Masuk"วันนี้ฉันมีประชุมบอร์ดบริหารลากยาวไปจนถึงดึก คงไม่ได้กลับมากินมื้อเย็นด้วย ไม่ต้องรอ"
ธวิณเอ่ยขึ้นลอยๆ น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทไร้พิรุธใด
เมนิตราเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอสมาร์ตโฟน ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับ หญิงสาวปรับสีหน้าให้กลายเป็นภรรยาผู้แสนดีที่ห่วงใยสามีอย่างรวดเร็ว
"ทำงานหนักจังเลยนะคะคุณธีร์ ตั้งใจทำงานนะคะ มินน์จะให้ป้าจันทร์เตรียมซุปอุ่นๆ ไว้รอเผื่อคุณหิวดึกๆ ค่ะ"
หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงหวานละมุน
'เสร็จโจร ทางสะดวกแล้วโว้ย คืนนี้เจ๊มินน์จะไปเหมาเด็กโฮสต์ให้หนำใจ ประชุมให้รากงอกติดเก้าอี้ไปเลยนะไอ้ประธานหน้าตาย คืนนี้อิสระเป็นของฉัน'
ธวิณจ้องมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของภรรยา เขาพยักหน้ารับคำอวยพรของเธอช้าๆ ลุกขึ้นยืน ติดกระดุมเสื้อสูทให้เข้าที่ ก่อนจะเดินออกจากห้องอาหารไปโดยมีเลขาภูมิเดินตามประกบ
เสียงดนตรีบีตหนักหน่วงดังกึกก้องไปทั่วคลับหรูใจกลางเมือง แสงไฟนีออนสาดส่องตัดกับความมืด สร้างบรรยากาศเย้ายวนและลึกลับ สถานบันเทิงแห่งนี้เป็นธุรกิจส่วนตัวของเคลียร์และเคย์ เพื่อนสนิทฝาแฝดของเมนิตรา มันถูกออกแบบมาเพื่อรองรับลูกค้าระดับวีไอพีที่ต้องการความเป็นส่วนตัวและการบริการระดับพรีเมียมจากโฮสต์หนุ่มหน้าตาดี
บริเวณโซนวีไอพีชั้นล่าง เมนิตรานั่งเอนกายพิงโซฟากำมะหยี่สีแดงสด หญิงสาวอยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำเข้ารูปที่ขับผิวขาวจัดให้โดดเด่นสะดุดตา ข้างกายมีชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาสไตล์เกาหลีกำลังชงเครื่องดื่มให้ด้วยท่วงท่าเอาใจใส่
"ดื่มอะไรเบาๆ ก่อนนะครับคุณมินน์ ค็อกเทลแก้วนี้ผมตั้งใจผสมให้คุณโดยเฉพาะเลย รสชาติหวานอมเปรี้ยว เข้ากับความน่ารักของคุณมินน์วันนี้มากเลยครับ"
ปริ๊นซ์ โฮสต์หนุ่มระดับท็อปของร้านส่งแก้วเครื่องดื่มให้พร้อมกับรอยยิ้มละลายใจ
เคลียร์ที่นั่งกระดกเตกีลาอยู่ฝั่งตรงข้ามหัวเราะร่วน หญิงสาวส่ายหน้ามองเพื่อนสนิทที่กำลังยิ้มรับแก้วค็อกเทล
"กินให้อิ่มตาเลยมึง วันนี้กูเลี้ยงเอง ฉลองที่มึงหลุดพ้นจากวงโคจรของไอ้ผู้ชายหน้าตายนั่นมาได้คืนนึง ปริ๊นซ์ ดูแลเพื่อนพี่ให้ดีนะ ถ้าเพื่อนพี่ไม่ยิ้ม พี่ตัดเงินเดือนแกแน่"
เคลียร์ออกคำสั่งเสียงดังฟังชัดตามประสาคนสายบวกที่ไม่เคยกลัวใคร
เคย์ที่นั่งจิบไวน์อยู่ข้างๆ วางแก้วลงบนโต๊ะ ชายหนุ่มมองซ้ายมองขวาด้วยความรอบคอบ
"เบาได้เบาเคลียร์ เดี๋ยวมันก็ตามมาแหกอกเพื่อนมึงหรอก ประธานเดชาเกียรติกรุ๊ปไม่ได้กินหญ้านะ มินน์มั่นใจเหรอว่าเขาไม่รู้ว่าแกหนีมานี่"
เมนิตราหัวเราะร่วน หญิงสาวโบกมือปฏิเสธอย่างไม่ใส่ใจ
"ระดับนี้แล้วไม่มีพลาดหรอกเคย์ ตานั่นบ้างานจะตาย ป่านนี้นั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่ในห้องประชุมนู่นแหละ ไม่มีทางรู้หรอกว่าฉันมานั่งสบายใจเฉิบอยู่ที่นี่"
