บท12

บท 12

 

“สวัสดีค่ะพี่ลิตา” ฉันกล่าวทักทายพี่ลิตา ที่กำลังจะเดินเข้าห้องทำงานของตัวเอง

“มาซะเช้าเลย ยังไม่ถึงเวลาเริ่มงานเลยนะ” ลิตาทักขึ้น เพราะที่บริษัทนี้เข้างานเก้าโมง แต่เธอมาทำงานตั้งแต่แปดโมง ซึ่งมันเป็นเวลาที่เช้ามาก

วันนี้ฉันมาทำงานที่บริษัทด้วยความกระตือรือร้น เพราะอาทิตย์นี้ เป็นอาทิตย์ที่ท่านประธานจะมาทำงานแล้ว แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมาวันไหน

“อยากตั้งใจทำงานน่ะค่ะ” ฉันอยากตั้งใจทำงานจริง ๆ นะ ฮิฮิ

“ยังเช้าอยู่เลย ทานอะไรมารึยัง”

“ยังเลยค่ะ” ปกติฉันก็ไม่ค่อยได้ทานข้าวเช้าอยู่แล้ว เพราะกว่าจะตื่นก็เกือบเที่ยง ข้าวเช้าก็เลยรวมไปกับข้าวเที่ยงไปโดยปริยาย

“งั้นไปทานที่ร้านของมาร์คกันเถอะ เดี๋ยวพี่เอาเอกสารไปเก็บก่อนและเดี๋ยวไปพร้อมกัน” พี่ลิตารีบเดินไปเก็บของที่ห้องโดยที่ไม่รอฟังคำตอบจากฉันเลย ฉันไม่อยากไปร้านนั้นนะ

..........................................................................................................

 

กริ๊ง

 

“มาร์คเปิดร้านรึยัง” เราสองคนเปิดประตูเข้ามาในร้าน พี่ลิตาก็ร้องเรียกหาเจ้าของ เพื่อที่จะถามว่าร้านพร้อมเปิดรึยัง

“อ่าว พี่ลิตา น้องกีวี่ก็มาด้วยเหรอ หาที่นั่งกันก่อนสิ ร้านยังไม่เปิดหรอก พ่อครัวยังไม่มาน่ะ” มาร์คหรือเจ้าของร้าน เดินออกมาจากหลังเคาน์เตอร์เก็บเงิน เขาดูเหมือนกำลังยุ่งอยู่กับการเคลียร์อะไรสักอย่าง เพื่อที่จะได้พร้อมกับการเปิดร้าน

“ว่าจะมาหาข้าวทานซะหน่อย”

“งั้นเราไปทานร้านอื่นกันดีไหมคะพี่ลิตา” ฉันรีบเสนอไปทันที เพราะไม่อยากอยู่ที่นี่นานสักเท่าไหร่และโอกาสก็มาพอดี ร้านของพี่มาร์คยังไม่เปิด พ่อครัวก็ไม่มี งั้นใครจะมาทำให้ทานละ นอกจากไปทานร้านอื่น

“ไม่ต้องหรอกน่า”

“ทำไมคะ? พ่อครัวยังไม่มาไม่ใช่เหรอ” ฉันรีบหันไปทางพี่มาร์คแทบจะทันที ทำไมมีแต่คนชอบมาขัดขวางฉันจังเลยนะ ชาติที่แล้วฉันไปทำอะไรไว้กับใครรึไง

“เดี๋ยวทำให้ทานเอง พี่ทำอาหารอร่อย จำไม่ได้เหรอ”

 

 หกปีที่แล้ว

 

‘พี่มาร์ค หนูหิวอะ ทำอะไรให้กินหน่อยสิ’ ฉันเดินเข้าไปอ้อนพี่มาร์ค จริง ๆ ก็ไม่หิวอะไรมากมายหรอก แค่อยากอ้อนเฉย ๆ

