สมรภูมิเตียงนอน

เวลาห้าทุ่มสิบนาที หน้าปัดนาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะข้างเตียงเรืองแสงบอกเวลาในความมืด บรรยากาศภายในห้องนอนหลักของประธานกรรมการบริหารเดชาเกียรติกรุ๊ปเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างเต็มประสิทธิภาพ แตกต่างจากห้องนอนอีกฝั่งที่ระบบทำความเย็นถูกสั่งล็อกรหัสผ่านอย่างปริศนาจนกลายเป็นเตาอบ

เมนิตรายืนกอดหมอนใบใหญ่สองใบเอาไว้แนบอก หญิงสาวมองเตียงคิงไซซ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกลังเลผสมความหงุดหงิดที่ต้องยอมพ่ายแพ้ต่อสภาพอากาศและเดินเข้ามาในอาณาเขตของสามี

ธวิณเอนหลังพิงหัวเตียง ชายหนุ่มสวมชุดนอนผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ในมือถือแท็บเล็ตอ่านรายงานการประชุม เขายกสายตาขึ้นมองคนหน้ามุ่ยที่ยืนชั่งใจอยู่นาน ก่อนจะขยับตัวเว้นพื้นที่ฝั่งขวาของเตียงให้ว่าง

เมนิตราก้าวขึ้นเตียงอย่างระมัดระวัง หญิงสาวจัดการวางหมอนหนุนของตัวเองลงไป นำหมอนข้างและหมอนอิงอีกสองใบมาวางเรียงต่อกันตรงกึ่งกลางเตียง สร้างกำแพงปุยนุ่นขนาดย่อมขึ้นมาแบ่งแยกดินแดนอย่างชัดเจน

"มินน์เป็นคนนอนดิ้นค่ะ กลัวจะเผลอไปเตะโดนคุณธีร์ตอนดึกๆ มีหมอนกั้นไว้จะได้สบายใจทั้งสองฝ่ายนะคะ"

หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน รอยยิ้มละมุนถูกส่งให้คนตัวโตเพื่อรักษามารยาทอันดีงาม

'ข้ามเส้นนี้มาสิแม่จะถีบให้หงายหลังตกเตียงคอหักตายไปเลย ไอ้คนฉวยโอกาส นึกว่าฉันอยากมานอนร่วมเตียงด้วยนักหรือไง ถ้าระบบแอร์บ้านรวยมันไม่เฮงซวยพร้อมใจกันล็อกพาสเวิร์ด ป่านนี้ฉันนอนฝันหวานไปถึงไหนต่อไหนแล้ว'

เสียงด่าทอแหลมปรี๊ดดังก้องขึ้นในโสตประสาทของธวิณ ชายหนุ่มลอบยิ้มมุมปากเพียงเสี้ยววินาที เขาวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะข้างเตียง เอื้อมมือไปกดปิดโคมไฟจนทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากด้านนอกหน้าต่างที่สาดส่องเข้ามาพอให้เห็นเลือนราง

"นอนเถอะ ฉันง่วงแล้ว"

ธวิณเอ่ยเสียงเรียบ ทิ้งตัวลงนอนราบกับเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมทับช่วงอก

เมนิตราล้มตัวลงนอนตะแคงหันหลังให้กำแพงหมอน หญิงสาวดึงผ้าห่มส่วนของตัวเองมาคลุมตัว พยายามข่มตาหลับในพื้นที่จำกัดจำเขี่ย

ความเงียบโรยตัวลงมาได้เพียงสิบห้านาที เสียงสวบสาบจากการขยับตัวของคนตัวโตก็ดังขึ้น ธวิณแกล้งพลิกตัวไปมาอย่างคนนอนหลับไม่สนิท ท่อนขาแกร่งจงใจตวัดข้ามกำแพงหมอนข้างจนมันร่วงหล่นลงไปกองกับพื้นพรมข้างเตียงทีละใบ สองใบ จนกระทั่งกำแพงปุยนุ่นพังทลายลงไม่เหลือซาก

เมนิตราสะดุ้งสุดตัวเมื่อรับรู้ได้ถึงไอความร้อนจากสรีระบุรุษที่ขยับเข้ามาประชิดแผ่นหลัง หญิงสาวเบิกตากว้างในความมืด ยังไม่ทันจะได้หันไปโวยวาย ท่อนแขนหนักอึ้งของธวิณก็พาดลงมาบนเอวคอดของเธอ ดึงรั้งเธอเข้าไปกอดรัดจนแผ่นหลังแนบสนิทกับแผงอกกว้างของเขา

