Novels by มนต์วธู

นางพยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่มู่หานเฟิงกลับใช้ฝ่ามือใหญ่กดไหล่นางไว้เบาๆ ให้เอนหลังลงตามเดิม"อยู่นิ่งๆ" เขาเอ่ยสั้นๆเว่ยฟางซินมองมือที่กดไหล่ตัวเองอยู่แล้วก็อมยิ้ม "ท่านพี่เจ้าคะ... สกินชิพเก่งขึ้นนะเจ้าคะเนี่ย""สกิน... อะไรของเจ้า" เขาขมวดคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ"ก็การสัมผัสตัวไงเจ้าคะ กอดเมื่อกี้ในคุกน่ะ ข้าจำได้นะ... อุ่นดีออก" นางพูดพลางช้อนตามองเขาอย่างมีความหมายมู่หานเฟิงรีบชักมือกลับทันทีราวกับถูกของร้อน "ข้าเพียงแค่ไม่อยากให้เจ้าล้มทับกองเลือดให้เปรอะเปื้อนพื้นคุกเท่านั้น อย่าได้คิดไกล!""เจ้าค่ะๆ ข้าไม่คิดไกลหรอก ข้าคิดแค่ใกล้ๆ ... แถวๆ อกท่านเนี่ยแหละ"สิ้นประโยคนั้น มู่หานเฟิงเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที ทว่าปลายหูขาวสะอาดกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำอย่างห้ามไม่อยู่"สตรีหน้าไม่อาย!" เขาบริภาษเสียงเข้ม แต่กลับไม่มีรังสีสังหารเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อยฟางซินหัวเราะคิกคักที่เห็นราชสีห์เสียอาการ ทว่าแววตาของนางกลับหม่นแสงลงกะทันหันเมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้น "ท่านพี่... รอยสักจันทร์เสี้ยวที่หลังคอของนักโทษคนนั้น... พอข้าเห็นรอยสักนั่น จู่ๆ ก็รู้สึกใจคอไม่ดีจนหน้ามืดไปเลย"บรรยากาศใ

บรรยากาศภายในคุกใต้ดินจวนผู้สำเร็จราชการที่เคยเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง บัดนี้กลับวุ่นวายโกลาหลขึ้นในพริบตา เมื่อสตรีในชุดสีฟ้าอ่อนที่เพิ่งโชว์ตรรกะยอดนักสืบไปหมาดๆ กลับสิ้นสติทรุดฮวบลงไปต่อหน้าต่อตามู่หานเฟิงไม่ได้ชั่งใจแม้แต่น้อย มือแกร่งที่เคยปลิดชีพคนมานับไม่ถ้วนตวัดโอบรอบเอวคอดกิ่ว รวบร่างของเว่ยฟางซินเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว"ฟางซิน! ฟางซิน!"เขาเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ใบหน้าซีดเซียวของสตรีในอ้อมกอดทำเอาหัวใจของท่านเก้าพันปีที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผากระตุกวูบไปชั่วขณะมู่หานเฟิงไม่สนแม้แต่คราบเลือดดำสนิทที่นองอยู่เต็มพื้น หรือความตายที่เพิ่งพรากพยานปากสำคัญไป เขาช้อนร่างนางขึ้นในท่าอุ้มเจ้าสาวด้วยท่วงท่ามั่นคง"เยี่ยนชิง! คุมพื้นที่ที่นี่ให้หมด ใครก็ตามที่เข้าใกล้กาน้ำชาและถ้วยใบนี้ก่อนหน้าข้าลงมา ลากตัวไปเค้นถามให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!" มู่หานเฟิงสั่งเสียงเฉียบขาด ฝีเท้ายาวก้าวสับฉับๆ มุ่งหน้าไปทางประตูทางออก"รับบัญชา!" เยี่ยนชิงประสานมือ แววตาขององครักษ์หน้าน้ำแข็งสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อมองแผ่นหลังของเจ้านายที่อุ้มฮูหยินเดินกึ่งวิ่งออกไปตั้งแต่ติดตามมู่หานเฟิงมา เยี่ยนชิ

