บทที่ 10

“เป็นเพราะบ้านเราอยู่ช่วงต้นซอย ออกจากบ้านคือไปทำงานอย่างเดียว เราไม่มีเวลาได้ขับชมบ้านเรือนคนขนาดนี้เลยครับ” 

“เอ๊ะ! เดี๋ยว หลังนี้คล้ายๆ กับที่บอกเลย ชะลอชะลอ” ตฤณบอกด้วยความตื่นเต้น พลางขยับตัวชิดประตู 

“มีไฟเปิดอยู่ จุดสังเกตมีดอกไม้สีเหลืองอยู่ริมรั้ว ดอกอะไรจำไม่ได้ น่าจะใช่นะ” 

“ถ้าเป็นบ้านเธอจริง น่าจะอยู่คนเดียวนะครับเนี่ย” 

“น่าจะเป็นสาวเก่งคนหนึ่งเลยล่ะ แต่ว่าบ้านใกล้เรือนเคียงกันก็มีคนอยู่นี่ ไม่เหงา ไม่เปลี่ยวแต่ว่า... น่าห่วง” คำสุดท้ายตฤณเอ่ยเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าแล้วกดหมายเลข 

“จอดตรงนี้ก่อน” ตฤณบอกระหว่างรอสาย

กริ้ง! กริ้ง! กริ้ง! เสียงโทรศัพท์ของอีกฝั่งหนึ่งดังขึ้น ระหว่างที่เจ้าตัวกำลังนั่งกินต้มบะหมี่เพียงลำพัง โทรศัพท์วางอยู่บนโต๊ะขวามือ ทั้งส่งเสียงและสั่นจนเธอวางมือจากชามบะหมี่แล้วหันไปหยิบขึ้นมาดูเบอร์ 

“ใครอ่ะ” ปั้นหยาเอ่ยลอยๆ แต่ก็ต้องรับสายเพราะคนรู้จักอาจมีธุระก็เป็นได้

“สวัสดีค่ะ” เธอกดรับสายพร้อมกับทักทายน้ำเสียงสุภาพ ทว่าปลายสายกลับเงียบกริบ 

“สวัสดีค่ะ ได้ยินไหมคะเนี่ย” เธอถามอีกครั้ง

“ได้ยินครับ” ตฤณตอบกลับเสียงสดใส พร้อมกับรอยยิ้มผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ส่วนปั้นหยาก็นิ่งไปชั่วครู่และครุ่นคิดว่าเสียงนี้เคยได้ยินที่ไหนมาก่อน 

“คุณเป็นใครคะ จะพูดกับใคร” ปั้นหยาถามด้วยความไม่พอใจ 

“ผมจะโทรมาบอกว่า พรุ่งนี้อย่าลืมน้ำเต้าหู้ปลาท่องโก๋ไปให้ผมนะครับ ผมชอบร้านหน้าปากซอยเป็นพิเศษ”

“อะไรนะ นี่... นี่คุณ คุณ!” ปั้นหยาตกใจมาก ได้แต่เรียกคุณๆ อยู่นั่น

“ชื่อตฤณครับ หรือไม่สะดวกก็เรียกท่านประธานก็ได้คุณเลขา เอาตามสบายเลย” น้ำเสียงของเขายียวนกวนประสาท กะทำให้เธอหงุดหงิดทั้งวันเลยสินะ

“ฉันบอกคุณแล้วว่า ฉันไม่ทำ และพรุ่งนี้ฉันจะไปสมัครที่ใหม่” เรื่องนี้ปั้นหยาไม่ได้ประชดแต่เอาจริง เพราะใครจะอยากทำงานกับคนที่ทำให้เธอไม่ประทับใจตั้งแต่แรกด้วยล่ะ อีกอย่างจะบอกว่าเธอจองหองก็ได้ มีทิฐิอยู่ในใจนี่แหละ 

“ผมไม่ได้มาขอคำตอบแบบนี้ เพราะผมเองก็บอกแล้วว่า ผมรับคุณ ผมมีโครงการใหม่อยากได้คนเขียนแบบพอดี” 

“ฉันทำไม่ได้ และไม่ทำกับคุณ” 

“งั้นเงินเดือนหนึ่งแสน เอาไหม” เขาบอก ขณะที่เธอพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ 

“หนึ่งล้านก็ไม่ทำ ไม่ใช่ว่าไม่อยากได้เงินนะคะ แต่ไม่ชอบคุณ” 

“เคยได้ยินไหม ไม่ชอบอะไรก็จะได้แบบนั้นแหละ”

“แล้วคุณโทรมาทำไมคะ ได้เบอร์ฉันมายังไง”

“จะยากอะไรครับ ว่าแต่อยู่บ้านคนเดียวเหรอเรา” ถามไปพลางก็มองเข้าไปในบ้านไปพลาง แต่นั่นล่ะทำให้เธอรู้สึกแปลกใจ เขารู้ได้ยังไง หรือว่า... 

