บทที่ 5

"เอ่อ คุณผู้ชายเหรอคะ? คุณผู้ชายยัง ไม่ตื่นเลยค่ะ"

"งั้นก็ไปปลุกเขาที่ห้องนอนสิ!" เฉียวรั่วซิงเริ่มรู้สึกโมโหขึ้นมาจริง ๆ แล้ว

ปลายสายเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะมีเสียงชายหนุ่มทุ้มต่ำส่งมา "มีอะไร?"

คำถามนี้เอ่ยออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติเหลือเกิน น้ำเสียงงัวเงียคล้ายคนเพิ่งตื่นนอน วินาทีนั้นเฉียวรั่วซิงถึงกับคิดไปว่า หรือเธอจะมองคนในแง่ร้ายเกินไปเอง?

เธอเม้มริมฝีปากแน่น สูดหายใจเข้าลึก ๆ "อีกสองสามวัน ฉันจะเขียนรายการแนบไปให้ว่าเสื้อผ้าชิ้นไหนของคุณเก็บไว้ตรงไหน แล้วส่งไปให้ หวังว่าวันข้างหน้าคุณจะไม่โทรมาหาฉันด้วยเรื่องไร้สาระแบบนี้อีก!"

"ไร้สาระ?" กู้จิ่งเยี่ยนหัวเราะเยาะ "เฉียวรั่วซิง เรื่องไร้สาระพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอชอบทำที่สุดหรือไง? แม้แต่กางเกงในที่ฉันจะใส่เธอยังต้องคอยบงการ ชีวิตของเธอมันก็มีเป้าหมายอยู่แค่นี้เองไม่ใช่หรือไง?"

ลมหายใจของเฉียวรั่วซิงสะดุดกึก นิ้วมือกำแน่นเข้าหากันฉับพลัน ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นปลาบผ่านหัวใจไปเป็นริ้ว ๆ

ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าตัวเธอในสายตาของเขามีค่าแค่ไหน แต่การได้ยินกับหูตัวเองมันก็ไม่เหมือนกันอยู่ดี

ต่อให้หัวใจแข็งแกร่งเพียงใด แต่ถูกเหยียดหยามย่ำยีขนาดนี้ ก็ไม่อาจทำเป็นไม่รู้สึกรู้สาได้

โทรศัพท์ตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีใครเอื้อนเอ่ยคำใดออกมา

เนิ่นนานกว่าเฉียวรั่วซิงจะเอ่ยปากตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "นั่นสิคะ ฉันคงไม่มีเป้าหมายอื่นในชีวิตจริง ๆ มั้งคะ เพราะฉะนั้น หลังจากนี้ฉันจะไม่เข้าไปยุ่งอีกแล้ว คุณเซ็นสัญญาซะ เราสองคนจะได้จบ ๆ กันไปอย่างสบายใจ"

หัวข้อสนทนาวนกลับมาเรื่องการหย่าอีกครั้ง เพลิงโมโหของกู้จิ่งเยี่ยนที่เพิ่งจะสงบลงกลับพุ่งสูงขึ้นมาอีก "เธออาละวาดพอหรือยัง?"

เฉียวรั่วซิงแค่นยิ้มเบา ๆ รู้สึกตลกสิ้นดี "ฉันมีสิทธิ์อาละวาดด้วยเหรอ?"

"เธออย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน!"

ทิ้งคำพูดนี้ไว้ กู้จิ่งเยี่ยนก็กดตัดสายทันที

เฉียวรั่วซิงยกมุมปากขึ้นอย่างสมเพชตัวเอง ความใส่ใจและความทุ่มเทที่เธอคิดไปเอง ในสายตาของเขากลับเป็นเพียงเรื่องน่าหัวเราะที่ชวนให้เหยียดหยาม

บางทีตอนที่เธอตั้งใจจัดเตรียมชุดให้เขาใส่ในโอกาสต่าง ๆ เขาคงยืนมองอยู่ข้างหลังด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจเป็นแน่

ผู้หญิงที่วัน ๆ เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับอาหารสามมื้อ เสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย และความเป็นอยู่ จะไปมีหน้ามีตาเชิดหน้าชูตาในสังคมได้ยังไง?

