Novels by มนต์วธู

ฮูหยินใหญ่หันไปมองสามีด้วยแววตาหวาดวิตก "ท่านพี่... ท่านเห็นซินเอ๋อหรือไม่? เหตุใดท่านผู้สำเร็จราชการถึงได้โกรธจัดเช่นนี้?" ความสับสนและลางสังหรณ์ร้ายทำให้คนเป็นแม่แทบจะล้มทั้งยืน นางรู้ดีว่าคนในจวนนี้จงเกลียดจงชังลูกสาวนางเพียงใด โดยเฉพาะ...ฮูหยินรองเว่ยเดินออกมาจากด้านหลัง นางหน้าซีดเผือดแสร้งทำเป็นตื่นตระหนกหลบอยู่หลังสามี แต่หางตากลับแอบจิกมองอย่างมาดร้าย"อุ๊ย ฮูหยินใหญ่จะตระหนกไปทำไมเจ้าคะ" ฮูหยินรองแสร้งบีบน้ำตาปริ่มขอบตา "บางทีคุณหนูใหญ่อาจจะนึกสนุก อยากกลับมาหา 'ความสุข' เก่าๆ ที่จวนเราก็ได้นะเจ้าคะ""เจ้าพูดบ้าอะไร!" ฮูหยินใหญ่ตวาดเสียงสั่น "ซินเอ๋อไม่มีทางทำเรื่องต่ำช้าเช่นนั้น!""ใครจะไปรู้ล่ะเจ้าคะ" ฮูหยินรองแสร้งทำน้ำเสียงเห็นใจ แต่คำพูดยังจิกกัด "สตรีที่แต่งออกไปแล้ว ย่อมต้องมีความเหงาเป็นธรรมดา หากนางจะแอบมาจิบชากับ 'คู่ขาเก่า' ในจวนนี้... ม่านเอ๋อก็ใจดีเตรียมถ้วยชาไว้รอรับ"มู่หานเฟิงหันกลับมามองฮูหยินรองด้วยสายตาอำมหิต ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมจนฮูหยินรองสะดุ้งสุดตัวถอยหลังกรูด ก้มหน้าหลบตาจนคางชิดอก ไม่กล้าปริปากพูดต่อหน้าเจ้านายเขาอีก"เยี่ยนชิง! ค้นให้ทั่ว! ใครขวาง

สือเหยียนหน้าแดงก่ำไปยันใบหู เผลอกลั้นหายใจเมื่อต้องปฏิบัติภารกิจน่าอายตามคำสั่งนายหญิง ท่าทางเงอะงะของเขาทำให้เว่ยฟางซินทนไม่ไหว"โว๊ะ! เรื่องมากจริง ถอยไป ข้าจัดการเอง!"เว่ยฟางซินถลกแขนเสื้อ เดินลุยเข้าไปจัดการ 'จัดฉาก' ภายในห้องด้วยตัวเอง นางจัดท่าทางของเว่ยม่านและเถ้าแก่หวังที่สลบไสลไม่ได้สติทั้งคู่ ให้นอนก่ายกอดกันอยู่บนเตียงไม้ ปลดสายคาดเอวเว่ยม่านออกเล็กน้อยให้ดูเย้ายวน จากนั้นก็ดึงผ้าห่มมาคลุมทับไว้ครึ่งๆ กลางๆ"เพอร์เฟกต์! ศิลปะการจัดวางระดับมาสเตอร์พีซ!" นางตบมือแปะๆ อย่างภูมิใจ "เอาล่ะ สือเหยียน ล็อกประตูจากด้านนอกให้แน่นหนาเหมือนเดิมนะ แล้วเราไปหาที่ซุ่มดูงิ้วโรงใหญ่กันเถอะ!"...ในเวลาเดียวกันนั้น ณ จวนผู้สำเร็จราชการมู่หานเฟิงนั่งหน้าตึงอยู่หลังโต๊ะหนังสือ ฎีกาตรงหน้าไม่ได้ถูกเปิดอ่านแม้แต่เล่มเดียว เขาปล่อยให้ฮูหยินตัวป่วนไปเยือนจวนราชครูได้เกือบชั่วยามแล้ว แต่ใจของเขากลับนั่งไม่ติดเก้าอี้ ยิ่งนึกถึงความเจ้าเล่ห์ของเว่ยม่าน ประกอบกับความซุกซนไม่กลัวตายของภรรยา เขาก็ยิ่งกระวนกระวาย หากนางเล่นพิเรนทร์จนพลาดท่าเสียทีขึ้นมาจะทำอย่างไร!"สือเหยียนก็ยังไม่ส่งข่าวกลับมา..."