“อยู่กับแฟนค่ะ” 

“หึๆ” เขาหัวเราะชอบใจเชียว  

“ถึงว่า ผมเห็นใครเดินอยู่ในบ้านด้วย ที่แท้ก็แฟนนี่เอง” สิ้นคำของเขาเท่านั้นแหละ เธอนิ่งกลอกตาไปมาแล้วมองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดระแวง

“นี่... คุณแอบมาด้อมๆ มองๆ บ้านฉันเหรอ” 

“ผมก็ต้องรู้จักบ้านลูกน้องผมสิ” พอเขาพูดจบเธอก็ลุกพรวดเดินไปดูที่หน้าบ้านทันที เห็นรถคันเมื่อเช้าเธอจำได้แม่น เขาเปิดกระจกรถแล้วโบกมือให้เธอด้วย คนบ้า 

“ฝากทักทายแฟนคุณด้วยละกันครับ ผมวางสายดีกว่า เดี๋ยวหึง” 

“นี่คุณ...” เธอไม่อยากจะบอกว่าอยู่คนเดียว ที่บอกไปแบบนั้นเพราะเขาจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับเธอ ที่ไหนได้เขาแกล้งอำหรือว่าของจริงเนี่ย

“เอ่อ เบอร์นี้ของผมนะครับ เมมเอาไว้เลย”

“ดะ... ดะ... เดี๋ยว คุณ”

“อะไรครับ” ตฤณรับคำและยิ้มเจ้าเล่ห์ดังเดิม

“คือ ไม่มีอะไรค่ะ” 

“งั้นก็แค่นี้นะครับ เอ่อ ล็อคประตูให้เรียบร้อยนะครับ แถวนี้ผู้คนไม่ค่อยพุกพล่านเหมือนต้นซอย มีแต่บ้านประกาศขาย อย่าออกมากลางค่ำกลางคืน มันน่ากลัว” อันนี้เขาเตือนด้วยความหวังดีไม่ได้แกล้ง เพราะเมื่อบ้านแต่ละหลังอยู่ลึกมากมายก็จะไม่ค่อยมีคนอยู่ ปล่อยร้าง ปล่อยขาย หรือปล่อยเช่าเป็นเรื่องธรรมดา

“เรื่องนั้นรู้แล้วน่า”

“ก็เป็นห่วง แต่เห็นคุณมีเพื่อนก็หายห่วงครับ” นี่เขายังไม่เลิกอำเธออีกหรือเนี่ย เธอคิด ก่อนจะค่อยๆ เอียงคอมองไปรอบๆ ตัว

“ถ้าไม่มีอะไรแล้วแค่นี้นะคะ” เธอตอบแบบอึกอัก หวาดหวั่นและประหม่าขึ้นมาทันที 

“ครับ แล้วเจอกันนะ” สิ้นคำเขาก็วางสายโดยไม่รอให้เธอตอบรับแต่อย่างใด จากนั้นจึงได้ปิดประจกแล้วสั่งให้คนขับรถเลี้ยวรถกลับ ทว่าเขาอดที่จะมองเข้าไปในบ้านไม่ได้ ห่วงตรงที่บ้านแถวนี้ไม่ค่อยมีคนอาศัยอยู่ เห็นเป็นหมู่บ้านคนรวย มีความเจริญ แต่ก็ยังมีพวกจิ๊กโก๋แอบมาใช้บ้านที่ไม่มีคนอยู่ลักลอบเสพยา เขาห่วงตรงนี้แหละ

“คนบ้า ทำไมต้องมาอำกัน” ปั้นหยาเอ่ยลอยๆ แต่ระแวงหลัง แม้ปากจะบอกว่าเขาอำเล่น แต่น้ำเสียงเขาจริงจัง ไหนจะรอบๆ ไม่ค่อยมีคนอาศัยอยู่จริงๆ ด้วย ก็แหงล่ะมันอยู่ลึกตั้งกลางซอยนี่ ส่วนบ้านที่เธอเช่าอยู่ก็เป็นคนไทยไปอาศัยต่างประเทศแล้ว มีแต่ญาติที่แวะมาคอยดูแลบ้านหลังนี้

“ตาคนบ้าเอ๊ย มาทิ้งระเบิดแล้วก็ไป” เธอว่า ก่อนจะเก็บชามบะหมี่ ล้างให้เรียบร้อยแล้วออกมาตรวจตราประตูหน้าต่างว่าล็อคดีแล้ว จากนั้นก็ปิดไฟแล้ววิ่งเข้าห้องทันที จากที่เป็นคนไม่กลัวอะไร กลับต้องมาระแวงคำที่เขาบอกว่าเห็นผู้ชาย ให้ตายสิ 

“อำเล่นล่ะมั้ง” เธอบอกกับตัวเองไม่ให้กลัวเพราะอยู่มาหลายวัน ถ้าจะมีอะไรมันก็ต้องมีตั้งแต่วันแรกสิน่า เธอคิด ก่อนจะปิดไฟนอน เหลือไฟตรงหัวเตียงเอาไว้เท่านั้น