หญิงสาวหันไปรับแก้วค็อกเทลจากปริ๊นซ์ โฮสต์หนุ่มขยับเข้าไปใกล้ อาศัยจังหวะที่เสียงดนตรีดังกระหึ่ม โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดใบหูของเธอ เมนิตราหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี เป็นเสียงหัวเราะที่สดใส ไร้การปรุงแต่ง ดวงตาคู่สวยหยีลงจนเป็นสระอิ รอยยิ้มกว้างขวางปรากฏบนใบหน้าเผยให้เห็นลักยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก
ณ มุมมืดบนชั้นลอยโซนวีไอพีที่สามารถมองเห็นฟลอร์ชั้นล่างได้ชัดเจนทุกซอกทุกมุม
ธวิณยืนนิ่งสงบอยู่ในเงามืด ชายหนุ่มปลดเนกไทออกหลวมๆ สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง สายตาคมดุจับจ้องลงไปยังโซฟาสีแดงสดเบื้องล่าง เขาตามเธอมาตั้งแต่หัวค่ำ ไม่จำเป็นต้องพึ่งนักสืบที่ไหน แค่ฟังเสียงความคิดอันแสนบันเทิงของเธอเมื่อเช้า เขาก็รู้พิกัดของสถานที่นี้ได้อย่างแม่นยำ
ธวิณมองภาพภรรยาของตนเองกำลังหัวเราะร่าเริงกับผู้ชายแปลกหน้า
ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกค้อนปอนด์ทุบเข้าที่กลางอกอย่างจัง ไม่ใช่เพราะเธอมาเที่ยวบาร์โฮสต์ แต่เป็นเพราะรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอต่างหาก
รอยยิ้มที่สดใส กว้างขวาง และเต็มไปด้วยชีวิตชีวา เป็นรอยยิ้มแบบที่เขาไม่เคยได้รับเลยแม้แต่ครั้งเดียวตลอดระยะเวลาสามปีที่แต่งงานกันมา รอยยิ้มที่เธอมอบให้เขาที่บ้านมีเพียงรอยยิ้มการค้าที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นเพื่อรักษามารยาท รอยยิ้มที่เคลือบแคลงไปด้วยคำด่าทอในใจ
เด็กนั่งดริ๊งก์แปลกหน้าที่เพิ่งเจอกันไม่ถึงสิบนาที กลับสามารถทำให้ภรรยาของเขายิ้มออกมาจากใจจริงได้อย่างง่ายดาย
ความเจ็บปวดลึกซึ้งก่อตัวขึ้นในอก ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยความหึงหวงและหวงก้างที่รุนแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่ ธวิณกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เมื่อเห็นโฮสต์หนุ่มคนนั้นขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ชิดเมนิตรามากยิ่งขึ้น มือของมันกำลังจะเอื้อมไปแตะท่อนแขนขาวเนียนของเธอ
เส้นความอดทนของประธานหนุ่มขาดสะบั้นลงตรงนั้น
เคย์ที่กำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ คลับชะงักกึก ชายหนุ่มหรี่ตามองไปยังบันไดทางลงจากชั้นลอย ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นผู้ชายร่างสูงที่แผ่รังสีอำนาจกดดันกำลังก้าวลงมาทีละขั้น เคย์รีบสะกิดแขนเคลียร์อย่างแรง
"ฉิบหายแล้วเคลียร์ ผัวเพื่อนมึงมา"
เคย์กระซิบเสียงตื่น เคลียร์หันขวับไปมอง หญิงสาวเตรียมตัวจะลุกขึ้นยืนไฝว้เพื่อปกป้องเพื่อนสนิท
รัศมีอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวธวิณเยือกเย็นและอันตรายเกินกว่าที่ใครจะกล้าขวางทาง