ควันสีขาวขุ่นจากกระถางธูปลอยคลุ้งไปทั่วห้องปิดตาย เว่ยฟางซินนิ่วหน้าด้วยความรำคาญใจ นางยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูก เดินตรงไปที่โต๊ะไม้กลางห้อง คว้ากาน้ำชาเย็นชืดที่เว่ยม่านเตรียมไว้จัดฉากขึ้นมาซ่า!น้ำชาทั้งกาถูกสาดโครมลงไปในกระถางธูปทองเหลือง เสียงน้ำกระทบถ่านไฟดังฉ่า ควันพิษปลุกกำหนัดมอดดับลงในพริบตา เหลือเพียงกลิ่นเหม็นไหม้จางๆเว่ยฟางซินปัดมือเข้าหากันเบาๆ "มุกรมควันกระจอกๆ แบบนี้ เอาไว้ใช้กับนางเอกเจ้าน้ำตาในสคริปต์น้ำเน่าเถอะ คนอย่างเว่ยฟางซินเตรียมตัวมาดีเว้ย!"นางหยิบ 'ยาถอนพิษต้านราคะ' ที่สั่งให้เสี่ยวหยาเตรียมไว้ โยนเข้าปากเคี้ยวกร้วมๆ หน้าตาเฉยราวกับกินขนมแก้เบื่อ จากนั้นก็เริ่มปฏิบัติการ 'สวมบทบาท' ตามแผนที่วางไว้"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยข้าที! ร้อน... ข้าร้อนเหลือเกิน!"นางดัดเสียงแหลม กรีดร้องพร้อมกับใช้เท้าเตะเก้าอี้ไม้ให้ล้มระเนระนาด แกล้งทำเสียงทุบประตูตึงตังและดิ้นทุรนทุรายด้านนอกห้องรับรอง เว่ยม่านยืนเอาหูแนบประตูไม้ ฟังเสียงกรีดร้องของน้องสาวต่างมารดา ริมฝีปากของนางแสยะยิ้มกว้างจนเห็นไรฟัน สองมือที่จับชายกระโปรงสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นและสะใจ'ลูกเมียเอกแล้วอย่างไร! ตำ

สือเหยียนเหงื่อตกพลั่ก หันไปมองเจ้านายหนุ่มด้วยสายตาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ แต่มู่หานเฟิงกลับเพียงแค่ถอนหายใจยาว ลึกๆ เขารู้ดีว่าห้ามไปนางก็คงแอบหนีไปก่อเรื่องอยู่ดี อย่างน้อยความตื่นตระหนกจากฝันร้ายเมื่อคืนก็ดูจะหายเป็นปลิดทิ้ง เขาพยักหน้าช้าๆ เป็นเชิงอนุญาตให้ลูกน้องทำตามใจภรรยาตัวป่วนเมื่อเจ้านายพยักหน้า สือเหยียนก็ไม่มีทางเลือก ประสานมือรับคำหน้าตื่น "ทะ... ทำขอรับ! ข้าน้อยจะไปจับเถ้าแก่หวังยัดใส่กระสอบเดี๋ยวนี้เลยขอรับ!"องครักษ์ซ้ายใช้วิชาตัวเบากระโดดข้ามกำแพงจวนพุ่งออกไปทันที เว่ยฟางซินมองตามแล้วหัวเราะร่วน'เว่ยม่านเอ๋ยเว่ยม่าน เตรียมตัวรับบทนางเอกซีรีส์สู้ชีวิตที่โดนแผนตัวเองตอกหน้ากลับได้เลย!'...ยามเว่ย รถม้าของจวนผู้สำเร็จราชการจอดเทียบหน้าประตูหลังของจวนราชครูตามที่ระบุไว้ในเทียบเชิญเว่ยฟางซินก้าวลงจากรถม้าในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนเรียบหรู วันนี้นางตั้งใจแต่งตัวให้ดูบอบบางน่ารังแก เพื่อให้ดอกบัวขาวตายใจ เสี่ยวหยาเดินตามประกบติดอยู่ด้านหลัง สีหน้าขององครักษ์หญิงเรียบเฉยแต่ระแวดระวังทุกฝีก้าวเว่ยม่านยืนรออยู่หน้าประตูไม้บานเล็ก นางบีบน้ำตาปริ่มขอบตา ทว่าหางตากลับแอบจิกมองอย่

