บท11

บท 11

 

“ว๊าว เก่งเหมือนกันนะเนี่ย” พี่ลิตาเอ่ยปากชมพร้อมกับปรบมือให้ฉัน

ลิตาคิดว่าคนนี้เป็นคนเก่งแน่นอน จำได้ละเอียดขนาดนี้ คงจะได้คนทำงานจริง ๆ แล้วละ

“ชมซะเขินเลยค่ะ ว่าแต่งานต่อไปให้ทำอะไรเหรอคะ?” ฉันพร้อมที่จะทำงานมาก ๆ จนแทบจะลืมจุดประสงค์ที่มาทำงานที่นี่ ตั้งแต่มาฉันยังไม่เคยเห็นท่านประธานหรือเซอร์เวย์เลย

........เขาไม่อยู่เหรอ หรือว่าปกติเขาไม่ลงมาข้างล่างอยู่แล้ว ชั้นประธานก็ไม่เคยขึ้นไป ทั้ง ๆ ที่บนก็อยู่ชั้นข้างบนนี้เอง

“วันนี้ก็วันสุดสัปดาห์แล้ว เอาเป็นว่าไปทำความรู้จักบริษัทเพิ่มก็ได้จ่ะ เดินดูรอบ ๆ ก็ได้ เดี๋ยววันจันทร์พี่มาสอนงานเลขาแล้วกัน วันนี้ทำตัวสบาย ๆ ได้เลย ถือว่าพักสมองนะ” ลิตาอยากให้เธอได้พักสมอง เพราะว่าเธออ่านเอกสารมาเยอะและเร็วมาก ๆ กลัวเธอจะล้าซะก่อน

“ได้ค่ะ ๆ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” ฉันออกมาจากห้องพี่ลิตาและเดินกลับโต๊ะของตัวเอง อีกไม่กี่ชั่วโมงก็ใกล้จะถึงเวลาเลิกงานแล้ว

ฉันก็เลยหยิบสมุดบันทึกสำหรับแต่งนิยายมา เพื่อที่จะคิดพล็อตเรื่องใหม่

“หรือจะเขียนเป็นไดอารี่เลยดีนะ เรื่องของเราเองเลยดีไหม........ดี!!” ฉันนั่งพูดเองเออเองอยู่คนเดียว

ฉันตัดสินใจว่านิยายเรื่องใหม่ มันจะเป็นเรื่องราวความรักของฉันนี่แหละ เขียนเป็นสไตล์ไดอารี่ฉบับรวบรัด นางเอกก็คือฉันนี่แหละ แต่พระเอกน่ะสิ อยู่ไหนก็ไม่รู้ จะถามพี่ลิตาก็ไม่กล้า เขาหายไปไหนเนี่ย

“เฮ้อ คิดว่าจะได้เจอแล้วซะ แล้วถ้าเจอกัน เขาจะจำฉันได้ไหมนะ” ฉันนั่งคิดไปเรื่อยและจัดโต๊ะของตัวเองใหม่ ให้มันดูเป็นระเบียบมากขึ้น เพราะตั้งแต่มานั่งทำงานโต๊ะนี้ ฉันยังไม่เคยเช็กโต๊ะตัวเองเลย ทั้งอาทิตย์เอาแต่อ่านเอกสาร เลยไม่ค่อยได้สนใจสักเท่าไหร่

ฉันเปิดลิ้นชักเพื่อที่จะเอาของมาเก็บ และเริ่มจัดโต๊ะทำงานให้เป็นสไตล์ของฉัน วันจันทร์ค่อยขนของบนโต๊ะที่ห้องฉันมาไว้ที่นี่ เพราะฉันจัดโต๊ะเหมือนที่ห้องเลย

ฉันจัดนู้น จัดนี่ไปเรื่อย จนถึงเวลาเลิกงานพอดี ตอนที่ฉันกำลังจะเก็บกระเป๋า พี่ลิตาก็เดินออกมาจากห้องพอดิบพอดี

