Share

บทที่ 9 ตัวปลอม

Author: ไรซ่า
เสียงของโอเด็ตต์ดังเสียจนดิเรียนได้แต่เงียบ เขาไม่อาจขัดมารดาที่ตนเคารพอย่างยิ่งได้

“น่าอับอายจริง ๆ ที่ข้ามีลูกโง่อย่างเจ้า!” โอเด็ตต์ตวาด ก่อนเดินออกไป ทิ้งดิเรียนให้อยู่กับท่านย่า

ท่านย่าถอนหายใจ

“เรื่องนี้ย่าเห็นด้วยกับแม่เจ้า เจ้าไม่ควรทำแบบนี้” นางพูดอย่างอ่อนโยน

“ท่านย่า...” ดิเรียนเรียก

ท่านย่าหันมามอง

“ความรู้สึกของคนเราฝืนบังคับกันไม่ได้” ดิเรียนกล่าว

ท่านย่ายิ้มแล้วพยักหน้า

“สักวันเจ้าจะรู้ว่า การได้รับความรักอย่างสุดหัวใจ ยังดีกว่าการไปรักผิดคน”

คำพูดนั้นทิ่มแทงใจดิเรียน เขารู้ว่าท่านย่าพูดถูก ระหว่างเซลีนกับวิเวียนมีความแตกต่างมากมายที่เขามองข้ามมาตลอด แล้วท่านย่าก็เดินจากไป ทิ้งให้เขาอยู่ตามลำพัง

ด้านนอกปราสาท เซลีนกับวิเวียนยืนอยู่ด้วยกัน อากาศยามเย็นหนักอึ้ง ท้องฟ้าเป็นสีแดงทอง แต่ระหว่างทั้งสองกลับเย็นเยียบ เหล่าทหารรักษาการณ์ถอยไปไกลเพื่อเปิดทางให้พูดคุยกัน

“ท่านแม่เป็นคนเข้มงวด และสงบอารมณ์ยากอยู่แล้ว” เซลีนบอกเรียบ ๆ

วิเวียนมองนาง ดวงตาวาววับ ยังเจ็บใจไม่หาย

“เจ้ากำลังขู่ข้าหรือ?”

“ข้าแค่บอกให้รู้” เซลีนตอบ “อย่างน้อยเจ้าจะได้เตรียมรับมือท่านถูก”

วิเวียนหรี่ตา “เจ้าพูดเหมือนตัวเองรับมือท่านได้อย่างนั้นแหละ”

เซลีนหัวเราะสั้น ๆ อย่างขมขื่น

“แม้แต่หัวใจของลูกชายท่าน ข้ายังไม่เคยได้ครอบครองเลย แล้วข้าจะไปชนะใจมารดาของเขาได้อย่างไร?”

วิเวียนเชิดหน้า ยิ้มเยาะ

“ดีแล้วที่เจ้ารู้ฐานะตัวเอง”

เซลีนยิ้มเศร้า ในใจนางรู้ดีว่าคนที่เคยรักดิเรียนสุดหัวใจมีเพียงนาง แต่ชายคนนั้นกลับไม่เคยหันมามองนางจริง ๆ เลย

“เอาละ...” วิเวียนพูดเสียงต่ำ แฝงพิษร้าย “เจ้าคงรู้แล้วสินะว่าตอนนี้ข้ากับดิเรียนมีความสัมพันธ์กันอย่างไร”

เซลีนยิ้มบาง ๆ แล้วเงียบ แววตาของนางก็เพียงพอให้วิเวียนรู้ว่าเซลีนรู้ทุกอย่างแล้ว

“ไม่มีอะไรที่ข้าต้องปิดบัง ดิเรียนจะเป็นของข้าตลอดไป” วิเวียนพูดต่อ พร้อมขยับเข้ามาใกล้

เซลีนยังสงบนิ่ง

“ข้ายังเป็นภรรยาของเขา ยังเป็นดัชเชสในปราสาทนี้ ในสายตาทุกคน ข้าคือนายหญิงแห่งเลเวนทิส เพราะฉะนั้นข้าจะอยู่กับเขาต่อไป”

วิเวียนหัวเราะเย็นชา

“เจ้ายังมีอะไรเหลืออีกหรือ เซลีน? ข้าเอาทุกอย่างไปจากเจ้าแล้ว ทั้งพ่อ ทรัพย์สิน แม้แต่ดิเรียน ทุกอย่างเป็นของข้า!”