กระดาษหอมกลิ่นดอกมู่หลานถูกโยนแหมะลงบนโต๊ะอาหารอย่างไม่ไยดีเว่ยฟางซินเบะปากจนมุมปากแทบจะติดจมูก จ้องมองเทียบเชิญสีชมพูหวานแหววที่เพิ่งถูกส่งมาจากจวนราชครูด้วยความรำคาญใจขั้นสุด"น้องหญิง เชิญจิบชาชมสระบัวเพื่อกระชับมิตรและขอขมาเรื่องในอดีต..." นางดัดเสียงเล็กเสียงน้อยอ่านข้อความ ก่อนจะแค่นหัวเราะ "กระชับมิตรบ้าอะไร! บทนี้มันเตรียมเชือดข้าชัดๆ ดอกบัวขาวแสดงละครได้ห่วยแตกสิ้นดี!"มู่หานเฟิงที่ยอมทิ้งกองฎีกามานั่งเฝ้าดูอาการภรรยา ชะงักตะเกียบที่กำลังคีบเนื้อปลาตุ๋น เขาเลิกคิ้วมองสตรีที่จู่ๆ ก็อารมณ์เสียแต่เช้า"จดหมายจากผู้ใด" เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ"จากเว่ยม่านเจ้าค่ะ" เว่ยฟางซินใช้ตะเกียบเขี่ยเทียบเชิญออกไปให้พ้นสายตา "นางบอกว่าสำนึกผิดเรื่องเมื่อวันก่อน เลยอยากจัดโต๊ะน้ำชาเล็กๆ ในสวนหลังจวนเพื่อขอขมาเป็นการส่วนตัว"แววตาของมู่หานเฟิงเย็นเยียบลงทันที เขาวางตะเกียบลงบนแท่นรอง "สือเหยียน ไปสั่งการคนของเรา จับเว่ยม่านไปขังคุกมืดใต้ดิน หากนางกล้าคิดแผนสกปรก ข้าจะตัดมือตัดเท้านางทิ้งเสีย""เดี๋ยวก่อน!" เว่ยฟางซินรีบตะครุบหลังมือของสามีไว้แน่น สือเหยียนที่กำลังจะหมุนตัวไปทำตามคำสั่งรีบเบรกเอี

ภายในรถม้าที่มุ่งหน้ากลับจวนผู้สำเร็จราชการความเงียบโรยตัวปกคลุม มีเพียงเสียงล้อรถม้าบดขยี้กับแผ่นหินบนถนน ฟางซินเอนศีรษะพิงผนังรถม้า หลับตาพริ้มเพื่อไล่อาการปวดหนึบในหัวมู่หานเฟิงนั่งมองนางอยู่เงียบๆ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เขารู้ประวัติของเจ้าของร่างเดิมดี ฟางซินเติบโตมาในจวนราชครูอย่างยากลำบาก ถูกรังแกสารพัด แต่นางไม่เคยเฉียดใกล้เหตุการณ์นองเลือดหรือไฟไหม้ครั้งใหญ่เลยสักครั้ง แล้วความทรงจำเรื่องนักฆ่าองค์กรจันทร์ดับนั่นมาจากไหน?หรือว่า... มีบางอย่างในอดีตของนางที่แม้แต่สายลับของเขาก็สืบไม่พบ?รถม้าตกหลุมบนถนนจนกระเทือน ฟางซินนิ่วหน้า ศีรษะโงนเงนจะฟาดกับผนังไม้ มู่หานเฟิงขยับตัวเข้าไปใกล้โดยสัญชาตญาณ เขายื่นมือออกไปรองรับศีรษะทุยสวยนั้นไว้ ก่อนจะค่อยๆ รั้งตัวนางให้เอนมาซบลงบนไหล่กว้างของเขาแทน"พิงข้าไว้ จะได้ไม่กระเทือน" เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความประคับประคองที่เจ้าตัวก็คงไม่รู้ตัวฟางซินลืมตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าของเขาในความมืดสลัว นางขยับหาองศาที่สบายที่สุดบนไหล่เขาแล้วถอนหายใจยาว"ท่านพี่... ท่านว่าคนเราจะมีความทรงจำของคนอื่นหลงเหลืออยู่ในหัวได้ไหมเจ้าคะ" นางถามเสียงอู้อี้เขาเลื

แกร๊ก...จังหวะที่บานประตูห้อง 502 เปิดออก ประตูห้อง 501 ก็ถูกดึงเปิดออกมาพร้อมกันพอดิบพอดีพริกแกงชะงักฝีเท้า หันไปมองตามสัญชาตญาณผู้หญิงคนเมื่อคืนก้าวเท้าออกมาจากห้องของตุลย์ ทว่าสภาพของเธอตอนนี้ไม่ได้อยู่ในชุดเสื้อครอปรัดรูปอีกต่อไป แต่เธอกำลังสวม 'เสื้อยืดสีขาวตัวโคร่ง' คอกว้าง... เสื้อตัวเดียวกับที่พริกแกงเคยกำขยุ้มไว้แน่นตอนที่เผลอหลับไปบนเตียงของเขา!ผมลอนยาวสลวยยุ่งเหยิงนิดๆ ทรงเพิ่งตื่นนอนอย่างเห็นได้ชัด ผู้หญิงคนนั้นยกมือขึ้นปิดปากหาวหวอดใหญ่ ก่อนจะหันมาสบตากับพริกแกงที่ยืนถือถุงขยะแข็งทื่อเป็นรูปปั้นแทนที่จะตกใจหรือหลบสายตา กันย์ที่จำได้ทันทีว่าสาวน้อยหน้าตาน่ารักห้องข้างๆ คือว่าที่ 'น้องสะใภ้' ของตัวเอง ก็ส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาให้พริกแกงอย่างเป็นมิตร พยักหน้าทักทายเบาๆ ก่อนจะเดินฮัมเพลงสวนทางไปทางลิฟต์ ปล่อยให้กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงผสมกับกลิ่นแชมพูสระผมลอยจางๆ ผ่านหน้าพริกแกงไปแต่ในมุมของพริกแกง รอยยิ้มนั้นมันคือการประกาศชัยชนะเย้ยหยันกันชัดๆ!เพล้ง...ถ้ามีใครเอาเครื่องฟังเสียงมาทาบที่หน้าอกของพริกแกงตอนนี้ คงได้ยินเสียงหัวใจแตกสลายดังสนั่นหวั่นไหวหลักฐานคาตาขนาดนี้ ไม่ต้อง