จู่ๆ เสียงดนตรีบีตหนักหน่วงที่ดังก้องคลับก็เงียบกริบลงกะทันหัน ราวกับมีคนไปดึงปลั๊กเครื่องเสียงออก ความเงียบที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ทุกคนในโซนวีไอพีหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
ธวิณก้าวเดินอาดๆ ฝ่าความมืดและผู้คนตรงเข้ามาหาโต๊ะของเมนิตรา ทุกย่างก้าวของเขาเต็มไปด้วยความคุกคามจนแขกโต๊ะข้างๆ ต้องรีบขยับถอยหนี เมนิตราหันไปมองตามความเงียบ หญิงสาวอ้าปากค้าง สมาร์ตโฟนในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น
ธวิณแทรกตัวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโซฟาตัวใหญ่ สายตาคมดุราวกับมัจจุราชจ้องเขม็งไปยังโฮสต์หนุ่มที่ชื่อปริ๊นซ์ รังสีความกดดันแผ่กระจายจนโฮสต์หนุ่มต้องรีบขยับถอยห่างจากเมนิตราด้วยความหวาดกลัว
ชายหนุ่มกวาดสายตามองผู้คนรอบโต๊ะ ประกาศก้องด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจและเยียบเย็นจนคนฟังขนลุกซู่
"คืนนี้ฉันเหมา ออกไปให้หมด ยกเว้นภรรยาของฉันคนเดียว"
กว่าที่ท่านประธานจะยอมอุ้มเมียรักกลับมาวางพักไว้บนโซฟาตัวยาว แล้วสวมบทพ่อบ้านจำเป็น จัดการรื้อทึ้งผ้าปูเตียงที่เลอะเทอะทั้งคราบเหงื่อและคราบรักโยนทิ้งไปกองไว้มุมห้องอย่างไม่ไยดี ก่อนจะอุ้มร่างบอบบางกลับมาวางบนฟูกนุ่มที่เหลือแต่ผ้ารองกันเปื้อน แล้วตวัดผ้าห่มผืนหนามาคลุมทับร่างเปลือยเปล่าของภรรยาเอาไว้... เวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงรุ่งสาง...แสงแดดอ่อนๆ ของเช้าวันใหม่ส่องลอดผ่านม่านปรับแสงเข้ามาภายในห้องนอนหลักที่แอร์ยังคงทำงานเย็นฉ่ำเมนิตราขยับตัวซุกเข้าหาไออุ่นข้างกายตามความเคยชิน ทว่าความรู้สึกปวดร้าวที่แล่นปราดไปทั่วทั้งสะโพกและช่วงล่างราวกับถูกรถสิบล้อทับ ทำเอาหญิงสาวต้องเบิกตาโพลงขึ้นมาทันที!ภาพความทรงจำอันเร่าร้อน ดุดัน และดุเดือดเลือดพล่านเมื่อคืน ฉายชัดเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ตั้งแต่บนเตียง ย้ายไปหน้ากระจก จบที่เคาน์เตอร์ห้องน้ำ!"โอ๊ย... เอวฉัน..." มาดามมินน์ครางโอดโอย พยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่แค่ขยับนิดเดียวก็ร้าวไปถึงกระดูกสันหลัง "ไอ้โบ้บ้า... ไอ้หมาบ้าเอ๊ย! สวบซะกะไม่ให้ฉันลุกไปใช้เงินห้าสิบล้านเลยใช่ไหม!""ด่าผัวแต่เช้าเลยนะคุณนาย..."เสียงทุ้มงัวเงียดังขึ้นจากด้านหลัง
ชายหนุ่มช้อนอุ้มร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยรักขึ้นแนบอก พาเดินตรงไปยังห้องน้ำหรูหราที่กรุด้วยหินอ่อนสีขาวสะอาดตา แต่แทนที่เขาจะวางเธอลงในอ่างจากุซซี่เพื่อแช่น้ำอุ่นพักผ่อนตามที่ปากพูด เขากลับวางร่างบางให้นั่งลงบนขอบเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าหินอ่อนหน้ากระจกเงาบานใหญ่!ความเย็นเฉียบของหินอ่อนปะทะเข้ากับบั้นท้ายเปลือยเปล่าจนเมนิตราสะดุ้งโหยง ก๊อกน้ำถูกปัดเปิดทิ้งไว้ เสียงน้ำไหลกระทบอ่างดังก้องแข่งกับเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่"เดี๋ยว... ไหนบอกจะพามาอาบน้ำไง!" เมนิตราเบิกตาโต เมื่อก้มลงมองแล้วพบว่าความแข็งขืนของเขายังคงผงาดง้ำ ขยายตัวเต็มพิกัด ไม่ได้มีทีท่าว่าจะสงบลงเลยแม้แต่น้อย!"