ค่าบริการจ่ายเป็นจูบ

ความเงียบสงัดเข้ายึดครองพื้นที่โซนวีไอพีชั้นล่างทันทีที่ประโยคประกาศกร้าวของธวิณสิ้นสุดลง เสียงดนตรีจังหวะหนักหน่วงที่เคยกึกก้องถูกตัดขาดเหลือเพียงความเงียบที่ชวนให้อึดอัด พนักงานในร้านและแขกโต๊ะอื่นต่างพากันก้มหน้าหลบสายตาดุดันของชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่กลางฟลอร์ รังสีความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวประธานเดชาเกียรติกรุ๊ปทำให้อากาศรอบบริเวณเย็นเยียบลงถนัดตา

ปริ๊นซ์ โฮสต์หนุ่มหน้าหล่อที่เพิ่งส่งแก้วค็อกเทลให้เมนิตราค่อยๆ ขยับตัวถอยห่างออกไปทีละก้าวตามสัญชาตญาณเอาตัวรอด

เคลียร์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หญิงสาวขยับตัวเตรียมจะพุ่งเข้าไปประจันหน้ากับผู้ชายบ้าอำนาจที่บังอาจมาสั่งไล่แขกในร้านของเธอ ทว่าเคย์ที่นั่งอยู่ข้างกันกลับคว้าข้อมือฝาแฝดเอาไว้แน่น เคย์ออกแรงดึงเคลียร์ให้ทรุดตัวลงนั่งตามเดิมพร้อมกับส่งสายตาปรามอย่างจริงจัง เคย์รู้ดีว่าการเข้าไปปะทะกับผู้ชายระดับนี้ในเวลาที่เขากำลังหึงหวงจนขาดสติไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดเอาเสียเลย

"ออกไปรอข้างนอกก่อนเคลียร์ ปล่อยให้ผัวเมียเขาเคลียร์กันเอง"

เคย์กระซิบเสียงลอดไรฟัน ก่อนจะกึ่งลากกึ่งดึงฝาแฝดสายบวกให้ออกไปจากโซนวีไอพี เคลียร์ฮึดฮัดขัดใจแต่ก็ยอมเดินตามออกไปโดยดี ทิ้งให้เมนิตรานั่งเคว้งอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีแดงสดเพียงลำพัง

เมื่อปราศจากก้างขวางคอ ธวิณก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะกระจกตรงหน้าภรรยา ชายหนุ่มทอดสายตามองเมนิตราที่กำลังนั่งหลังตรงแน่ว หญิงสาวพยายามเชิดหน้าขึ้นเพื่อซ่อนอาการประหม่า มือเล็กกำแก้วค็อกเทลในมือเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

ธวิณก้มลงดึงแก้วค็อกเทลสีสวยออกจากมือของเธอ ชายหนุ่มวางมันกระแทกลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังกระทบกันจนของเหลวภายในแก้วกระฉอกออกมาเล็กน้อย

"จ่ายไปเท่าไหร่"

ธวิณเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นัยน์ตาคมกริบจับจ้องดวงตาคู่สวยที่พยายามหลบเลี่ยงการสบตาเขา

เมนิตราฝืนยิ้มหวานปานน้ำผึ้ง มือแอบจิกโซฟาแน่น

"พะ...พี่ธีร์มาทำอะไรที่นี่คะ ดึกป่านนี้แล้วไม่พักผ่อนล่ะคะ"

'ชิบหายแล้ว! ไอ้ผัวตู้เย็นตามมาถึงนี่ได้ไงวะ! ขัดจังหวะคนจะกินเต้าหู้เด็กจริงๆ ไอ้ประธานหน้าบูดเอ๊ย!'

ธวิณคิ้วกระตุกเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงความคิดของภรรยา ชายหนุ่มขยับตัวเข้าประชิด รวบเอวบางเข้าหาตัวจนหน้าอกเธอปะทะกับแผงอกกว้างของเขาจนไม่มีช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน กลิ่นน้ำหอมบุรุษผสานกับกลิ่นอายความเย็นชาประจำตัวของธวิณตีรวนเข้ากับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากแก้วค็อกเทล

"ก็ภรรยาของผมดูจะเหงา... ถึงต้องเอาเงินมาหว่านซื้อ 'บริการ' แถวนี้"

เมนิตราเบิกตากว้าง พยายามขืนตัวออก

"ฉันแค่มาคุยงานกับเพื่อน..."

'ปล่อยนะโว้ย! กลิ่นน้ำหอมพี่แกจะกระแทกจมูกฉันตายอยู่แล้ว! แล้วมือเนี่ยจะลูบเอวทำไม หวงก้างรึไงยะ!'

ธวิณโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้ม

"ถ้าชอบจ่ายนัก คืนนี้ผมจะลดตัวเป็นโฮสต์ให้คุณเอง คิดค่าบริการชั่วโมงละหนึ่งจูบ... หรือถ้าจ่ายด้วยแบล็กการ์ด คุณจะเหมาผมทั้งคืนก็ยังได้... สนใจไหมครับ คุณนาย"

ไม่รอให้เมนิตราได้อ้าปากเถียง หรือแม้แต่จะส่งเสียงด่าทอในใจ ริมฝีปากหยักได้รูปของธวิณก็บดขยี้ลงมาบนกลีบปากสีสดของเธออย่างรวดเร็วและดุดัน

สัมผัสแรกเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดและหวงก้าง ชายหนุ่มบดคลึงริมฝีปากนุ่มนิ่มด้วยความรุนแรงเพื่อลงทัณฑ์ผู้หญิงอวดดีที่กล้าส่งรอยยิ้มหวานให้ผู้ชายคนอื่น มือหนาข้างหนึ่งรั้งท้ายทอยของเธอเอาไว้แน่นไม่ให้หันหน้าหนี บังคับให้เธอต้องรับสัมผัสจาบจ้วงของเขาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง

เมนิตราตัวแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สองมือที่ยันอยู่บนอกของเขากำแน่นจนเนื้อผ้าเชิ้ตสีขาวราคาแพงยับยู่ยี่ กลีบปากบางเม้มสนิทเข้าหากันแน่น ปฏิเสธการรุกล้ำของเขาอย่างสิ้นเชิง ร่างกายของเธอเกร็งขืนและตอบสนองการจูบไม่เป็นเลยแม้แต่น้อย