Novels by มนต์วธู

เขาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อคลุมตัวนอกของเธอออกทีละเม็ด พยายามท่องในใจว่านี่คือการดูแลคนเมา ไม่ใช่การล่วงเกิน แต่เมื่อเสื้อคลุมถูกปลดออก เผยให้เห็นชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปที่ซ่อนสัดส่วนโค้งเว้าและผิวขาวเนียนละเอียดเอาไว้ ธวิณก็รู้สึกเหมือนอุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นกะทันหัน'สามปี... ปล่อยให้ของดีแบบนี้หลุดรอดสายตาไปได้ยังไงวะ' ชายหนุ่มสบถด่าตัวเองในใจ นึกสมเพชความเย็นชาของตัวเองในอดีตเขาพยายามเบนสายตาไปทางอื่นขณะนำผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นเช็ดตามใบหน้าและลำคอให้เธออย่างเบามือ สัมผัสอุ่นๆ ทำให้คนเมางัวเงีย เมนิตราปัดป่ายมือไปมา ก่อนจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือแกร่งของเขา"อื้อ... บริการดีจังเลยน้อง... คืนนี้เท่าไหร่จ๊ะ..." เธอละเมอเสียงหวานธวิณเส้นเลือดปูดที่ขมับอีกรอบ "ฉันไม่ใช่เด็กโฮสต์"ธวิณตัดสินใจเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของตัวเองในตู้เสื้อผ้ามาถือไว้ ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อมองร่างเล็กที่นอนกลิ้งไปมาบนเตียง ขืนปล่อยให้นอนในชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปที่ร่นขึ้นมาจนเห็นขาอ่อนวับๆ แวมๆ แบบนี้ คืนนี้เขาคงอกแตกตายแน่ๆแต่จะให้ถอดชุดเมียตรงๆ ตอนที่เธอยังไม่ได้สติ เขาก็กลัวว่าตัวเองจะห้ามใจไม่ไห

เสียงดนตรีบีตหนักหน่วงและเสียงพูดคุยดังแว่วออกมาจากห้อง VVIP ของคลับหรูใจกลางทองหล่อ ธวิณยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูไม้สีเข้ม รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้พนักงานเสิร์ฟที่เดินผ่านไปมาต้องก้มหน้าหลบตา ชายหนุ่มสอดมือล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็ก ใบหน้าเรียบตึงไม่บ่งบอกอารมณ์ ทว่าประสาทสัมผัสกลับเปิดรับทุกถ้อยคำที่ทะลุกำแพงออกมาอย่างชัดเจนภายในห้อง โซอี้ที่กำลังก้มหน้าก้มตากดสมาร์ตโฟนค้นหาข้อมูลอย่างเอาเป็นเอาตาย เงยหน้าขึ้นมาด้วยดวงตาเบิกกว้าง"เจอแล้วยัยมินน์!" โซอี้ตบโต๊ะกระจกดังปัง "กฎหมายครอบครัวเขามีระบุไว้ ว่าถ้าสามีภรรยาไม่อาจร่วมประเวณีกันได้ หรือทิ้งร้างการหลับนอนกันไปนานๆ แกสามารถยื่นฟ้องหย่าข้อหา 'สามีบกพร่องทางสมรรถภาพ' ได้นะเว้ย! นี่แต่งกันมาสามปี ผัวไม่เคยแตะต้องตัว แกเอาข้อนี้ไปฟ้องเลย ศาลอนุมัติแน่ แถมได้แบ่งสินสมรสจุกๆ!"เมนิตราที่กำลังนั่งเท้าคางเบื่อโลกอยู่ถึงกับเด้งตัวขึ้นมานั่งหลังตรง ดวงตากลมโตสว่างวาบราวกับเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์"เฮ้ย จริงดิ!" หญิงสาวยิ้มกว้างจนเห็นไรฟัน "ไอเดียเริ่ดมาก! ฉันจะไปหาทางยั่วประสาทเขา ถ่ายคลิปเก็บหลักฐานไว้ว่าอ่อยขนาดไหนเขาก็ไม่แข็ง! เอ้ย ไ