เชฟยังเสิร์ฟไม่ครบทุกเมนูเลยครับคุณนาย..." ธวิณแทรกตัวเข้ามาระหว่างเรียวขาเสลาอีกครั้ง ฝ่ามือหนาลูบไล้คราบเหงื่อตามกรอบหน้าหวาน ไล้ปลายนิ้วลงมาบีบเค้นความอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจ "โอมากาเสะคอร์สนี้ราคาแพงหูฉี่ระดับพรีเมียม... เชฟก็ต้องจัดเต็มให้คุ้มค่าตัวสิครับ เมนูต่อไป... 'ของหวานล้างปาก' ในห้องน้ำ""อ๊าย! ไอ้บ้า! ไม่เอาแล้ว! ฉันจุกไปหมดแล้วเนี่ย! อื้อออ!"คำท้วงติงถูกปัดตกไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อธวิ
เสียงเตียงคิงไซซ์ราคาเหยียบแสนดังเอี๊ยดอ๊าดประสานไปกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังก้องไปทั่วห้องนอนกว้าง ฤทธิ์ยาล้มช้างสองเม็ดที่กำลังสูบฉีดในกระแสเลือดของประธานเดชาเกียรติกรุ๊ป เปลี่ยนเขาจากสามีมาดเนี้ยบให้กลายเป็นราชสีห์ที่กำลังหิวโซ ชายหนุ่มโหมกระหน่ำสาดซัดความปรารถนาเข้าใส่ภรรยาตัวแสบระลอกแล้วระลอกเล่าโดยไม่มีทีท่าว่าจะเหน็ดเหนื่อย"อ๊า... ธีร์... พอแล้ว... มินน์จุก... อ๊ะ! อ๊า!"เมนิตราส่ายหน้าไปมาบนหมอนใบโต หยาดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าหวาน สองมือเล็กจิกขยุ้มผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ ร่างกายบอบบางสั่นคลอนไปตามแรงอัดกระแทกที่ดุดันและลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ แม้ปากจะร้องห้าม แต่ความเสียวซ่านที่ตีตื้นขึ้นมาทุกจังหวะการขับเคลื่อนกลับทำให้ร่างกายของเธอตอดรัดเขาแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว"อีกนิดนะมินน์... ยามันยังแรงอยู่เลย... อ่าส์... รัดแน่นขนาดนี้ จะให้ฉันหยุดได้ยังไง"ธวิณครางต่ำลึกในลำคอ สันกรามบดเข้าหากันจนเป็นสันนูน ชายหนุ่มถอนร่นสะโพกออกจนเกือบสุดความยาว ก่อนจะสวนกระแทกกลับเข้าไปเน้นๆ จนสุดโคน!"กรี๊ดดด! ไอ้ประธานบ้า! ลึกไปแล้ว! อื้อออ..."คำด่าทอถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากอุ่นจัดโฉบลงมาบดขยี้
เมื่อเสียงสะอื้นเปลี่ยนเป็นเสียงหอบหายใจกระเส่า สะโพกสอบก็เริ่มขยับขับเคลื่อน จากจังหวะเนิบช้า นุ่มนวล ค่อยๆ ทวีความหนักหน่วงและลึกซึ้งขึ้นตามลำดับ สัญชาตญาณดิบและฤทธิ์ยาล้มช้างที่ถูกสะกดไว้เริ่มกลับมาแผลงฤทธิ์อีกครั้ง!พั่บ! พั่บ! พั่บ!เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องห้องนอนกว้างขวาง เตียงคิงไซซ์สั่นสะเทือนตามแรงอัดกระแทกที่เริ่มดุดันและรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ"อ๊า... คุณธีร์... ลึก... มันลึกไป... อ๊ะ! อ๊า!" เมนิตราเชิดหน้าขึ้น หวีดร้องไม่เป็นภาษาเมื่อจุดกระสันถูกโจมตีซ้ำๆ อย่างแม่นยำ ความเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วไขสันหลังจนปลายเท้าหงิกงอ สองมือที่เคยดันอกเขาเปลี่ยนมาคล้องลำคอหนาเอาไว้แน่น"เรียกธีร์สิมินน์... เรียกชื่อฉันดังๆ ... อ่าส์!" ชายหนุ่มครางกระหึ่ม เหงื่อหยดจากปลายคางลงบนเนินอกของเธอ สับสะโพกเข้าหาความหวานล้ำอย่างไร้ความปรานี"อ๊ะ... ธีร์... ธีร์... มินน์เสียว... อื้อออ... ไม่ไหวแล้ว...""