แม้แต่ตัวเธอเองยังรู้สึกว่าตัวเองต้อยต่ำไร้ค่าเลย

"คุณ คุณผู้ชายคะ ยังจะใส่ตัวนี้อยู่ไหมคะ?"

แม่บ้านเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

เมื่อก่อนก็ใช่ว่าจะไม่เคยเห็นทั้งสองคนระหองระแหงกัน แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะรุนแรงเป็นพิเศษ เธอไม่เคยเห็นคุณผู้ชายโมโหขนาดนี้มาก่อน แถมคำพูดคำจาก็ปากร้ายและใจดำขนาดนี้

กู้จิ่งเยี่ยนทำหน้าตึง ปรายสายตามองไปยังห้องแต่งตัว ซึ่งเสื้อผ้ามากกว่าครึ่งในนั้นเป็นของเฉียวรั่วซิง

บอกว่าจะหย่า แต่กลับไม่ยอมขนของออกไปให้หมด นี่คือสภาพของคนที่คิดจะหย่าจริง ๆ งั้นเหรอ?

กู้จิ่งเยี่ยนยกมุมปากขึ้นอย่างเย็นชา แล้วเอ่ยเรียบ ๆ "เอาชุดที่เธอพูดนั่นแหละ"

สิ้นเสียงพูด โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นพอดี

เขายกโทรศัพท์ขึ้นมา หมุนตัวเดินไปพลางรับสายไป "ประธานกู้ครับ ทางคุณเหยาเกิดเรื่องนิดหน่อยครับ"

อุบัติเหตุรถชนท้ายกันเป็นทอด ๆ ที่สะพานยกระดับ มีจำนวนผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นเป็นสิบเอ็ดราย สูญหายอีกเก้าราย และมีผู้ได้รับบาดเจ็บรุนแรงทั้งหนักและเบาต่างกันไปอีกกว่าหกสิบราย นับเป็นอุบัติเหตุทางจราจรครั้งใหญ่ที่หาได้ยากในรอบยี่สิบปีของเมืองเจียงเฉิง

เหตุการณ์ผ่านไปเกินยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว การกู้ภัยและทีมค้นหาในแม่น้ำเหมียนเหอก็ยังคงดำเนินต่อไป ประชาชนทั่วประเทศต่างคอยติดตามข่าวสารนี้ พากันสวดมนต์ขอให้มีผู้รอดชีวิตเพิ่มขึ้น ทว่าบรรดาแฟนคลับของเหยาเข่อซินในโลกออนไลน์ กลับกำลังเปิดศึกทะเลาะกับชาวเน็ตอย่างเอาเป็นเอาตาย

ต้นเหตุมาจากมีคนปล่อยคลิปวิดีโอเหตุการณ์ตรงจุดเกิดเหตุ ซึ่งเห็นเหยาเข่อซินเดินลงมาจากรถด้วยร่างกายที่ครบ 32 ดี ก่อนจะถูกห้อมล้อมพาตัวขึ้นเปลกู้ภัย ในขณะที่ตรงจุดเกิดเหตุยังมีผู้บาดเจ็บนอนจมกองเลือดอีกมากมายที่ยังไม่ได้รับการช่วยเหลืออย่างทันท่วงที

ภาพเปรียบเทียบนี้มันเด่นชัดเกินไป ชาวเน็ตบางส่วนจึงเกิดข้อสงสัยว่า ทำไมผู้บาดเจ็บเล็กน้อยถึงได้รับการช่วยเหลือตัดหน้าผู้บาดเจ็บสาหัส? มีการใช้อภิสิทธิ์ความเป็นคนดังในทางที่ผิดหรือไม่?

บรรดาแฟนคลับของเหยาเข่อซินที่ไม่ยอมรับ ตราหน้าคนที่สงสัยว่าเป็น "แอนตี้แฟน" ทันที ทั้งส่งรีพอร์ตร้องเรียน ทั้งด่าทอพาดพิงไปถึงบุพการี เกณฑ์คนไปคอมเมนต์จนชาวเน็ตทั่วไปเกิดความระอา และในที่สุดก็จุดชนวนให้ชาวเน็ตตลบหลังรุมโต้กลับอย่างรุนแรง