‘อยากกินอะไรละ เดี๋ยวพี่จะไปทำให้เดี๋ยวนี้เลย’ พี่มาร์คไม่เคยขัดฉันเลย ไม่ว่าฉันจะต้องการอะไร เขาก็พร้อมจะทำให้ฉันตลอด โดยที่ไม่เคยบ่นสัดนิดเดียว

‘อืม......เอาเป็นข้าวหมูหวานก็ได้ค่ะ’

‘โอเค ไปนอนรอพี่ที่โซฟาก็ได้ ถ้าพี่ทำเสร็จแล้ว เดี๋ยวพี่เอาไปให้นะ’ พี่มาร์ค เดินไปทางห้องครัว เพื่อที่จะไปทำข้าวหมูหวานให้ฉัน

ตอนนี้ฉันอยู่ที่ห้องของพี่มาร์ค ทางบ้านพี่เขาค่อนข้างที่จะมีฐานะพอสมควร ห้องที่เขาอยู่เลยค่อนข้างที่จะกว้าง มีห้องนอน ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่นและเคาน์เตอร์ครัวแยก

‘ไม่เอาอะ หนูอยากไปดูพี่ทำ ไปเร็ว หิวแล้ว ๆ’

‘ก็ได้ ๆ นั่งรอตรงนี้ละกัน’ พี่มาร์คจับฉันให้นั่งหน้าเคาน์เตอร์ แล้วเขาก็เข้าไปทำอาหารให้ฉัน ส่วนฉันก็นั่งมองเขาจากตรงนี้นี่แหละ

เขาเป็นผู้ชายที่อบอุ่นมาก ๆ จนฉันคิดว่าชาตินี้ฉันคงหาผู้ชายดี ๆ แบบนี้จากที่ไหนไม่ได้แล้วละ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันได้คิดและวาดฝันเอาไว้ ก็จบลงที่วันนั้น วันที่ฉันบอกเลิกเขาและอยากจะลบเขาให้ออกจากความทรงจำตลอดไป...........

..........................................................................................................

 

“จำไม่ได้หรอกค่ะ พอดีเป็นคนความจำสั้น จะไปทำอะไรให้กินก็ไปเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันจะเข้างานสาย” ทำไมอยู่ดี ๆ ก็ไปคิดถึงเรื่องเก่า ๆ ละเนี่ย อยากจะลืมแต่กลับไม่เคยลืมซะงั้น

“อะ....อ่อ ได้สิ เดี๋ยวพี่จะรีบไปทำให้เลย พี่ลิตาอยากทานอะไรครับ” พี่มาร์คหน้าเจื่อนอย่างเห็นได้ชัด เธอตัดขาดจากเขาถาวรแล้วสินะ แต่กลับเป็นเขาเอง ที่ไม่เคยลืมเธอได้เลย

“พะ.....พี่เอาผัดกะเพราก็ได้จ่ะ ฝากด้วยนะ” ลิตาได้แต่นั่งเกร็ง โดยไม่กล้าขยับมากมาย เพราะบรรยากาศตอนนี้มันมาคุจนตัวเธอหดลงเหลือแค่หนึ่งนิ้วเท่านั้น สองคนนี้เจอกันทีไรบรรยากาศเป็นแบบนี้ทุกที

“เดี๋ยวผมไปทำให้นะ รอแป๊บเดียว” พี่มาร์ครีบเข้าห้องครัวไป เพื่อที่จะไปทำอาหาร เพราะกลัวพวกเราจะรอนาน

 

ยี่สิบนาทีผ่านไป

 

“มาแล้ว ๆ” พี่มาร์คถืออาหารสองจานออกมาจากทางห้องครัวและรีบเดินมาทางโต๊ะที่ฉันกับพี่ลิตานั่งอยู่

 