คุกใต้ดินของจวนผู้สำเร็จราชการอับชื้นและหนาวเหน็บ แสงสลัวจากคบเพลิงตามทางเดินส่องกระทบใบหน้าซูบซีดของขุนนางระดับล่างที่ถูกล่ามโซ่ตรวนติดกับเสาไม้ กลิ่นคาวเลือดผสมกลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งจนชวนสะอิดสะเอียนมู่หานเฟิงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่กลางห้องขัง นัยน์ตาดุดันจดจ้องนักโทษเบื้องหน้าเว่ยฟางซินกวักมือเรียกสือเหยียน สั่งให้เขาลากเก้าอี้ตัวเล็กมาตั้งแหมะไว้ข้างๆ นางทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้างตามสามี พลางหยิบเมล็ดแตงโมในกระเป๋าเสื้อออกมาแทะแกร็บ... แกร็บ...เสียงแทะเมล็ดแตงโมดังเป็นจังหวะ ขัดกับบรรยากาศกดดันของการไต่สวนอย่างสิ้นเชิง นักโทษที่กำลังหวาดกลัวถึงกับชะงัก ลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะมู่หานเฟิงปรายตามองภรรยาอย่างคาดโทษ แต่นางเพียงยักคิ้วหลิ่วตาให้เขา"สารภาพมา เสบียงที่หายไปอยู่ที่ใด ผู้ใดเป็นคนสั่งการ" มู่หานเฟิงหันกลับไปเค้นเสียงถามนักโทษขุนนางผู้นั้นร่างกายสั่นสะท้าน ริมฝีปากแตกแห้งขยับเอ่ยเสียงแหบพร่า"ขะ... ข้าน้อยยอมแล้ว ข้าน้อยจะบอกทุกอย่าง... แต่ข้าน้อยกระหายน้ำเหลือเกิน ขอน้ำสักอึกเถิดขอรับ"เยี่ยนชิงก้าวออกมารินน้ำชาจากป้านดินเผาเก่าๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะริมผนังคุกใส่ถ้ว

เนื้อแกะชิ้นโตชุ่มน้ำมันพริกสีแดงจัดจ้านถูกยัดพรวดเข้ามาในปากมู่หานเฟิงเบิกตากว้าง สัญชาตญาณเตือนภัยทำงานรวดเร็ว เขาเตรียมจะบ้วนสิ่งแปลกปลอมนั้นทิ้งลงพื้น แต่เว่ยฟางซินไวกว่า นางยกมือขวาขึ้นตะปบปิดริมฝีปากเขาไว้แน่นสนิท"คายออกมาเสียของนะเจ้าคะท่านพี่ เนื้อแกะชั้นดีเชียวนะ เคี้ยวสิเจ้าคะ เคี้ยว!"เยี่ยนชิงเห็นเจ้านายถูกยัดสิ่งใดบางอย่างเข้าปากก็หน้าตึงเครียด มือแกร่งตวัดชักกระบี่ออกจากฝักเสียงดังเคร้ง!"ท่านผู้สำเร็จราชการ! มียาพิษหรือขอรับ!"เยี่ยนชิงเตรียมพุ่งทะยานเข้ามาบั่นคอฮูหยินป้ายแดง แต่มู่หานเฟิงกลับยกมือซ้ายขึ้นห้ามลูกน้องไว้ แผ่นหลังกว้างสั่นสะท้านเล็กน้อยรสชาติเผ็ดร้อนดุดันระเบิดกระจายไปทั่วโพรงปาก ความชาแล่นปราดจากโคนลิ้นขึ้นสู่สมอง รสสัมผัสเข้มข้นจัดจ้านผสมกับความหวานนุ่มของเนื้อแกะ ทำให้เขาเผลอขยับกรามเคี้ยวและกลืนลงคอไปโดยไม่รู้ตัว"แค่ก! แค่ก!"มู่หานเฟิงไอโขลกอย่างรุนแรง ใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ลามไปถึงใบหูและลำคออย่างรวดเร็ว ความร้อนรุ่มจากเครื่องเทศทำให้อึดอัดจนเขาต้องปลดสายรัดเสื้อคลุมตัวนอกสีดำสนิทออก โยนส่งให้เยี่ยนชิงเสื้อซับในสีขาวเนื้อดีแนบลู่ไปก

"ขอบคุณเหล่ากงผู้ใจป้ำ! รับรองว่าข้าจะใช้เงินก้อนนี้อย่างคุ้มค่าทุกอีแปะเลยเจ้าค่ะ!"นางลุกขึ้นยืน หมุนตัวเดินอารมณ์ดีฮัมเพลงแปลกหูออกไปจากโถงกลาง ทิ้งให้มู่หานเฟิงนั่งมองตามแผ่นหลังเล็กนั่นด้วยความรู้สึกทั้งรำคาญและคาดเดาไม่ได้ยามโหย่ว ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ ท้องฟ้าเริ่มทอประกายสีส้มแดงมู่หานเฟิงกลับมาจากศาลต้าหลี่ด้วยความเหนื่อยล้า วันนี้เขาเพิ่งสั่งโบยขุนนางกังฉินไปสองคน กลิ่นคาวเลือดและคดีทุจริตทำให้เขาปวดหัว เขาเจ้าระเบียบขั้นสุด รักความสะอาด และต้องการเพียงความเงียบสงบในจวนที่คุ้นเคยแต่ทันทีที่ก้าวพ้นประตูโถงชั้นกลางเข้ามา มู่หานเฟิงต้องหยุดชะงักควันสีขาวขุ่นโพยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ากลางลานเรือนด้านใน กลิ่นฉุนกึกประหลาดลอยมาเตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นไหม้ของฟืนไฟปกติ แต่เป็นกลิ่นหอมเผ็ดร้อนที่ทำให้จมูกและลำคอรู้สึกแสบซ่าไปหมด"เกิดไฟไหม้หรือ!" มู่หานเฟิงตวาดลั่น ชักกระบี่สั้นออกมากระชับในมือ พุ่งตัวทะยานเข้าไปในเรือนด้านในด้วยความรวดเร็ว เยี่ยนชิงรีบพุ่งตามไปติดๆภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาท่านเก้าพันปีถึงกับผงะนิ่งอยู่กับที่ตรงกลางลานหินกว้าง มีเตาถ่านไฟลุกโชนตั้งอยู่ บนเตามีหม้อทองเหลืองส