เซลีนยิ้มอ่อนโยน ราวกับกำลังเวทนาอีกฝ่าย

“ก็ดีแล้ว เพราะดูเหมือนคนที่ต้องการสิ่งเหล่านั้นมากเหลือเกินจะเป็นเจ้าต่างหาก”

เสียงหัวเราะของวิเวียนหยุดลง รอยยิ้มหายไป แทนที่ด้วยความโกรธ

“เจ้า... น่าจะแสดงธาตุแท้อันน่ารังเกียจแบบนี้ตั้งแต่แรก คนอื่นจะได้รู้ว่าเจ้ามีแต่ความเกลียดชัง!”

“ข้าไม่เคยปิดบังอะไรเลย” เซลีนตอบด้วยน้ำเสียงสงบแต่เจ็บแสบ “ไม่เหมือนเจ้า”

วิเวียนตัวแข็ง “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

เซลีนโน้มตัวลงเล็กน้อย กระซิบ

“เจ้าอย่าหาเรื่องข้าดีกว่า... ก่อนที่ข้าจะเปิดโปงความลับของเจ้า ความลับที่มีเพียงเราสองคนรู้”

วิเวียนหน้าซีด ตัวแข็งค้าง

เซลีนยิ้มจาง ๆ แล้วก้าวเข้าไปใกล้

“ข้ายกพ่อให้เจ้า ยกทรัพย์สินให้เจ้า แม้แต่ดิเรียนก็ยังยกให้ เจ้าไม่คิดว่าควรขอบคุณข้าบ้างหรือ?”

วิเวียนสะท้าน ริมฝีปากสั่น

เซลีนโน้มไปกระซิบข้างหูวิเวียนด้วยถ้อยคำที่บาดลึกถึงหัวใจ

“อย่าให้ดิเรียนรู้เชียวว่า... คนที่ช่วยชีวิตเขาตอนเด็กคือข้า ไม่ใช่เจ้า ไม่ใช่เด็กหญิงที่สวมรอยเป็นข้า”

วิเวียนแข็งทื่อ หัวใจเต้นระรัว

เซลีนยิ้มแล้วหัวเราะคิกเบา ๆ

“ข้าสงสัยจริง ๆ... ถ้าเขารู้ความจริง เขาจะทำอย่างไร? เขาจะทิ้งเจ้าหรือเปล่า?”

เซลีนถอยออกมายืนตัวตรงพร้อมรอยยิ้มของผู้ชนะ

“ตัวปลอม” นางพูดสั้น ๆ แต่ราวกับคำพิพากษา

นางหันหลังเดินกลับเข้าปราสาท ทิ้งวิเวียนให้ยืนตัวแข็ง หน้าซีด และหน้ากากแห่งความเสแสร้งที่เริ่มแตกร้าว

.

.