"เขาเป็นประเภทตู้เย็น"เคลียร์หัวเราะ "ตู้เย็นก็ยังมีช่องฟรีซ"โซอี้ทำหน้าจริงจัง "หรือมีระบบละลายน้ำแข็งอัตโนมัติ"เมนิตราหลุดขำทั้งที่ไม่อยากขำ "พวกแกนี่ช่วยกันดีมาก"เคย์เลื่อนแท็บเล็ตไปตรงหน้าเธอ "ถ้าจะใช้ประเด็นนี้จริง ต้องมีน้ำหนักพอ อย่างน้อยต้องพิสูจน์ว่าเขาจงใจหลีกเลี่ยงความสัมพันธ์ในฐานะสามีภรรยา ไม่ใช่แค่ไม่มีโอกาส"เมนิตราจ้องหน้าจอ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น "หมายความว่าฉันต้องลองอ่อยเขา"เคลียร์ชูนิ้วขึ้น "ถูก"โซอี้มองเพื่อนด้วยสายตาเห็นใจปนสนุก "และต้องอ่อยด้วยเลเวลที่ผู้ชายปกติไม่ควรนั่งนิ่งได้"เมนิตรานิ่งประมวลผลไปสามวินาที "ถ้าเขานิ่งอีกล่ะ"เคย์ตอบเรียบๆ "ก็มีสองทาง เขาเสื่อม หรือเขาเป็นพระอิฐพระปูน"เคลียร์ยิ้มกว้าง "หรือเขาแอบไปสงบสติในห้องน้ำ"เมนิตรายกมือปิดหน้า "หยุด ฉันไม่อยากจินตนาการ"โซอี้หัวเราะร่วน "แต่ต้องจินตนาการสิ นี่คือแผนหย่านะ"เมนิตราค่อยๆ ลดมือลง แววตาเริ่มเปลี่ยนจากความอายเป็นการคิดคำนวณผลลัพธ์ "ถ้าฉันอ่อย แล้วเขายังนิ่ง ฉันก็มีประเด็นไปกดดัน แต่ถ้าเขาไม่นิ่ง"เคลียร์ต่อประโยคให้ทันที "แกก็รู้ว่าเขาไม่ได้ไม่มีน้ำยา"โซอี้ทำหน้าจริงจังเกินเหตุ "แ

ห้อง VVIP ของคลับเคลียร์โซฟาหนังสีแดงล้อมโต๊ะกระจกทรงเตี้ย แสงไฟในห้องถูกปรับให้อ่อนลงพอให้บรรยากาศไม่เหมือนห้องประชุมจริงเกินไป แต่บนโต๊ะกลับมีทั้งแก้วเครื่องดื่ม สมุดโน้ต ปากกา และแท็บเล็ตของเคย์ที่เปิดหน้าเว็บข้อมูลกฎหมายค้างอยู่เมนิตรานั่งกลางโซฟาด้วยสีหน้าเอาจริงเอาจังมากกว่าตอนตรวจค่าปลาทูเสียอีก เคลียร์นั่งไขว่ห้างอยู่ข้างหนึ่ง โซอี้ถือแก้วแชมเปญแต่ยังไม่ดื่ม ส่วนเคย์นั่งตรงข้าม มาดนิ่งเหมือนที่นี่คือห้องประชุมบริษัท ไม่ใช่คลับส่วนตัวของตัวเอง“สรุปคือเขาไม่หย่า ฉีกเช็ค ทิ้งงานบ้านให้แกคุม แล้วตอนนี้แกกลายเป็นซีเอฟโอประจำบ้าน” เคลียร์เปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงเหมือนอ่านสรุปข่าวเศรษฐกิจประจำวันเมนิตรายกแก้วน้ำสีอ่อนขึ้นจิบ ก่อนวางลงบนโต๊ะแรงกว่าที่ตั้งใจ "ใช่ จากเมียที่ควรได้เงินห้าสิบล้าน กลายเป็นผู้ตรวจบิลปลาทูสามเดือนย้อนหลัง ชีวิตฉันมันผิดทางตรงไหน"โซอี้เอียงคอมองเพื่อน "ผิดตั้งแต่แกแต่งเข้าบ้านมหาเศรษฐีแล้วคิดว่าจะได้ใช้ชีวิตสบาย แต่ดันเจอผัวที่ใช้แรงงานเมียแทนเงินเดือนไง"เมนิตราหันไปมองเพื่อนด้วยสายตาเรียบตึง "ขอบคุณที่ปลอบใจแบบอยากให้ฉันตายเร็วขึ้นนะ"เคลียร์ยกมือห้ามท