แสงอรุณเพิ่งจับขอบฟ้า บรรยากาศภายในห้องหนังสือของจวนผู้สำเร็จราชการยังคงแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบและกดดัน มู่หานเฟิงในชุดลำลองสีดำสนิทนั่งหลังตรงอยู่เบื้องหลังโต๊ะไม้จันทน์แดง มือขวาจับพู่กันตวัดเขียนอักษรลงบนกระดาษเซวียนจื่อด้วยจังหวะหนักหน่วง ดุดัน สื่อถึงอารมณ์คุกรุ่นที่ยังตกค้างอยู่ในอกตั้งแต่เมื่อคืนสือเหยียน องครักษ์ฝ่ายซ้ายผู้มีหน้าที่สืบข่าวและจับตาดูความเคลื่อนไหวภายในจวน ก้าวเท้าเข้ามาในห้องด้วยท่าทีระมัดระวัง เขาลอบมองสีหน้ามืดครึ้มของผู้เป็นนาย ก่อนจะประสานมือรายงานเสียงเบา"เรียนท่านผู้สำเร็จราชการ..."มู่หานเฟิงไม่เงยหน้าขึ้นมอง "นางผูกคอตายไปแล้วหรือยัง"สือเหยียนลอบกลืนน้ำลายลงคอ "เอ่อ... ฮูหยินไม่ได้ผูกคอตาย ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย และไม่ได้เก็บข้าวของเตรียมหนีกลับจวนราชครูขอรับ"พู่กันในมือมู่หานเฟิงชะงักหยุดนิ่ง "แล้วนางทำสิ่งใด""ฮูหยินตื่นนอนตอนสายยิ่งนัก กินข้าวต้มกระดูกหมูไปถึงสามชาม จากนั้นก็... เรียกช่างเหล็กฝีมือดีที่สุดในเมืองหลวงมาที่จวน สั่งให้ตีหม้อทองเหลืองรูปร่างประหลาดที่มีช่องกั้นตรงกลางแบ่งเป็นสองฝั่งขอรับ!"คิ้วกระบี่ของมู่หานเฟิงกระตุกเข้าหากัน หม้อประหลาด

แต่ก่อนที่พริกแกงจะได้ประเคนหมัดใส่หน้าอดีตคนรัก ตุลย์ก็ขยับตัวก้าวขึ้นมาบังร่างเล็กไว้มิดชิด ชายหนุ่มก้มหน้าลงมองธันวาที่ตัวเตี้ยกว่าหลายเซนติเมตร รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจนธันวาต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว"ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมครับ ว่าเธอมีแฟนใหม่แล้ว" ตุลย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันเย็นเยียบจนจับขั้วหัวใจ "ไสหัวกลับไปซะ ก่อนที่ผมจะโยนคุณลงไปกองที่พื้นชั้นล่าง... ด้วยตัวเอง"ธันวากลืนน้ำลายดังเอื๊อก สบตากับผู้ชายตรงหน้าที่ดูพร้อมจะหักคอเขาได้ทุกเมื่อ อดีตแฟนหนุ่มสบถคำหยาบออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไปอย่างหัวเสียปัง!วาโยรีบวิ่งไปล็อกประตูห้องทันที ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง 502 จนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานพริกแกงพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด ปล่อยมือที่เกาะแขนตุลย์ออก ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง"ขอบคุณนะพี่... ขอโทษด้วยที่ดึงพี่มาเกี่ยว" เธอพึมพำเบาๆ กะจะหันไปไล่ให้เขากลับห้องแต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก ตุลย์ก็ขยับตัวตามมาเท้าแขนคร่อมพนักโซฟากักขังเธอเอาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาที่ชื้นไปด้วยหยดน้ำโน้มลงมาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน นัยน์ตาคมพราวระยับจับจ้องไปที่ริมฝีปา