ตัดภาพมาที่ห้อง 501บานประตูไม้ปิดสนิทลง ตุลย์โยนคีย์การ์ดลงบนถาดใส่ของตรงเคาน์เตอร์ครัว ถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเห็นผู้หญิงในชุดเสื้อครอปรัดรูปเดินเตาะแตะไปทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดสภาพ'กันยาธร' หรือ 'กันย์' แฝดพี่สาวของตุลย์ เตะรองเท้าส้นสูงทิ้งไปคนละทิศคนละทาง ยกขาขึ้นพาดโต๊ะญี่ปุ่นอย่างไม่รักษาภาพพจน์นางเอกโฆษณาที่เจ้าตัวเพิ่งไปแคสติ้งมาเลยสักนิด"แอร์ห้องแกเย็นช้าจังวะตุลย์" กันย์บ่นอุบ หยิบรีโมตแอร์มากดลดอุณหภูมิรัวๆ"เพิ่งเปิดมันก็ต้องรอสิเจ๊" ตุลย์ส่ายหน้า เดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำเปล่าโยนให้พี่สาวขวดหนึ่ง "แล้วนี่ลมอะไรหอบมาถึงคอนโดผม ร้อยวันพันปีไม่เห็นจะยอมถ่อมาไกลขนาดนี้""ลมพายุจากคุณนายแม่น่ะสิ" กันย์รับขวดน้ำมาเปิดดื่มรวดเดียวครึ่งขวด "ยายฝากของมาให้แม่ แกเอาไปให้แม่ที่บ้านหน่อยดิ วางอยู่หลังรถฉันน่ะ"ตุลย์ขมวดคิ้ว "อ้าว แล้วทำไมเจ๊ไม่เอาไปให้เอง โยนขี้ให้ผมตลอด""โอ๊ย ฉันเพิ่งไปทำสีผมไฮไลต์มาใหม่ แม่เห็นแม่ด่าหูชาแน่ ขี้เกียจฟัง!" กันย์เบ้ปาก ชี้มือไปที่น้องชายฝาแฝด "แกนั่นแหละลูกรัก เอาไปให้หน่อย ถือซะว่าทำบุญช่วยชีวิตพี่สาวผู้บอบบาง""บอบบางบ้าอะไร ผมเพิ่งโดนแม่ฟาดก้านม

ถุงพลาสติกใส่มินิมาร์ทในมือพริกแกงร่วงหล่นลงพื้น เสียงถุงขนมขบเคี้ยวกระทบพื้นกระเบื้องดังสวบสาบ โชคดีที่พรมทางเดินช่วยซับเสียงไว้ได้บ้าง หญิงสาวรีบก้มลงเก็บข้าวของด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะสับเท้าวิ่งหนีกลับเข้าห้อง 502 ปิดล็อกกลอนประตูสามชั้นแล้วพิงแผ่นหลังลงกับบานประตูไม้หัวใจที่เคยเต้นแรงเพราะความเขินอาย บัดนี้เต้นกระหน่ำด้วยความรู้สึกชาวาบไปทั้งอก ความรู้สึกเหมือนถูกผลักตกจากยอดตึกร้อยชั้นลงมากระแทกพื้นคอนกรีตเต็มแรง'มาช้าจังวะตุลย์ รอกุญแจจนขารากงอกแล้วเนี่ย!'น้ำเสียงสนิทสนมของผู้หญิงเสื้อครอปรัดรูปคนนั้นยังดังก้องอยู่ในหู ภาพท่อนแขนแกร่งที่เธอเพิ่งกอดเมื่อไม่ถึงสิบนาทีก่อน ตวัดรัดเอวผู้หญิงคนนั้นเข้าหาตัวอย่างเป็นธรรมชาติ... มันชัดเจนจนขอบตาร้อนผ่าว"โง่ซ้ำซากจริงๆ เลยพริกแกง..."เธอสบถด่าตัวเองเสียงสั่น ยกมือขึ้นขยี้ตาแรงๆ เพื่อไล่หยาดน้ำใสๆ ที่ทำท่าจะรื้นขึ้นมา ไอ้กำแพงใจที่อุตส่าห์ก่อไว้ตั้งสูงลิบ ดันไปยอมทุบทิ้งเพราะหลงกลคำหวานและสกินชิพฉาบฉวยของผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนั้น เขาเพิ่งจะบอกฝันดีเธออยู่หยกๆ แต่พอลับหลังก็พาผู้หญิงอีกคนเข้าห้องที่กำแพงติดกันเนี่ยนะ!ติ๊ด... แกร๊ก!เสียง