"คุณธีร์คะ หมอนตกค่ะ ปล่อยมินน์ก่อน"

เมนิตราพยายามดัดเสียงให้ฟังดูเกรงใจ หญิงสาวออกแรงแกะท่อนแขนแกร่งที่รัดแน่นราวกับคีมเหล็ก แต่ดูเหมือนคนแกล้งหลับจะไม่ยอมให้ความร่วมมือ ธวิณสูดลมหายใจเข้าลึก ซุกใบหน้าลงกับกลุ่มผมหอมกรุ่นของภรรยาและทำเสียงงึมงำในลำคอเหมือนคนละเมอ

'ไอ้บ้า ไอ้ประธานตู้เย็น ปล่อยนะโว้ย อึดอัด แขนหรือท่อนซุงเนี่ย หนักชิบเป๋ง หลับลึกหรือแกล้งตายเนี่ย ขยับตัวไม่ได้เลยโว้ย'

เสียงความคิดดิ้นรนอย่างเกรี้ยวกราดดังก้องอยู่ในหัวของธวิณ ชายหนุ่มหลับตาพริ้ม รอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาในความมืดมิด การได้รับรู้ว่าผู้หญิงที่เก่งเรื่องการปั้นหน้ายิ้มแย้มกำลังสติแตกอยู่ภายในใจ เป็นความบันเทิงรูปแบบใหม่ที่เขาเพิ่งค้นพบและเริ่มจะเสพติดมันอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

ธวิณกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ปล่อยให้เมนิตราด่าทอเขาในใจจนเหนื่อยล้าและเผลอหลับไปในอ้อมแขนของเขาในที่สุด

ช่วงสายของวันรุ่งขึ้น ณ โต๊ะอาหารหินอ่อนยาวเหยียด

เมนิตรานั่งเขี่ยสลัดในจานด้วยท่าทีเบื่อหน่าย มือซ้ายจับสมาร์ตโฟนพิมพ์ข้อความตอบโต้ในกลุ่มแชตด้วยความรวดเร็ว นิ้วเรียวกดแป้นพิมพ์ยิกๆ โดยไม่สนใจคนตัวโตที่นั่งจิบกาแฟดำอยู่หัวโต๊ะ

หน้าจอแชตกลุ่มที่ชื่อว่า 'สมาคมคนสวยและรวยมาก' ปรากฏข้อความแจ้งเตือนรัวๆ

(เคลียร์ : คืนนี้มาเลยมึง ผับกูเพิ่งเอาเด็กล็อตใหม่ลง งานดีมาก ซิกแพ็กเป็นลอน หน้าตาระดับพระเอกซีรีส์ทั้งนั้น มึงต้องมาล้างตาจากไอ้ผัวตู้เย็นที่บ้านด่วนๆ)

(เคย์ : ระวังผัวมึงจับได้ด้วยล่ะมินน์ รายนั้นหูตาเป็นสับปะรด เดี๋ยวมันก็ส่งเลขาหน้าตายนั่นมาสะกดรอยตามหรอก)

เมนิตราอมยิ้ม พิมพ์ข้อความตอบกลับเพื่อนสนิทฝาแฝดทั้งสองคนด้วยความมั่นใจ

(เมนิตรา : ไม่ต้องห่วง คืนนี้หาทางชิ่งแน่นอน ฉันจะหนีออกไปตอนมันหลับ จะไปส่องเด็กให้ฉ่ำตา เอาให้คุ้มกับความหงุดหงิดที่ต้องทนอึดอัดมาทั้งคืน)

ธวิณวางแก้วกาแฟลงบนจานรองเสียงดังกระทบกันเบาๆ ชายหนุ่มกวาดสายตามองภรรยาที่นั่งอมยิ้มพิมพ์โทรศัพท์ เสียงความคิดที่ดังก้องอยู่ในหัวของเขาทำให้เส้นเลือดตรงขมับกระตุก

หนีเที่ยว บาร์โฮสต์ ส่องเด็ก

คำศัพท์พวกนี้วิ่งวนอยู่ในสมองของประธานหนุ่ม ความรู้สึกหวงก้างพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนกาแฟดำในคอขมปร่ากว่าปกติ ชายหนุ่มตั้งใจจะอ้าปากสั่งห้ามและกักบริเวณเธอให้อยู่แต่ในบ้าน แต่สัญชาตญาณนักล่ากลับสั่งให้เขาเปลี่ยนแผน การห้ามตรงๆ มีแต่จะทำให้เธอหาข้ออ้างหนีไปจนได้ สู้ปล่อยให้เธอไปแล้วตามไปจับให้ได้คาหนังคาเขาจะสนุกกว่า