"ผ้าเช็ดตัว... กลิ่นหอมดีนะครับ" น้ำเสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบา นัยน์ตาพราวระยับ "หอมเหมือนกลิ่นตัวเจ้าของห้องเลย"พริกแกงสะดุ้งโหยง รีบกระชากผ้าเช็ดตัวคืนมาทันที "พูดบ้าอะไรของพี่เนี่ย! ซ่อมเสร็จแล้วก็กลับห้องไปเลยไป!"ตุลย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ กำลังจะอ้าปากแหย่ต่อ แต่ว่า......ก๊อกๆๆ!เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ วาโยที่ยืนอยู่ใกล้ประตูที่สุดเป็นคนเดินไปเปิดออก ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นคนแปลกหน้ายืนอยู่หน้าห้อง"มาหาใครคะ" วาโยถามเสียงแข็ง"พริกแกงอยู่ไหมครับ พี่มีเรื่องจะคุยด้วย"เสียงคุ้นหูที่ดังลอดเข้ามาทำเอาพริกแกงตัวแข็งทื่อ ธันวา! ไอ้แฟนเก่าหน้าตัวเมียตามมาถึงนี่ได้ยังไง!"ไม่มีอะไรจะคุย ออกไปเลยนะ!" พริกแกงตะโกนสวนออกไป เดินดุ่มๆ ไปที่ประตูธันวาไม่ฟัง อาศัยจังหวะที่วาโยเผลอ ดันประตูแทรกตัวเข้ามาในห้อง หน้าตาเขาดูอิดโรยและหงุดหงิดจัด"พริกแกง คุยกับพี่ให้รู้เรื่องก่อน พี่ไปหาที่ตึกคณะเพื่อนก็บอกว่าเรากลับมาแล้ว บล็อกเบอร์พี่ทำไม!" ธันวาโวยวาย พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือพริกแกงไว้แน่น "เรื่องเมื่อคืนก่อนนั้นพี่อธิบายได้นะเว้ย ผู้หญิงคนนั้นมันแค่เด็กไซด์ไลน์ พี่ไม่ได้คิดอะไรกับมันเลย คนท

"อ... เออ บังเอิญเนอะ พวกเราขอตัวไปทำงานก่อนนะคะพี่!"พริกแกงส่งยิ้มแห้งๆ แล้วปิดประตูดังปัง! กดล็อกกลอนเสร็จสรรพก็ถอนหายใจยาว"มึงจะรีบปิดประตูทำไมฮะอีพริก! กูยังส่องกล้ามพี่เขาไม่หนำใจเลย!" เจย์โวยวาย"พอเลยมึง งานยังไม่เสร็จ หิวแล้วด้วย ไปตั้งหม้อชาบูกันดีกว่า!" พริกแกงเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ เดินหนีไปรื้อถุงของกิน ปล่อยให้เพื่อนสองคนยืนมโนถึงกล้ามประธานรุ่นต่อไปไม่นานนักกลิ่นน้ำซุปหอมฉุยก็ลอยตลบอบอวลไปทั่วห้อง สามสาวล้อมวงกินชาบูกันอย่างเอาเป็นเอาตาย สลับกับบ่นเรื่องโมเดลอาจารย์สุดโหด กว่าจะจัดการวัตถุดิบทั้งหมดเกลี้ยงหม้อก็ปาเข้าไปเกือบเย็น"กูอิ่มจนจะอ้วกแล้ว มึงไปล้างจานเลยอีพริก" เจย์นอนแผ่หลาบนโซฟาพริกแกงบ่นอุบอิบแต่ก็ยอมยกหม้อชาบูและจานชามกองโตไปที่ซิงก์ล้างจานโซนครัว เธอเปิดน้ำ บีบน้ำยาล้างจาน ฮัมเพลงเบาๆปัง! ฟู่!เสียงระเบิดกึกก้องดังมาจากใต้อ่างล้างจาน ตามด้วยมวลน้ำมหาศาลที่พุ่งกระฉูดทะลักออกมาเหมือนน้ำพุแตก ท่อน้ำทิ้งใต้ซิงก์หลุดกระเด็น น้ำยาล้างจานผสมคราบชาบูสาดกระจายไปทั่วกำแพงและพื้นห้อง!"กรี๊ดดดด! ชิบหายแล้ว!"พริกแกงหวีดร้องลั่น กระโดดหลบสายน้ำที่พุ่งใส่ตัวจนเปียกมะล