พริกแกงหลับตาลง ค่อยๆ ยกมือขึ้นกอดตอบแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างเก้ๆ กังๆ ตุลย์ชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อรับรู้ถึงแรงกอดตอบ รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ฝังจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่มของเธอ สูบดมความหอมอย่างแสนรัก"ฝันดีนะ... ลูกหนี้ของพี่" เขากระซิบชิดใบหู"ฝันดี... เจ้าหนี้หน้าเลือด" เธอตอบกลับเสียงอู้อี้พริกแกงผละออกจากอ้อมกอด เปิดประตูรถวิ่งลงมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำไปถึงคอ "เดี๋ยวฉันแวะซื้อขนมที่มินิมาร์ทข้างล่างแป๊บนึงนะ" เธอบอกเขาผ่านกระจกรถตุลย์พยักหน้ายิ้มๆ แล้วขับรถเลี้ยวไปหาที่จอดพริกแกงแวะเข้ามินิมาร์ทใต้คอนโด หยิบตะกร้าเดินเลือกซื้อขนมขบเคี้ยวและน้ำอัดลมเตรียมไว้ เพราะคืนนี้มีนัดปั่นงานกับเจย์และวาโย ซึ่งสองคนนั้นขอแวบไปซื้อของที่ห้างก่อนแล้วจะตามมาสมทบทีหลัง หญิงสาวหยิบมันฝรั่งทอดใส่ตะกร้า ก่อนจะล้วงโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์ลงในแชตกลุ่ม[พริกแกง: พวกมึงจะช้อปกันอีกนานไหมเนี่ย รีบๆ มาเลย กองชานอ้อยรอพวกมึงอยู่!]รอไม่ถึงสิบวินาที ข้อความก็ถูกกดอ่าน เจย์รัวแป้นพิมพ์ตอบกลับมาอย่างไว[เจย์จอมพลัง: โอ๊ยยย อีพริก! กูกับอิวาโยอุตส่าห์เปิดโอกาสให้มึงได้อยู่กับ

วิศวะหนุ่มตัวโตที่ปกตินิ่งขรึมและกวนอวัยวะเบื้องล่าง บัดนี้ใบหูทั้งสองข้างแดงเถือกไปจนถึงลำคอ เขาตักข้าวเข้าปากรัวๆ ไม่กล้าสบตาเธอ"พวกมึงกินๆ ไปเลย พูดมากเดี๋ยวข้าวก็ติดคอตายหรอก" ตุลย์บ่นอุบอิบ"ความลับแตกแล้วว่ะประธานรุ่น!" ทิวเขาหัวเราะชอบใจ "น้องพริกแกงรู้ไว้เลยนะว่าไอ้ตุลย์มันคลั่งรักน้องมาก ตอนเห็นน้องเดินควงกับไอ้ธันวาเมื่อปีที่แล้ว มันซึมไปเป็นอาทิตย์ นั่งตัดเหล็กไปถอนหายใจไปจนเพื่อนคิดว่ามันโดนผีสิง"เจย์กับวาโยที่นั่งฟังอยู่อ้าปากค้าง ก่อนจะกรี๊ดอัดหน้ากันเองแบบไร้เสียง ทำหน้าที่แทนคนอ่านมโนไปไกลริบ สองเพื่อนซี้เขย่าแขนกันรัวๆ ไม่บันยะบันยังเมื่อรู้ว่าเพื่อนตัวเองโดนประธานรุ่นแอบแซ่บทางสายตามานานแล้วจิ๊กซอว์ในหัวพริกแกงถูกสลับตำแหน่งและประกอบขึ้นมาใหม่ ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นที่ผับ... ตอนที่เธอเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อเขา กัดคอเขา เขาไม่ได้ขัดขืนอย่างจริงจังเลยสักนิด แถมยังช้อนตัวเธอขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดายนี่เธอไม่ใช่เหยื่อที่บังเอิญไปติดกับ... แต่เธอเดินเข้าไปในกรงของคนที่กางตาข่ายรออยู่แล้วต่างหาก!พริกแกงมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของคนข้างๆ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ ค