ท้องฟ้ามืดลง ปราสาทเงียบสงัด ท่านย่ากับท่านแม่รับประทานอาหารในห้องของตน ส่วนดิเรียนเก็บตัวอยู่ในห้องทำงาน เซลีนนึกว่าเขาจะไปส่งวิเวียนกลับ แต่กลับปล่อยให้น้องสาวของนางกลับไปเอง

หลังอาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้ว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น โมนาเปิดประตู เห็นอิลาร์ดยืนอยู่

“ข้าจะพาท่านไปห้องนายท่านขอรับ นายท่านจะตามไปหลังงานเสร็จ” อิลาร์ดแจ้ง

เซลีนพยักหน้า สวมเสื้อคลุมบาง ๆ แล้วเดินตามเขาไป

“เชิญเข้าไปรอด้านในได้เลยขอรับ” อิลาร์ดบอกเมื่อถึงหน้าห้องดิเรียน

เซลีนก้าวเข้าไป กลิ่นอายบุรุษของเจ้าของห้องโอบล้อมนางทันที ห้องกว้างตกแต่งด้วยโทนมืด ให้ความรู้สึกเย็นชาแต่สง่างาม ไม่มีร่องรอยของวิเวียนอยู่เลย

นางนั่งลงบนขอบเตียง ปล่อยให้กลิ่นนั้นห้อมล้อมประสาทสัมผัส ราวกับได้สัมผัสอีกด้านหนึ่งของดิเรียนที่อบอุ่นแต่ไกลเกินเอื้อม

แกร๊ก... ประตูเปิดออก ดิเรียนก้าวเข้ามา ผมยุ่งเล็กน้อย ดวงตาสีแดงเย็นชาแต่ชวนมอง

“ข้าจะไปอาบน้ำสักครู่” เขาบอก

เซลีนพยักหน้า ดิเรียนชะงักแล้วหันมามองนาง

“เจ้าจะไปอาบกับข้าไหม?” น้ำเสียงเขาสงบ

เซลีนยิ้มบาง ๆ ทั้งคู่เคยผ่านค่ำคืนที่ใกล้ชิดกันโดยไม่มีอะไรปิดกั้นมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

ดิเรียนหยิบไวน์หนึ่งขวดพร้อมแก้วสองใบ

“มาเถอะ ไปอาบน้ำด้วยกัน”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!   บทที่ 30 หนังสือทวงหนี้

    ทั้งโถงฮือฮาทันที เหล่าขุนนางซุบซิบกัน บางคนยกมือปิดปากด้วยความตกใจที่เซลีนพูดได้เจ็บแสบถึงเพียงนั้นเซลีนค่อย ๆ เดินไปหาเคาน์เตส หยุดตรงหน้านาง“เจ้ารู้หรือไม่” เซลีนพูดเบา ๆ แต่หนักแน่น “การตะโกนต่อหน้าดัชเชสถือเป็นการดูหมิ่นได้?”“ท่านดัชเชส”อีกเสียงหนึ่งทำลายความตึงเครียด เคานต์เอสเมอร์ สหายสนิทของเคานต์โมโร ก้าวออกมาด้วยสีหน้าประนีประนอมเซลีนมองเขา“พวกเราไม่ได้มาเป็นศัตรูกับท่าน” เคานต์เอสเมอร์พูดด้วยน้ำเสียงทางการทูต “แต่ในฐานะผู้ดูแลปราสาทดยุก ท่านควรจัดการปัญหานี้อย่างรอบคอบ”เซลีนสูดหายใจยาว“ท่านถามเลดี้โมโรแล้วหรือยัง” นางถามอย่างสงบ “ว่าที่จริงเกิดอะไรขึ้นจึงทำให้นางบาดเจ็บ?”เคาน์เตสรีบตอบ “นางมาเยี่ยมเจ้า! เพราะรู้ว่าเจ้าเหงาหลังดยุกออกไปรบ”เซลีนยิ้มมุมปาก “จริงหรือ?” สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้ากระวนกระวายของทุกคน“น่าเสียดาย” นางกล่าวต่ออย่างเย็นชา “ทุกคนต่างรู้เหตุผลที่แท้จริงว่านางมาปราสาทดยุกทำไม”เคาน์เตสตัวแข็ง “เจ้าหมายความว่าอย่างไรอีก?”เซลีนมองตรงไปที่นาง“ท่านควรคิดให้ดีเสียก่อนจะก่อความวุ่นวาย โดยเฉพาะการพาคนมากมายเข้ามาในปราสาทของดยุกเลเวนทิส”

  • ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!   บทที่ 29 เรื่องวุ่นแต่เช้า

    “อธิบายมา” เซลีนพูดเรียบ ๆ น้ำเสียงเบาแต่คมจนบรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดอิลาร์ดสูดหายใจยาว ก่อนก้มศีรษะลึก “ข้าเพิ่งรู้หลังจากท่านออกไปแล้วขอรับ” เขาตอบอย่างซื่อตรงเซลีนมองเขาอยู่นาน สายตาไม่ได้โกรธ แต่เหนื่อยล้า ราวกับกำลังข่มอะไรบางอย่างที่ลึกกว่าความผิดหวัง“ขอโทษนะ... เพราะข้าแท้ ๆ เจ้าถึงถูกตี” นางพูดแผ่วเบาอิลาร์ดรีบส่ายหน้า ก้มลึกกว่าเดิม “ไม่เป็นไรขอรับ ท่านหญิง ข้าต่างหากต้องขอโทษ... เพราะข้าไร้ความสามารถ ช่วยท่านไม่ได้”เซลีนถอนหายใจช้า ๆ เสียงต่ำลง “ไม่เป็นไร เป็นเพราะพวกเราโง่เอง” นางเงียบครู่หนึ่งแล้วถามโดยไม่มอง “วิเวียนอยู่ไหน?”“ข้าพาเลดี้โมโรกลับบ้านไปแล้วขอรับ” อิลาร์ดตอบสุภาพเซลีนพยักหน้าเล็กน้อย “ดีแล้ว” นางพูดแล้วหันหลังเดินจากไปอิลาร์ดมองแผ่นหลังที่ค่อย ๆ ห่างออกไป แม้ยังยืนตัวตรง แต่ดูหนักอึ้ง เขารู้ในใจว่าบาดแผลของเซลีนครั้งนี้ไม่ใช่เพียงทางกาย แต่เป็นความไว้วางใจที่แตกสลายเซลีนเข้าห้องโดยไม่พูดอะไร ถอดเสื้อคลุมโยนลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ ความหงุดหงิดแผ่ไปทั้งร่างจนรู้สึกปั่นป่วนในท้องโดยไม่ทันคิด นางรีบเดินเข้าห้องน้ำแล้วอาเจียนออกมา“ท่านหญิง!

  • ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!   บทที่ 28 ล้มเหลว

    “ข้าเป็นทหารของท่านดยุกขอรับ” ชายคนนั้นตอบ พร้อมเผยตราตระกูลเลเวนทิสบนอกเสื้อเซลีนกลืนน้ำลาย หัวใจเต้นแรง นางพินิจเขาอย่างละเอียด ใช่แล้ว นี่คือชายที่นางเห็นอยู่ระหว่างต้นไม้เมื่อวาน ตอนออกไปลองรถใหม่ ที่แท้เขาเป็นคนของดิเรียน สามีของนางเอง“ตามข้ามา... อย่างสงบ” เขาพูดอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “หากขัดขืน ข้าจะลากท่านไป”เซลีนสูดหายใจลึก พยายามสงบอารมณ์ ด้านหลังชายผู้นั้นยังมีคนแต่งตัวแบบเดียวกันอีกหลายคน เป็นทหารที่ผ่านการฝึกฝน ดูคล้ายนักลอบสังหาร พร้อมคอยคุมทุกฝีก้าวของนาง“ท่านหญิงจะไม่ขึ้นรถไฟ” ชายคนนั้นประกาศ พร้อมดึงบัตรประจำตัวจากมือเจ้าหน้าที่เซลีนเงียบและก้มหน้า โมนากับเดซี่ยังคงอยู่ข้างกาย ติดตามอย่างซื่อสัตย์โดยแทบไม่พูดอะไรตอนนี้ทุกสายตาบนชานชาลาหันมามองนาง เสียงซุบซิบดังขึ้น ผู้คนจ้องอย่างสงสัยและหวาดระแวงราวกับนางเป็นอาชญากร แต่เซลีนยังสงบ เชิดหน้าแล้วเดินไปอย่างมั่นคงเมื่อประตูรถยนต์เปิด เซลีนก้าวขึ้นอย่างสง่างาม ชายคนนั้นตามขึ้นไปเพื่อดูแลความปลอดภัย โมนากับเดซี่รออยู่แล้วจึงขึ้นรถม้าที่จอดอยู่ด้านหลัง เตรียมตามขบวนคุ้มกันอันเข้มงวดทุกย่างก้าวหนักอึ้ง ไม่

  • ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!   บทที่ 27 ไม่ว่าเจ้าเป็นใคร อย่ามาขวางข้าอีก

    เจย์มองดิเรียน“รายงานทุกเรื่องที่น่าสงสัยให้ข้ารู้ ห้ามตกหล่นแม้แต่เรื่องเดียว” น้ำเสียงเขาหนักแต่ชัดเจน ราวกับฝากภาระสำคัญไว้กับเจย์ ผู้เป็นคนเดียวที่เขาไว้วางใจได้เต็มที่เจย์กลืนน้ำลาย เริ่มเข้าใจว่านี่ไม่ใช่แค่คำสั่งเรื่องความปลอดภัยธรรมดา มีบางอย่างร้ายแรงจนดยุกดิเรียนผู้ไม่เคยแพ้ใครแสดงความกังวลที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น“ได้ยินหรือไม่?” ดิเรียนถามเมื่อเจย์ยังไม่ตอบ“ได้ยินขอรับ ท่านดยุก ข้าจะออกเดินทางทันที” เจย์ตอบดิเรียนพยักหน้า ลุกขึ้นกลับไปยังกระโจมเพื่อพักผ่อน ส่วนเจย์ก็ไปทำตามคำสั่งดิเรียนนั่งบนขอบเตียง มีหนังหมีอุ่น ๆ คลุมตัว แต่ความอบอุ่นไม่อาจทำให้ใจสงบ สายตาเขาหยุดอยู่บนของประดับเล็ก ๆ ที่ติดกับดาบ เป็นงานฝีมือของเซลีน ทันใดนั้นความทรงจำเกี่ยวกับนางก็หลั่งไหลเข้ามาโดยไม่ขออนุญาต ทุกอย่างที่เซลีนเคยจัดเตรียมให้ แม้เล็กน้อยเพียงใด ตอนนี้กลับเหมือนสายใยที่มองไม่เห็นผูกเขาไว้กับนางตอนนี้นางคิดถึงข้าบ้างหรือเปล่า? เขาถามตัวเองในใจ เสียงคิดนั้นแทบจมหายไปกับเสียงหัวใจเต้นดิเรียนหลับตา พยายามผลักความรู้สึกที่ถาโถม แต่ยิ่งฝืนก็ยิ่งเห็นชัดว่าไม่ใช่วิเวียน ไม่ใช่คนอื่น ม

  • ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!   บทที่ 26 ไปดูภรรยาข้า

    วันนั้นดิเรียนอยู่ในกระโจมบัญชาการก่อนใคร ตั้งแต่จากปราสาทมา เขาก็ไม่สบายใจ มีบางอย่างผิดปกติที่ไม่อาจอธิบายได้ ภาพเซลีนวนเวียนอยู่ในหัว ทั้งที่ปกติเพียงนึกถึงใบหน้านางก็ทำให้เขาหงุดหงิดมาร์ควิสแกรนต์กำลังรายงานสถานการณ์สงคราม แต่ดิเรียนกลับเหมือนไม่ได้ยิน“ท่านดยุกเข้าใจหรือไม่?” เสียงมาร์ควิสปลุกเขาจากภวังค์ดิเรียนมองอย่างเย็นชา “ช้าเกินไป”เหล่าแม่ทัพมองหน้ากันอย่างสับสน“ท่านหมายถึงอะไร?” มาร์ควิสถามระวังดิเรียนชี้แนวข้าศึกบนแผนที่ “โจมตีพวกมันก่อน อย่าให้มีเวลาตั้งตัว”ทั้งห้องเงียบ แผนนี้มีเหตุผลแต่เสี่ยงมาก ทุกคนรู้วิธีรบของดิเรียน รวดเร็ว โหดเหี้ยม และได้ผล แต่คราวนี้สายตาเขาแปลกไป ราวกับใจไม่ได้อยู่ในสนามรบทั้งหมด“ขอรับ พวกเราจะทำตามแผนท่าน” แม่ทัพตอบพร้อมกันภายใต้สายตาเย็นชา มีสิ่งหนึ่งตามหลอกหลอนเขาไม่หยุด คือคำพูดของเซลีนตอนกอดเขาครั้งสุดท้ายและเอ่ยอย่างนุ่มนวลว่า “เดินทางปลอดภัยนะ” เป็นครั้งแรกที่ดยุกดิเรียนรู้สึกกลัวว่าจะสูญเสียอะไรบางอย่างไม่นาน ลูเซียน องค์รัชทายาทก็เดินเข้ามา “มีเรื่องอะไรรบกวนใจเจ้าหรือ?”ดิเรียนยกเบียร์ดื่มโดยไม่มอง “ไม่มี”ลูเซียนย

  • ท่านดยุกดิเรียน ภรรยาของท่านขอหย่า!   บทที่ 25 ลาก่อน

    เสียงวิเวียนดังลั่น แม้ดวงตาคลอน้ำเซลีนหันหลังกลับ เดินเข้าไปใกล้ช้า ๆ เสียงรองเท้าดังก้องบนพื้นหินอ่อน เหล่าคนรับใช้กับอิลาร์ดมองหน้ากัน ไม่กล้าหายใจแรงเมื่อเหลือระยะเพียงไม่กี่ก้าว เซลีนก้มลงเล็กน้อย มองวิเวียนที่นั่งหน้าซีดอยู่ “เจ้ากล้ามากนะ เลดี้วิเวียน... เข้ามาในบ้านนี้ ฝ่าฝืนกฎ แล้วยังกล้าพูดเรื่องหัวใจของท่านดยุกต่อหน้าข้าอีก”วิเวียนกัดฟัน พยายามจ้องกลับ “ข้ารู้จักเขาดีกว่าเจ้า!”เซลีนยิ้ม คราวนี้กว้างกว่าเดิม “ถ้าอย่างนั้น...” นางกระซิบเสียงเบาแทบไม่ได้ยิน “มาดูกัน... ว่าท่านดยุกรักใครกันแน่”วิเวียนสะดุ้ง หัวใจเต้นแรง เซลีนหันหลังเดินออกจากห้องอย่างสงบ ทิ้งบรรยากาศน่าหวาดหวั่นและวิเวียนที่เต็มไปด้วยทั้งความกลัวและความแค้นไว้เบื้องหลังตอนนี้วิเวียนถูกพาไปพักรักษาตัวในห้องรับแขก อิลาร์ดจัดชาและสิ่งจำเป็นทุกอย่างไว้ตามคำสั่งเซลีน เพื่อให้แน่ใจว่านางได้รับการดูแลอย่างดี“อิลาร์ด ส่งคนไปบ้านข้า บอกท่านแม่ด้วยว่าเกิดอะไรขึ้น” วิเวียนบอกขณะปล่อยให้หมอรักษานิ้ว“ข้าทำตามคำสั่งท่านแล้วขอรับ แต่ระหว่างที่ท่านดยุกไม่อยู่ ไม่อนุญาตให้แขกเข้ามา” อิลาร์ดตอบสงบ“ข้าเป็นผู้หญิง

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status