กลิ่นกาวลาเท็กซ์ผสมกับฝุ่นกระดาษชานอ้อยลอยคลุ้งอยู่ทั่วห้องพักหมายเลข 502 สภาพห้องตอนนี้นิยามสั้นๆ ได้คำเดียวว่า ‘เละเทะ’ โมเดลบ้านจำลองขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องรายล้อมไปด้วยเศษไม้บัลซ่า มีดคัตเตอร์ และแก้วกาแฟที่เย็นชืดพริกแกงนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ขอบตาดำคล้ำเป็นหมีแพนด้า มือหนึ่งถือคัตเตอร์ อีกมือจับไม้บรรทัดเหล็ก หญิงสาวปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่วนวาโยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ฟุบหน้าลงกับกองเศษกระดาษไปเรียบร้อยแล้วปัง!ประตูห้องถูกผลักเข้ามาอย่างแรงจนสะเทือนไปถึงผนัง เจย์พุ่งพรวดเข้ามาในห้องพร้อมกับถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อสองใบใหญ่ ใบหน้าของเพื่อนเก้งเต็มไปด้วยเหงื่อแต่ดวงตากลับทอประกายวิบวับ"พวกมึง! วางคัตเตอร์เดี๋ยวนี้! หยุดทุกกิจกรรม!" เจย์หอบแฮ่ก วางถุงขนมลงบนโต๊ะกระจกแล้วพุ่งมากระชากแขนพริกแกงให้ลุกขึ้น"อะไรของมึงเนี่ยอีเจย์ ไฟไหม้คอนโดหรือไง" พริกแกงโวยวาย พยายามขืนตัวไว้"ไฟไม่ได้ไหม้ยะ แต่ความเร่าร้อนกำลังจะเผาตึกนี้แล้ว!" เจย์กรี๊ดเบาๆ ตบมือแปะๆ กวักมือเรียกวาโยที่เพิ่งงัวเงียเงยหน้าขึ้นมา "ห้อง 501 ข้างๆ เราอ่ะ มีคนย้ายเข้ามาใหม่เว้ย! กูเพ

ตุลย์จินตนาการภาพตามแล้วก็เผลอกลืนน้ำลายลงคอ ความหวงแหนแล่นพล่านขึ้นมาในอก แม้คนที่กำลังตรวจจะเป็นแม่ของเขาก็เถอะ แต่คิดว่ามีคนอื่นกำลังจ้องมองพื้นที่หวงห้ามที่เขาเพิ่งประทับตราจองไปเมื่อคืน มันก็อดหงุดหงิดไม่ได้"อูย... เจ็บนิดนึงนะคะ"เสียงพริกแกงครางเครือออกมาเบาๆ ทำเอาคนแอบฟังถึงกับเผลอกำหมัดแน่น"ตายแล้ว..." หมออรพึมพำเสียงดัง "นี่ครั้งแรกของหนูจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย ทำไมแผลมันบอบช้ำขนาดนี้คะ"ตุลาธรสะดุ้งนิดๆ ยืดตัวตรงแนบหูเข้ากับกำแพงมากขึ้น"ค... ค่ะหมอ" เสียงพริกแกงตอบอ้อมแอ้ม"แฟนหนูนี่มันยังไงกันฮะ" น้ำเสียงของหมออรเริ่มเปลี่ยนโหมดเป็นคุณแม่สายฉอด "เป็นช่างก่อสร้างหรือไงถึงได้ตะบี้ตะบันทำรุนแรงขนาดนี้ ใช้งานไม่บันยะบันยังเลย ไม่รู้เลยเหรอว่าผู้หญิงครั้งแรกมันต้องทะนุถนอม ต้องเบามือ ผู้ชายสมัยนี้มันมักง่ายจริงๆ เห็นแก่ความสุขตัวเองจนลืมใส่ใจคู่นอน ใช้ไม่ได้เลย!"ตุลย์ที่ยืนฟังอยู่หน้าห้องถึงกับหน้าชา คิ้วหนากระตุกยิกๆ'โธ่แม่... ช่างก่อสร้างที่ไหนล่ะ ว่าที่วิศวกรเกียรตินิยมเลยนะนั่น แล้วที่มันช้ำขนาดนั้น ก็ลูกสะใภ้แม่เล่นดื้อตาใส กัดคอผม ทึ้งผมผมก่อน เครื่องมันก็เลยติดเบรกแตกสิ

