงจะไม่ขึ้นรถไฟ” ชายคนนั้นประกาศ พร้อมดึงบัตรประจำตัวจากมือเจ้าหน้าที่เซลีนเงียบและก้มหน้า โมนากับเดซี่ยังคงอยู่ข้างกาย ติดตามอย่างซื่อสัตย์โดยแทบไม่พูดอะไรตอนนี้ทุกสายตาบนชานชาลาหันมามองนาง เสียงซุบซิบดังขึ้น ผู้คนจ้องอย่างสงสัยและหวาดระแวงราวกับนางเป็นอาชญากร แต่เซลีนยังสงบ เชิดหน้าแล้วเดินไปอย่างมั่นคงเมื่อประตูรถยนต์เปิด เซลีนก้าวขึ้นอย่างสง่างาม ชายคนนั้นตามขึ้นไปเพื่อดูแลความปลอดภัย โมนากับเดซี่รออยู่แล้วจึงขึ้นรถม้าที่จอดอยู่ด้านหลัง เตรียมตามขบวนคุ้มกันอันเข้มงวดทุกย่างก้าวหนักอึ้ง ไม่

  • ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!   บทที่ 27 ไม่ว่าเจ้าเป็นใคร อย่ามาขวางข้าอีก

    เจย์มองดิเรียน“รายงานทุกเรื่องที่น่าสงสัยให้ข้ารู้ ห้ามตกหล่นแม้แต่เรื่องเดียว” น้ำเสียงเขาหนักแต่ชัดเจน ราวกับฝากภาระสำคัญไว้กับเจย์ ผู้เป็นคนเดียวที่เขาไว้วางใจได้เต็มที่เจย์กลืนน้ำลาย เริ่มเข้าใจว่านี่ไม่ใช่แค่คำสั่งเรื่องความปลอดภัยธรรมดา มีบางอย่างร้ายแรงจนดยุกดิเรียนผู้ไม่เคยแพ้ใครแสดงความกังวลที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น“ได้ยินหรือไม่?” ดิเรียนถามเมื่อเจย์ยังไม่ตอบ“ได้ยินขอรับ ท่านดยุก ข้าจะออกเดินทางทันที” เจย์ตอบดิเรียนพยักหน้า ลุกขึ้นกลับไปยังกระโจมเพื่อพักผ่อน ส่วนเจย์ก็ไปทำตามคำสั่งดิเรียนนั่งบนขอบเตียง มีหนังหมีอุ่น ๆ คลุมตัว แต่ความอบอุ่นไม่อาจทำให้ใจสงบ สายตาเขาหยุดอยู่บนของประดับเล็ก ๆ ที่ติดกับดาบ เป็นงานฝีมือของเซลีน ทันใดนั้นความทรงจำเกี่ยวกับนางก็หลั่งไหลเข้ามาโดยไม่ขออนุญาต ทุกอย่างที่เซลีนเคยจัดเตรียมให้ แม้เล็กน้อยเพียงใด ตอนนี้กลับเหมือนสายใยที่มองไม่เห็นผูกเขาไว้กับนางตอนนี้นางคิดถึงข้าบ้างหรือเปล่า? เขาถามตัวเองในใจ เสียงคิดนั้นแทบจมหายไปกับเสียงหัวใจเต้นดิเรียนหลับตา พยายามผลักความรู้สึกที่ถาโถม แต่ยิ่งฝืนก็ยิ่งเห็นชัดว่าไม่ใช่วิเวียน ไม่ใช่คนอื่น ม

  • ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!   บทที่ 26 ไปดูภรรยาข้า

    วันนั้นดิเรียนอยู่ในกระโจมบัญชาการก่อนใคร ตั้งแต่จากปราสาทมา เขาก็ไม่สบายใจ มีบางอย่างผิดปกติที่ไม่อาจอธิบายได้ ภาพเซลีนวนเวียนอยู่ในหัว ทั้งที่ปกติเพียงนึกถึงใบหน้านางก็ทำให้เขาหงุดหงิดมาร์ควิสแกรนต์กำลังรายงานสถานการณ์สงคราม แต่ดิเรียนกลับเหมือนไม่ได้ยิน“ท่านดยุกเข้าใจหรือไม่?” เสียงมาร์ควิสปลุกเขาจากภวังค์ดิเรียนมองอย่างเย็นชา “ช้าเกินไป”เหล่าแม่ทัพมองหน้ากันอย่างสับสน“ท่านหมายถึงอะไร?” มาร์ควิสถามระวังดิเรียนชี้แนวข้าศึกบนแผนที่ “โจมตีพวกมันก่อน อย่าให้มีเวลาตั้งตัว”ทั้งห้องเงียบ แผนนี้มีเหตุผลแต่เสี่ยงมาก ทุกคนรู้วิธีรบของดิเรียน รวดเร็ว โหดเหี้ยม และได้ผล แต่คราวนี้สายตาเขาแปลกไป ราวกับใจไม่ได้อยู่ในสนามรบทั้งหมด“ขอรับ พวกเราจะทำตามแผนท่าน” แม่ทัพตอบพร้อมกันภายใต้สายตาเย็นชา มีสิ่งหนึ่งตามหลอกหลอนเขาไม่หยุด คือคำพูดของเซลีนตอนกอดเขาครั้งสุดท้ายและเอ่ยอย่างนุ่มนวลว่า “เดินทางปลอดภัยนะ” เป็นครั้งแรกที่ดยุกดิเรียนรู้สึกกลัวว่าจะสูญเสียอะไรบางอย่างไม่นาน ลูเซียน องค์รัชทายาทก็เดินเข้ามา “มีเรื่องอะไรรบกวนใจเจ้าหรือ?”ดิเรียนยกเบียร์ดื่มโดยไม่มอง “ไม่มี”ลูเซียนย

  • ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!   บทที่ 25 ลาก่อน

    เสียงวิเวียนดังลั่น แม้ดวงตาคลอน้ำเซลีนหันหลังกลับ เดินเข้าไปใกล้ช้า ๆ เสียงรองเท้าดังก้องบนพื้นหินอ่อน เหล่าคนรับใช้กับอิลาร์ดมองหน้ากัน ไม่กล้าหายใจแรงเมื่อเหลือระยะเพียงไม่กี่ก้าว เซลีนก้มลงเล็กน้อย มองวิเวียนที่นั่งหน้าซีดอยู่ “เจ้ากล้ามากนะ เลดี้วิเวียน... เข้ามาในบ้านนี้ ฝ่าฝืนกฎ แล้วยังกล้าพูดเรื่องหัวใจของท่านดยุกต่อหน้าข้าอีก”วิเวียนกัดฟัน พยายามจ้องกลับ “ข้ารู้จักเขาดีกว่าเจ้า!”เซลีนยิ้ม คราวนี้กว้างกว่าเดิม “ถ้าอย่างนั้น...” นางกระซิบเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน “มาดูกัน... ว่าท่านดยุกรักใครกันแน่”วิเวียนสะดุ้ง หัวใจเต้นแรง เซลีนหันหลังเดินออกจากห้องอย่างสงบ ทิ้งบรรยากาศน่าหวาดหวั่นและวิเวียนที่เต็มไปด้วยทั้งความกลัวและความแค้นไว้เบื้องหลังตอนนี้วิเวียนถูกพาไปพักรักษาตัวในห้องรับแขก อิลาร์ดจัดชาและสิ่งจำเป็นทุกอย่างไว้ตามคำสั่งเซลีน เพื่อให้แน่ใจว่านางได้รับการดูแลอย่างดี“อิลาร์ด ส่งคนไปบ้านข้า บอกท่านแม่ด้วยว่าเกิดอะไรขึ้น” วิเวียนบอกขณะปล่อยให้หมอรักษานิ้ว“ข้าทำตามคำสั่งท่านแล้วขอรับ แต่ระหว่างที่ท่านดยุกไม่อยู่ ไม่อนุญาตให้แขกเข้ามา” อิลาร์ดตอบสงบ“ข้าเป็นผู้หญิง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status