“กลิ่นหอมโชยมาเลย มา ๆ วางเลย ๆ ” ฉันนั่งฟุดฟิดอยู่อย่างนั้น เพราะกลิ่นมันหอมจริง ๆ แต่ฉันก็ต้องเก็บอาการไว้ก่อน จะให้เขารู้ว่าฉันอยากกินไม่ได้

“นี่ของพี่นะครับและนี่ของวี่นะ พี่ทำข้าวหมูหวานมาให้ อร่อยเหมือนเดิมแน่นอน” พี่มาร์หยิบจานข้าวที่ด้านหน้าโปะด้วยหมูหวานที่หอมชวนทานสุด ๆ

“งั้นเหรอคะ พอดีว่าจำรสชาติเดิมไม่ได้แล้วค่ะ โทษที” ฉันหยิบจานข้าวมาและตักเข้าปาก รสชาติเหมือนเดิมจริง ๆ แฮะ

ฉันกับพี่ลิตารีบทานรีบกลับ เพราะว่าใกล้จะถึงเวลางานแล้ว

“มา วันนี้พี่จะสอนตอบ - รับอีเมลและจัดตารางนัดนะ”

“มาเลยค่ะ พร้อมมาก!!”

พี่ลิตาอยู่สอนงานฉันสักพัก ฉันก็เริ่มเข้าใจและทำเอง มีคนส่งอีเมลมาทั้งวันฉันเลยต้องเข้ามาเช็กเป็นระยะ ถ้าว่างฉันก็จะทำตารางนัด ว่ามีนัดวันไหนบ้าง

ฉันเรียนรู้งานค่อนข้างที่จะเร็ว เพราะส่วนมากก็งานประเภทที่ฉันทำประจำอยู่แล้ว อาจจะมีปวดหัวเกี่ยวกับจัดตารางนัดนิดหน่อย เพราะมีนัดค่อนข้างเยอะและต้องเช็กให้ละเอียด คอนเฟิร์มนัดที่แน่นอน เพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาด

ฉันเรียนรู้เกี่ยวกับงานนี้ประมาณสองวันก็เริ่มคล่องแล้ว มันไม่ได้ยากเท่าไหร่แค่ต้องการความละเอียดเฉย ๆ

"วันนี้พี่จะสอนเกี่ยวกับเอกสารเสนอลายเซ็นท่านประธานนะ เอกสารทุกอย่างก่อนที่จะให้ท่านประธานเซ็น จะต้องผ่านมือเธอก่อน เพื่อตรวจเช็กความเรียบร้อย คำผิดเนื้อหาข้างใน จะต้องตรวจอย่างละเอียด แล้วค่อยรวบรวมไปให้ท่านประธานเซ็น ถ้าเป็นเอกสารสำคัญหรือเร่งรีบก็ให้เอาไปให้เซ็นได้เลย โดยการที่เธอเอาขึ้นไปให้เลขาหน้าห้อง เลขาหน้าห้องก็จะเอาไปให้ท่านประธานเซ็นอีกที" พี่ลิตาอธิบายละอียดยิบ เพราะปกติตำแหน่งนี้ เธอไม่ค่อยได้สอนอะไรมาก เพราะบางคนก็ไม่เคยมาของานกับเธอเลย อย่างคนล่าสุดที่เป็นเลขาตอนนี้ ตอนฝึกหัด เธอก็ไม่เคยมาของานสักครั้ง เอาแต่นั่งอยู่เฉย ๆ ที่โต๊ะของตัวเอง พวกงานรวบรวมเสนอลายเซ็นพวกนี้ เธอเลยต้องเป็นคนทำแทน

แต่พอมีกีวี่เข้ามา เธอมักจะมาของานทำเสมอ ก็เลยให้ลองทำงานนี้ดู สรุปก็คือ เธอทำมันได้ดีและเรียนรู้ได้เร็ว ตั้งใจทำงานมาก ๆ เธอก็เลยต้องตั้งใจสอนงานเธอให้ดีเหมือนกัน