ครืดดดด!เสียงห่วงเหล็กรูดกระทบราวผ้าม่านดังลั่นห้องตรวจ ตามด้วยร่างของหมออรในชุดกาวน์ที่พุ่งพรวดเข้ามาเหมือนพายุทอร์นาโดตุลาธรสะดุ้งเฮือก เด้งตัวลุกจากเก้าอี้ล้อเลื่อนราวกับติดสปริง แฟ้มประวัติคนไข้ในมือร่วงแหมะลงพื้น ส่วนพริกแกงที่นอนอ้าขาอยู่บนเตียงขาหยั่งถึงกับเบิกตากว้าง สติที่หลุดลอยไปกลับมาเข้าร่างแทบจะทันที หญิงสาวรีบหุบขาเข้าหากันฉับ หนีบเข่าแน่นจนแทบจะเป็นตะคริว"ไอ้ตัวแสบ! แกไปทำบ้าอะไรอยู่หลังม่านฮะ!"หมออรตวาดแหว ชี้หน้าลูกชายตัวดีที่ยืนทำหน้าเลิ่กลั่กอยู่ข้างเตียงตรวจ"ด... เดี๋ยวครับแม่ ผมอธิบายได้" ตุลย์ยกมือขึ้นสองข้างเป็นเชิงยอมแพ้ พยายามปั้นหน้าซื่อสัตย์ที่สุดในชีวิต "ผมก็แค่... เข้ามาช่วยซักประวัติคนไข้เบื้องต้น""ซักประวัติบ้าบออะไรของแก แกเรียนวิศวะ ไม่ใช่หมอสูติฯ!"หมออรฟาดฝ่ามือลงบนต้นแขนลูกชายเต็มแรงจนตุลย์ร้องโอ๊ย ก่อนจะหันไปดึงแค่แว่นตากรอบใสที่ชายหนุ่มสวมใส่อยู่ออก แล้วฟาดปั๊วะเข้าที่แขนอีกทีโทษฐานที่เอาแว่นแม่มาใส่เล่นพิเรนทร์ โดยที่บนใบหน้าหล่อเหลายังคงมีหน้ากากอนามัยสีฟ้าปิดบังเอาไว้"หมอต้องขอโทษด้วยนะคะคุณไข้ พอดีเมื่อกี้หมอแวะไปดูเคสฉุกเฉินห้องข้างๆ

"ทานข้าวต้มไปได้แค่สามคำเองค่ะคุณนาย ยานี่ไม่ต้องพูดถึงเลย เม้มปากแน่นไม่ยอมทานท่าเดียว นายน้อยดื้อมากค่ะ ไล่ป้าออกมาแล้วบอกว่า... 'จะรอคุณมินน์' คนเดียวค่ะ""หา? รอฉันเนี่ยนะ?" เมนิตราอ้าปากค้าง'โอ๊ยยย! ไอ้ตู้เย็นบ้า! ป่วยแล้วยังจะมาทำตัวเป็นเด็กสามขวบอีก! ข้าวยาไม่ยอมกิน จะรอให้ฉันไปป้อนหรือไงฮะ ภาระจริงๆ เลย!'แม้จะบ่นด่าในใจอย่างหงุดหงิด แต่สองขากลับก้าวฉับๆ เดินขึ้นบันไดตรงดิ่งไปยังห้องนอนหลักทันทีเพื่อไปจัดการกับคนดื้อภาพแรกที่เห็นเมื่อเปิดประตูเข้าไปคือ ‘ท่านประธานตู้เย็น’ ผู้เกรียงไกร กำลังนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าหล่อเหลายังคงมีรอยแดงจางๆ จากพิษไข้ ชายหนุ่มพลิกตัวกระสับกระส่ายไปมา คิ้วเข้มขมวดมุ่นราวกับคนนอนไม่หลับ สภาพตอนนี้ไม่เหลือเค้าราชสีห์จอมเผด็จการ มีแต่ ‘ไอ้โบ้’ ตัวโตที่กำลังป่วยหนักเท่านั้นเมนิตราถอนหายใจเฮือกใหญ่ เดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างเตียง วางมือเล็กลงบนหน้าผากกว้างเพื่อวัดอุณหภูมิ"ไข้ลดลงหน่อยแล้วนี่นา แต่ทำไมยังนอนกระสับกระส่ายอยู่อีก" เธอพึมพำ ก่อนจะเริ่มบ่นออกเสียงตามประสาคนปากแจ๋ว "มีที่ไหนกัน โตป่านนี้แล้วยังไปกินเหล้าดวลสาเกจนไข้ขึ้น! เป็นประธา