สองทุ่มยี่สิบห้านาที เมนิตราก้าวลงบันไดมาในชุดเดรสสีดำเรียบหรู คลุมทับด้วยเสื้อเบลเซอร์สีขาวคัตติ้งเนี้ยบเพื่อให้ลุคดูเหมือนคนเตรียมตัวออกไปเจรจาธุรกิจอย่างจริงจัง ไม่ใช่ผู้หญิงที่กำลังหนีตายจากกองแฟ้มงบประมาณย้อนหลังสามเดือน หญิงสาวถือกระเป๋าใบเล็กก้าวเดินผ่านโถงบ้านด้วยสีหน้าสุขุมเยือกเย็นคนขับรถประจำบ้านเปิดประตูรถให้ด้วยท่าทางนอบน้อมพร้อมเอ่ยถาม "คุณนายจะไปที่ไหนครับ""คลับของคุณเคลียร์ค่ะ ไปคุยธุระกับเพื่อน"คนขับรถชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนรีบรับคำโดยไม่กล้าถามอะไรต่อ เพราะคนทั้งบ้านเริ่มเรียนรู้กันแล้วว่า การตั้งคำถามกับคุณนายเมนิตรามากเกินความจำเป็นอาจนำพาตัวเองเข้าไปอยู่ในระบบตรวจสอบบัญชีค่าใช้จ่ายย้อนหลังได้ทุกเมื่อ รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์เดชาเกียรติ มุ่งหน้าไปยังคลับของเคลียร์ตามคำสั่งของผู้โดยสารด้านหลังตลอดทาง เมนิตรานั่งกอดกระเป๋าใบเล็กอยู่เงียบ ๆ ใบหน้าสวยนิ่งสนิทเหมือนกำลังออกไปประชุมธุรกิจสำคัญ ทั้งที่ในหัวกำลังเปิดวาระฉุกเฉินว่าด้วยการเอาตัวรอดจากชีวิตแต่งงานและแฟ้มงบประมาณย้อนหลังสามเดือน คนขับเหลือบมองผ่านกระจกหลังเพียงครั้งเดียว ก่อนรีบลดสายตากลั

แฟ้มค่าใช้จ่ายย้อนหลังสามเดือนกองอยู่บนโต๊ะห้องนั่งเล่นเล็กสูงแทบเท่ากำแพงเมืองจำลอง เมนิตรายืนกอดอกมองมันด้วยสีหน้าสงบเยือกเย็นเกินเหตุ มือข้างหนึ่งยังถือปากกาไฮไลต์สีชมพูที่เพิ่งใช้ขีดฆ่ารายการดอกไม้ประดับแจกันไปเกือบครึ่งหน้า ส่วนอีกมือกดนวดหว่างคิ้วเหมือนกำลังห้ามตัวเองไม่ให้หยิบแฟ้มทั้งกองไปเผาถวายศาลพระภูมิป้าจันทร์ยืนอยู่ข้างโต๊ะด้วยท่าทางนอบน้อม แต่แววตาของหัวหน้าแม่บ้านเก่าแก่กลับเต็มไปด้วยประกายสะใจแบบคนที่รอวันปลดแอกงบประมาณมานาน“แฟ้มนี้เป็นค่าใช้จ่ายของเดือนที่แล้วค่ะคุณนาย ส่วนกองทางขวาเป็นย้อนหลังอีกสองเดือน ป้าแยกหมวดให้ตามที่คุณนายสั่งแล้วค่ะ”เมนิตรายิ้มบาง “ขอบคุณค่ะป้าจันทร์”เธอเปิดแฟ้มหน้าแรกแล้วเห็นรายการค่าน้ำแร่ฝรั่งเศสสำหรับแขกพิเศษต่อเนื่องสิบเจ็ดวันติด รอยยิ้มที่เพิ่งประดับอยู่บนใบหน้ากระตุกทันที‘แขกพิเศษบ้านนี้กินน้ำหรือสูบแหล่งน้ำธรรมชาติทั้งประเทศฝรั่งเศสเข้าร่างกันแน่ ทำไมยอดมันหน้าด้านขนาดนี้’เมนิตราขีดเส้นสีชมพูทับรายการนั้นอย่างหนักมือ ก่อนพลิกไปหน้าถัดไป รายการค่าดอกไม้สดประจำห้องพักแขก ค่าผลไม้พรีเมียมนำเข้า ค่าชุดน้ำชายามบ่าย ค่าขนมอบสูตรพิเศษส