"ไอ้พี่ตุลย์! ไปแย่งขนมน้องมันกินทำไมเนี่ย เสียมารยาท!" พริกแกงตีท่อนแขนแกร่งดังเพียะ"หึง" ตุลย์ตอบสั้นๆ คำเดียวจบ เล่นเอาคนฟังถึงกับไปไม่เป็น แก้มใสซับสีเลือดฝาดขึ้นมาดื้อๆ "เที่ยงนี้ไปกินข้าวที่โรงอาหารวิศวะนะ พี่จะให้พวกไอ้ต้นไม้จองโต๊ะไว้ให้""ไม่ไป! โรงอาหารวิศวะร้อนจะตาย ผู้ชายก็เยอะ ฉันจะกินที่นี่""ถ้าไม่ไป... พี่จะอุ้มเธอพาดบ่าเดินข้ามตึกให้คนมองทั้งมหาลัยฯ เลยคอยดู" ตุลย์ขู่เสียงเรียบ ก้มหน้าลงมากระซิบใกล้ๆ "เที่ยงตรงเจอกันตรงลานเกียร์ ห้ามเลท""ไปแก ไป! พวกฉันไปเป็นเพื่อน คอยพิทักษ์แกเอง!" เจย์รีบเสนอหน้าชูมือสุดแขน"อย่ามาเลยอีเจย์ มึงจะไปส่องผู้ชายเพื่อนพี่ตุลย์ใช่ไหม อย่าเอากูมาอ้าง อีเพื่อนทรยศ!" พริกแกงหันไปแหวใส่เพื่อนเก้งที่ทำตาพราวระยับตุลย์ขยี้ผมพริกแกงจนยุ่งไม่เป็นทรงแล้วเดินล้วงกระเป๋ากลับไปเรียน ทิ้งให้พริกแกงนั่งหน้าแดงก่ำ ท่ามกลางเสียงโห่ฮิ้วของเจย์และวาโยที่ส่งเสียงแซวกันลั่นสตูดิโอ...เที่ยงตรง ลานเกียร์คณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยนักศึกษาในชุดช็อปสีเลือดหมูเดินกันขวักไขว่ พริกแกงพร้อมกับเจย์และวาโยเดินกอดกระเป๋าเข้ามาด้วยความประหม่าสายตาหลายคู่หันมามอง

กว่าที่ท่านประธานจะยอมอุ้มเมียรักกลับมาวางพักไว้บนโซฟาตัวยาว แล้วสวมบทพ่อบ้านจำเป็น จัดการรื้อทึ้งผ้าปูเตียงที่เลอะเทอะทั้งคราบเหงื่อและคราบรักโยนทิ้งไปกองไว้มุมห้องอย่างไม่ไยดี ก่อนจะอุ้มร่างบอบบางกลับมาวางบนฟูกนุ่มที่เหลือแต่ผ้ารองกันเปื้อน แล้วตวัดผ้าห่มผืนหนามาคลุมทับร่างเปลือยเปล่าของภรรยาเอาไว้... เวลาก็ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงรุ่งสาง...แสงแดดอ่อนๆ ของเช้าวันใหม่ส่องลอดผ่านม่านปรับแสงเข้ามาภายในห้องนอนหลักที่แอร์ยังคงทำงานเย็นฉ่ำเมนิตราขยับตัวซุกเข้าหาไออุ่นข้างกายตามความเคยชิน ทว่าความรู้สึกปวดร้าวที่แล่นปราดไปทั่วทั้งสะโพกและช่วงล่างราวกับถูกรถสิบล้อทับ ทำเอาหญิงสาวต้องเบิกตาโพลงขึ้นมาทันที!ภาพความทรงจำอันเร่าร้อน ดุดัน และดุเดือดเลือดพล่านเมื่อคืน ฉายชัดเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ตั้งแต่บนเตียง ย้ายไปหน้ากระจก จบที่เคาน์เตอร์ห้องน้ำ!"โอ๊ย... เอวฉัน..." มาดามมินน์ครางโอดโอย พยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่แค่ขยับนิดเดียวก็ร้าวไปถึงกระดูกสันหลัง "ไอ้โบ้บ้า... ไอ้หมาบ้าเอ๊ย! สวบซะกะไม่ให้ฉันลุกไปใช้เงินห้าสิบล้านเลยใช่ไหม!""ด่าผัวแต่เช้าเลยนะคุณนาย..."เสียงทุ้มงัวเงียดังขึ้นจากด้านหลัง