การไลฟ์สดลงพื้นที่ไซต์ก่อสร้างจบลงด้วยความสำเร็จที่เรียกได้ว่า ‘ถล่มทลาย’แฮชแท็ก #DKEnterprise และ #มาดามร้อยล้าน พุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งบนเทรนด์ทวิตเตอร์ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง! ความโปร่งใส ชัดเจน และลีลาการฟาดกลับด้วยข้อมูลตัวเลขที่เฉียบขาดของ CFO สาว ทำเอาข่าวลือที่คู่แข่งสร้างขึ้นโดนตีตกไปจนหมดสภาพ หุ้นของบริษัทที่ทำท่าจะดิ่งหัวลงกลับดีดตัวพุ่งปรี๊ดทะลุเพดาน แถมยอดจองพื้นที่พรีเซลส์ก็ถูกจับจองเต็มทุกยูนิตภายในเวลาอันรวดเร็ว!"ยอดเยี่ยมมากครับมาดามเมนิตรา!" ตัวแทนนักลงทุนชาวญี่ปุ่นโค้งคำนับให้เธอด้วยความเคารพอย่างสูงสุด จนแทบจะตั้งฉากกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความทึ่งและชื่นชม "การแก้ปัญหาของคุณเด็ดขาดและชาญฉลาดมาก! เดชาเกียรติกรุ๊ปมีนายหญิงที่เก่งกาจขนาดนี้ พวกเรามั่นใจที่จะร่วมลงทุนด้วยร้อยเปอร์เซ็นต์เลยครับ!"เมนิตรายิ้มรับคำชมอย่างสง่างาม ก่อนจะหันไปขยิบตาให้เลขาภูมิที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ข้างๆ'หึ... แน่นอนสิยะ ร้อยล้านของฉัน ใครหน้าไหนก็ห้ามมาแตะ!'ทว่าภารกิจของ ‘มาดามร้อยล้าน’ ยังไม่จบลงแค่นั้น หลังจากส่งตัวแทนนักลงทุนชาวญี่ปุ่นกลับไปอย่างชื่นมื่น เมนิตราก็ต้องกลับเข้าห

ภายในห้องประชุมบอร์ดผู้บริหาร บรรยากาศอึมครึมราวกับมีเมฆฝนลอยอยู่ ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดกำลังยืนเหงื่อแตกพลั่ก ขณะที่ตัวแทนจากกลุ่มทุนญี่ปุ่นนั่งกอดอกหน้าเครียด บอร์ดบริหารอาวุโสหลายคนเริ่มกระซิบกระซาบกันอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นว่าคนที่ผลักประตูเข้ามาไม่ใช่ท่านประธาน แต่เป็นหญิงสาวร่างระหงในชุดสูททำงานสีขาวเรียบหรู ก้าวเดินเข้ามาด้วยท่วงท่านางพญา"ขออภัยที่ให้รอค่ะ" เมนิตราเอ่ยเสียงเรียบกริบ นัยน์ตากลมโตแฝงไปด้วยความเฉียบขาด "ท่านประธานป่วยกะทันหัน ดิฉัน เมนิตรา เดชาเกียรติ ค่ะ... ถึงดิฉันจะไม่มีตำแหน่งในบอร์ดบริหาร และเป็นเพียง ‘CFO ของบ้าน’ ที่มีหน้าที่บริหารทรัพย์สินส่วนตัวของสามี..."หญิงสาวปรายตามองกวาดไปทั่วห้องประชุมอย่างเยือกเย็น ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ "...แต่ในฐานะภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ดิฉันถือหนังสือมอบอำนาจฉุกเฉินจาก CEO ให้มานั่งหัวโต๊ะ เพื่อจัดการวาระการประชุมวันนี้แทนค่ะ""คุณเมนิตรา?" กรรมการผู้ใหญ่วัยใกล้เกษียณคนหนึ่งแค่นเสียงหัวเราะในลำคอพลางปรามาสอย่างเปิดเผย "แค่มีหนังสือมอบอำนาจ ไม่ได้แปลว่าจะคุมเกมรอดนะครับ นี่มันศึกระดับร้อยล้าน ปกติเห็นคุณนายประธานเก

เที่ยงคืนตรง รถตู้ผู้บริหารคันหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูบ้านเดชาเกียรติอย่างรวดเร็ว ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างของเลขาภูมิที่หอบแฮ่ก แบกเจ้านายหนุ่มร่างยักษ์ที่อ่อนปวกเปียกทุลักทุเลเข้ามาในห้องนั่งเล่น"โอ๊ย! พี่ภูมิ! ทำไมสภาพคุณธีร์เป็นแบบนี้คะเนี่ย!" เมนิตราที่เพิ่งเดินลงมาดื่มน้ำ ทิ้งแก้วแทบไม่ทัน รีบวิ่งเข้าไปช่วยพยุงร่างสามีที่หน้าแดงก่ำ กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งไปทั้งตัว"ลูกค้าวีไอพีจากญี่ปุ่นครับคุณมินน์ ดวลสาเกกันดุเดือดมาก บอสกลัวเสียมารยาทเลยซัดไปซะหมดแม็กซ์..." ภูมิพูดปนหอบ ก่อนจะทิ้งร่างเจ้านายแหมะลงบนโซฟาตัวยาว "ตัวบอสอุ่นๆ เหมือนจะมีไข้ด้วยนะครับ ผมฝากคุณมินน์จัดการต่อด้วยนะครับ ผมขอตัวก่อน!"พูดจบเลขาคู่ใจก็ใส่เกียร์หมาวิ่งหนีออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เมนิตรายืนเท้าสะเอวมองสภาพ ‘ตู้เย็นที่ระบบทำความเย็นพังทลาย’ ด้วยความระอา"เก่งนักนะพ่อคุณ กินจนเมาแอ๋เป็นหมาตกน้ำเลย"หญิงสาวบ่นอุบ แต่ก็ยอมเดินไปหยิบกะละมังน้ำอุ่นกับผ้าขนหนูมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ ทว่าทันทีที่ผ้าเปียกหมาดแตะลงบนแก้มสาก มือใหญ่ที่ร้อนจี๋ของธวิณก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเธอแรงแต่ทะนุถนอม ก่อนจะออกแรงดึงจ