เก่งมากคนดี... รัดฉันแน่นๆ เลยมินน์..."ธวิณช้อนต้นขาเรียวทั้งสองข้างขึ้นพาดบนบ่ากว้าง เปิดเปลือยทุกสัดส่วนให้เขาสอดแทรกตอกตรึงความต้องการเข้าไปได้ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ทุกการขยับโยกเต็มไปด้วยความหิวกร
"ปล่อยออกมามินน์... ปล่อยมันออกมาให้ฉัน..." เขาครางอู้อี้ชิดผิวเนื้อ เร่งจังหวะการตวัดลิ้นให้หนักหน่วงขึ้น รีดเค้นทุกหยาดความรู้สึกจนในที่สุด ร่างของเมนิตราก็กระตุกเกร็ง ปลดปล่อยความหวานหยาดเยิ้มออกมาให้ชายหนุ่มกลืนกินจนหมดจดธวิณยืดตัวขึ้นมาทาบทับร่างบางที่กำลังนอนหอบหายใจรวยริน มุมปากหยักของเขายังคงมีคราบความหวานของเธอติดอยู่ ชายหนุ่มจัดการสลัดปราการชิ้นสุดท้ายของตัวเองออก เผยให้เห็นความแข็งขืนที่ขยายตัวจนถึงขีดสุด มันปวดร้าวและร้อนระอุจนแทบจะปริแตกชายหนุ่มแทรกกายเข้ามาระหว่างเรียวขาของภรรยาอีกครั้ง นัยน์ตาคมกริบสบตากับดวงตาที่ฉ่ำปรือของคนใต้ร่าง"ออเดิร์ฟจบแล้ว... เตรียมตัวรับเมนคอร์สนะครับคุณนาย"สิ้นเสียงกระซิบ ธวิณที่ถูกฤทธิ์ยาล้มช้างแผดเผาจนแทบคลั่งก็ไม่รอช้า เขารวบสะโพกมนไว้แน่นหนา ก่อนจะตัดสินใจดันความแข็งขืนพรวดเข้าไปในรวดเดียว หวังจะหลอมรวมให้ลึกซึ้งที่สุด!"อ๊ะ! กรี๊ดดด! โอ๊ยยย! เจ็บ! คุณธีร์เอาออกไปเดี๋ยวนี้นะ!"เมนิตราหวีดร้องเสียงหลง น้ำตาแห่งความเจ็บปวดร่วงเผาะ สองมือเล็กดันแผงอกแกร่งสุดแรงเกิดเมื่อความยิ่งใหญ่ที่เกินมาตรฐานสอดแทรกเข้ามาได้เพียงแค่ส่วนหัว แต่กลับชนเข้
"ช่างแม่ง 50 ล้าน! วันนี้ขอสวบประธานเดชาเกียรติกรุ๊ปก่อนแล้วค่อยไปฟ้องหย่าวันหลังละกัน... ถือซะว่ากินโอมากาเสะพรีเมียมฟรี!"สิ้นประโยคประกาศกร้าวของมาดามมินน์ เส้นความอดทนอันน้อยนิดของประธานเดชาเกียรติกรุ๊ปที่ถูกไฟราคะแผดเผาอยู่ก็ขาดสะบั้นลงทันที!"พูดแล้วห้ามคืนคำนะมินน์... เตรียมตัวรับบริการจากเชฟได้เลย"ธวิณคำรามลึกในลำคอ เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นจนคนฟังขนลุกซู่ มือหนาที่เคยพยายามผลักไสเปลี่ยนมารวบเอวคอดของภรรยาเข้ามากอดรัดแน่นจนแทบจมอก ชายหนุ่มพลิกร่างบางให้ลงไปนอนราบกับเตียงนอนนุ่มอย่างรวดเร็ว ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างดุดันและเร่าร้อน ราวกับพายุเฮอริเคนลูกใหญ่ที่พร้อมจะกลืนกินคุณนายมินน์ให้หลอมละลายรสจูบที่เคยถูกสะกดกลั้นมาตลอด บัดนี้ถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกับฤทธิ์ยาที่แผดเผาอยู่ในกระแสเลือด ธวิณบดเคล้ากลีบปากสีสดอย่างหิวกระหาย เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ ดูดดึงจนเกิดเสียงชื้นแฉะดังก้องห้องเมนิตราที่ตอนแรกกะจะสวมบทตัวแม่คุมเกม ถึงกับสมองขาวโพลน สองมือเล็กที่เคยวางอยู่บนอกแกร่งเปลี่ยนเป็นสอดประสานเข้ากับกลุ่มผมหนาที่เปียกชื้นของเขา ขยุ้มดึงเพื่อระ