ชายหนุ่มช้อนอุ้มร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยรักขึ้นแนบอก พาเดินตรงไปยังห้องน้ำหรูหราที่กรุด้วยหินอ่อนสีขาวสะอาดตา แต่แทนที่เขาจะวางเธอลงในอ่างจากุซซี่เพื่อแช่น้ำอุ่นพักผ่อนตามที่ปากพูด เขากลับวางร่างบางให้นั่งลงบนขอบเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าหินอ่อนหน้ากระจกเงาบานใหญ่!ความเย็นเฉียบของหินอ่อนปะทะเข้ากับบั้นท้ายเปลือยเปล่าจนเมนิตราสะดุ้งโหยง ก๊อกน้ำถูกปัดเปิดทิ้งไว้ เสียงน้ำไหลกระทบอ่างดังก้องแข่งกับเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่"เดี๋ยว... ไหนบอกจะพามาอาบน้ำไง!" เมนิตราเบิกตาโต เมื่อก้มลงมองแล้วพบว่าความแข็งขืนของเขายังคงผงาดง้ำ ขยายตัวเต็มพิกัด ไม่ได้มีทีท่าว่าจะสงบลงเลยแม้แต่น้อย!"เชฟยังเสิร์ฟไม่ครบทุกเมนูเลยครับคุณนาย..." ธวิณแทรกตัวเข้ามาระหว่างเรียวขาเสลาอีกครั้ง ฝ่ามือหนาลูบไล้คราบเหงื่อตามกรอบหน้าหวาน ไล้ปลายนิ้วลงมาบีบเค้นความอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจ "โอมากาเสะคอร์สนี้ราคาแพงหูฉี่ระดับพรีเมียม... เชฟก็ต้องจัดเต็มให้คุ้มค่าตัวสิครับ เมนูต่อไป... 'ของหวานล้างปาก' ในห้องน้ำ""อ๊าย! ไอ้บ้า! ไม่เอาแล้ว! ฉันจุกไปหมดแล้วเนี่ย! อื้อออ!"คำท้วงติงถูกปัดตกไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อธวิ

เสียงเตียงคิงไซซ์ราคาเหยียบแสนดังเอี๊ยดอ๊าดประสานไปกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังก้องไปทั่วห้องนอนกว้าง ฤทธิ์ยาล้มช้างสองเม็ดที่กำลังสูบฉีดในกระแสเลือดของประธานเดชาเกียรติกรุ๊ป เปลี่ยนเขาจากสามีมาดเนี้ยบให้กลายเป็นราชสีห์ที่กำลังหิวโซ ชายหนุ่มโหมกระหน่ำสาดซัดความปรารถนาเข้าใส่ภรรยาตัวแสบระลอกแล้วระลอกเล่าโดยไม่มีทีท่าว่าจะเหน็ดเหนื่อย"อ๊า... ธีร์... พอแล้ว... มินน์จุก... อ๊ะ! อ๊า!"เมนิตราส่ายหน้าไปมาบนหมอนใบโต หยาดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าหวาน สองมือเล็กจิกขยุ้มผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ ร่างกายบอบบางสั่นคลอนไปตามแรงอัดกระแทกที่ดุดันและลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ แม้ปากจะร้องห้าม แต่ความเสียวซ่านที่ตีตื้นขึ้นมาทุกจังหวะการขับเคลื่อนกลับทำให้ร่างกายของเธอตอดรัดเขาแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว"อีกนิดนะมินน์... ยามันยังแรงอยู่เลย... อ่าส์... รัดแน่นขนาดนี้ จะให้ฉันหยุดได้ยังไง"ธวิณครางต่ำลึกในลำคอ สันกรามบดเข้าหากันจนเป็นสันนูน ชายหนุ่มถอนร่นสะโพกออกจนเกือบสุดความยาว ก่อนจะสวนกระแทกกลับเข้าไปเน้นๆ จนสุดโคน!"กรี๊ดดด! ไอ้ประธานบ้า! ลึกไปแล้ว! อื้อออ..."คำด่าทอถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากอุ่นจัดโฉบลงมาบดขยี้

เมื่อเสียงสะอื้นเปลี่ยนเป็นเสียงหอบหายใจกระเส่า สะโพกสอบก็เริ่มขยับขับเคลื่อน จากจังหวะเนิบช้า นุ่มนวล ค่อยๆ ทวีความหนักหน่วงและลึกซึ้งขึ้นตามลำดับ สัญชาตญาณดิบและฤทธิ์ยาล้มช้างที่ถูกสะกดไว้เริ่มกลับมาแผลงฤทธิ์อีกครั้ง!พั่บ! พั่บ! พั่บ!เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องห้องนอนกว้างขวาง เตียงคิงไซซ์สั่นสะเทือนตามแรงอัดกระแทกที่เริ่มดุดันและรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ"อ๊า... คุณธีร์... ลึก... มันลึกไป... อ๊ะ! อ๊า!" เมนิตราเชิดหน้าขึ้น หวีดร้องไม่เป็นภาษาเมื่อจุดกระสันถูกโจมตีซ้ำๆ อย่างแม่นยำ ความเสียวซ่านแล่นปราดไปทั่วไขสันหลังจนปลายเท้าหงิกงอ สองมือที่เคยดันอกเขาเปลี่ยนมาคล้องลำคอหนาเอาไว้แน่น"เรียกธีร์สิมินน์... เรียกชื่อฉันดังๆ ... อ่าส์!" ชายหนุ่มครางกระหึ่ม เหงื่อหยดจากปลายคางลงบนเนินอกของเธอ สับสะโพกเข้าหาความหวานล้ำอย่างไร้ความปรานี"อ๊ะ... ธีร์... ธีร์... มินน์เสียว... อื้อออ... ไม่ไหวแล้ว...""เก่งมากคนดี... รัดฉันแน่นๆ เลยมินน์..."ธวิณช้อนต้นขาเรียวทั้งสองข้างขึ้นพาดบนบ่ากว้าง เปิดเปลือยทุกสัดส่วนให้เขาสอดแทรกตอกตรึงความต้องการเข้าไปได้ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ทุกการขยับโยกเต็มไปด้วยความหิวกร