ประธานกรรมการบริหารผู้ไม่เคยทิ้งงานเด็ดขาด ทิ้งแฟ้มเอกสารลงถังขยะ คว้ากุญแจรถพอร์ชลูกรัก แล้วสับเท้าวิ่งตามลงไปที่โรงรถทันที!ธวิณขับรถสะกดรอยตามรถมินิสปอร์ตของภรรยาไปติดๆ เขาพยายามรักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เธอรู้ตัว ภายในรถคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายความหึงหวงระดับสิบกะโหลก สมองของเขาจินตนาการภาพไอ้หนุ่มเทรนเนอร์หน้าหล่อสไตล์ไมโครเวฟที่กำลังฉวยโอกาสแตะเนื้อต้องตัวภรรยาของเขาตอนสอนสควอท ภาพนั้นทำเอาธวิณแทบอยากจะเหยียบคันเร่งพุ่งชนท้ายรถเมียให้รู้แล้วรู้รอดในที่สุด รถมินิก็เลี้ยวเข้าไปจอดยังฟิตเนสคลับระดับวีไอพีแห่งหนึ่งใจกลางเมืองธวิณจอดรถซุ่มดู รอจนกระทั่งเมนิตราเดินเข้าไปด้านใน ชายหนุ่มก็ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางดุดันราวกับพระเอกหนังแอ็กชันที่กำลังจะไปถล่มรังโจร เขากระชากเสื้อสูทออก โยนทิ้งไว้เบาะหลัง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสามเม็ดเพื่อเตรียมพร้อมปะทะ!“คุณผู้ชายคะ รบกวนแสดงบัตรสมาชิก...” พนักงานต้อนรับพยายามจะเรียก“ฉันมาตามหาภรรยา!” ธวิณตวาดเสียงกร้าว พนังงานถึงกับผงะ ถอยกรูดหลบทางให้แทบไม่ทันชายหนุ่มกวาดสายตาคมกริบไปทั่วโซนเครื่องเล่น จนกระทั่งสายตาปะทะเข้ากับร่างบางที่คุ้นตา เมนิตรากำลังอ

เช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ เมนิตราอยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าพริ้วสบายๆ นอนเอนหลังไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น หญิงสาวกำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอแท็บเล็ตในมือ พลางหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวแชตกลุ่ม ‘ชมรมปลดแอกคุณนาย’ กำลังเด้งแจ้งเตือนรัวๆ อย่างดุเดือด[เคลียร์สายฟาด : เป็นไงบ้างจ๊ะคุณนายมินน์ ปฏิบัติการตั้งกล้องถ่ายผัวเสื่อมเมื่อคืนก่อน ได้คลิปฟ้องหย่า หรือได้ผัวใหม่ในร่างเดิมคะ?] [เคย์สายนิ่ง : เห็นเงียบไปทั้งคืน สงสัยจะโดนราชสีห์สวบไปแล้วมั้ง เรดาร์พังพินาศมากนะมึง ไปหาว่าเขาตายด้าน สุดท้ายเป็นไงล่ะ เกือบตายคาเตียงเองไหม] [มินน์ผู้รอดชีวิต] : สวบบ้าอะไรล่ะ! เกือบไปแล้วต่างหาก! ดีนะนังบัวขาวมาเคาะประตูขัดจังหวะ ไม่งั้นฉันคงไม่ได้มานั่งแชตอยู่นี่หรอก! ไอ้ประธานตู้เย็นมันซ่อนรูปเว้ย แข็งเป๊กเลย! หมายถึงกล้ามท้องนะโว้ย อย่าคิดลึก!] [โซอี้สั่งลุย : โอ๊ยยย ยัยมินน์! เสียดายของ! ขัดจังหวะนรกแตกมาก แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อผัวที่บ้านมันดิบเถื่อนดุร้ายแถมยังชอบขู่ มึงมาดูคนนี้ดีกว่า กูเพิ่งปัดเจอในแอปทินเดอร์ งานดีมากกกก สายอบอุ่น อบไมโครเวฟสุดๆ! (ส่งรูปภาพ) ] เมนิตราซูมดูรูปนายแบบลูกครึ่งห