"ปล่อยออกมามินน์... ปล่อยมันออกมาให้ฉัน..." เขาครางอู้อี้ชิดผิวเนื้อ เร่งจังหวะการตวัดลิ้นให้หนักหน่วงขึ้น รีดเค้นทุกหยาดความรู้สึกจนในที่สุด ร่างของเมนิตราก็กระตุกเกร็ง ปลดปล่อยความหวานหยาดเยิ้มออกมาให้ชายหนุ่มกลืนกินจนหมดจดธวิณยืดตัวขึ้นมาทาบทับร่างบางที่กำลังนอนหอบหายใจรวยริน มุมปากหยักของเขายังคงมีคราบความหวานของเธอติดอยู่ ชายหนุ่มจัดการสลัดปราการชิ้นสุดท้ายของตัวเองออก เผยให้เห็นความแข็งขืนที่ขยายตัวจนถึงขีดสุด มันปวดร้าวและร้อนระอุจนแทบจะปริแตกชายหนุ่มแทรกกายเข้ามาระหว่างเรียวขาของภรรยาอีกครั้ง นัยน์ตาคมกริบสบตากับดวงตาที่ฉ่ำปรือของคนใต้ร่าง"ออเดิร์ฟจบแล้ว... เตรียมตัวรับเมนคอร์สนะครับคุณนาย"สิ้นเสียงกระซิบ ธวิณที่ถูกฤทธิ์ยาล้มช้างแผดเผาจนแทบคลั่งก็ไม่รอช้า เขารวบสะโพกมนไว้แน่นหนา ก่อนจะตัดสินใจดันความแข็งขืนพรวดเข้าไปในรวดเดียว หวังจะหลอมรวมให้ลึกซึ้งที่สุด!"อ๊ะ! กรี๊ดดด! โอ๊ยยย! เจ็บ! คุณธีร์เอาออกไปเดี๋ยวนี้นะ!"เมนิตราหวีดร้องเสียงหลง น้ำตาแห่งความเจ็บปวดร่วงเผาะ สองมือเล็กดันแผงอกแกร่งสุดแรงเกิดเมื่อความยิ่งใหญ่ที่เกินมาตรฐานสอดแทรกเข้ามาได้เพียงแค่ส่วนหัว แต่กลับชนเข้

"ช่างแม่ง 50 ล้าน! วันนี้ขอสวบประธานเดชาเกียรติกรุ๊ปก่อนแล้วค่อยไปฟ้องหย่าวันหลังละกัน... ถือซะว่ากินโอมากาเสะพรีเมียมฟรี!"สิ้นประโยคประกาศกร้าวของมาดามมินน์ เส้นความอดทนอันน้อยนิดของประธานเดชาเกียรติกรุ๊ปที่ถูกไฟราคะแผดเผาอยู่ก็ขาดสะบั้นลงทันที!"พูดแล้วห้ามคืนคำนะมินน์... เตรียมตัวรับบริการจากเชฟได้เลย"ธวิณคำรามลึกในลำคอ เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นจนคนฟังขนลุกซู่ มือหนาที่เคยพยายามผลักไสเปลี่ยนมารวบเอวคอดของภรรยาเข้ามากอดรัดแน่นจนแทบจมอก ชายหนุ่มพลิกร่างบางให้ลงไปนอนราบกับเตียงนอนนุ่มอย่างรวดเร็ว ก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากลงมาอย่างดุดันและเร่าร้อน ราวกับพายุเฮอริเคนลูกใหญ่ที่พร้อมจะกลืนกินคุณนายมินน์ให้หลอมละลายรสจูบที่เคยถูกสะกดกลั้นมาตลอด บัดนี้ถูกปลดปล่อยออกมาพร้อมกับฤทธิ์ยาที่แผดเผาอยู่ในกระแสเลือด ธวิณบดเคล้ากลีบปากสีสดอย่างหิวกระหาย เรียวลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ ดูดดึงจนเกิดเสียงชื้นแฉะดังก้องห้องเมนิตราที่ตอนแรกกะจะสวมบทตัวแม่คุมเกม ถึงกับสมองขาวโพลน สองมือเล็กที่เคยวางอยู่บนอกแกร่งเปลี่ยนเป็นสอดประสานเข้ากับกลุ่มผมหนาที่เปียกชื้นของเขา ขยุ้มดึงเพื่อระ