“กลับบ้านกันเถอะ ถึงเวลาเลิกงานแล้ว” พี่ลิตาเดินมาทางฉันและชวนกลับบ้าน

ฉันหยิบกระเป๋าและเดินออกไปหาพี่ลิตา พร้อมกับถามในสิ่งที่สงสัย “พี่ลิตาคะ คือ ฉันเคยได้ยินว่าทำงานเลขาเนี่ย ถ้าบอสยังไม่เลิกงาน เราก็ต้องอยู่กับบอสใช่ไหม เลิกงานพร้อมบอส อะไรประมาณนี้ใช่ไหมคะ?” แล้วถ้าบอสเลิกงานห้าทุ่มละ ฉันก็ต้องเลิกงานห้าทุ่มด้วยใช่ไหม ฉันสงสัยมาสักพักแล้ว

“ใช่จ่ะ บอสเลิกงานกี่โมงเราก็ต้องเลิกตามบอส แต่ตำแหน่งเธอตอนนี้ ยังไม่ต้องทำแบบนั้นหรอก เลิกงานตามเวลาบริษัทได้เลย” ระหว่างที่จะเดินไปที่ลิฟต์ เพื่อที่จะลงไปข้างล่าง พี่ลิตาก็อธิบายข้อสงสัยของฉัน

“แล้วทำงานล่วงเวลาแบบนี้ จะได้โอทีไหมคะ?” ฉันกลัวจะโดนเอาเปรียบไง ถ้าทำงานล่วงเวลาขนาดนั้น ก็ต้องให้โอทีกันบ้างละ ถ้าไม่ให้เลยก็ใจดำเกินไปนะ

“บริษัทอื่นพี่ไม่รู้ว่าให้รึเปล่า แต่บริษัทนี้ให้โอทีนะ แต่เท่าที่พี่ทำงานบริษัทนี้มา ก็ไม่เคยเห็นเลขาได้โอทีสักที พอถึงเวลาเลิกงานพวกเธอก็กลับเลย เพราะท่านประธานสั่งว่าให้กลับได้เลย ไม่ต้องรอ” พี่ลิตาอธิบาย

“จริงเหรอคะ มีอย่างนี้ด้วยเหรอ เลขากลับก่อนบอส พึ่งจะเคยได้ยินเลยค่ะ” ทันทีที่ฉันพูดจบ ลิฟต์ก็มาถึงพอดี เราสองคนก็เดินกันมาอยู่ที่หน้าบริษัท

“นั่นไง เลขาของท่านประธาน” พี่ลิตาชี้ให้ดูผู้หญิงที่แต่งตัวเซ็กซี่ เสื้อเชิ้ตรัดรูป กระโปรงนี่แทบจะสั้นเสมอหู ก้มนิดนึงก็เห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว เธอกำลังจะก้าวขึ้นรถแท็กซี่หน้าบริษัท เพื่อที่จะไหนก็เรื่องของเธอ ฉันไม่รู้ แต่ไม่ยักจะเห็นท่านประธานเลยแฮะ

ได้จังหวะถามแล้ว “อ้าว งั้นแปลว่าท่านประธานยังไม่เลิกงานเหรอคะ ทำไมไม่เห็นเลย ถ้าเลิกงานพร้อมกันก็น่าจะไปส่งท่านประธานก่อนไม่ใช่เหรอคะ?” ฉันหยั่งเชิงถามออกไป ไม่ได้อยากรู้เรื่องแม่เลขานั่นสักนิด เรื่องที่ฉันอยากรู้คือเรื่องของท่านประธานต่างหาก

ฉันเฝ้ารอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ ข้อข้องใจทั้งอาทิตย์ของฉัน กำลังจะถูกไขตอนนี้แหละ

“อ๋อ......ท่านประธานไม่อยู่น่ะ”

 

เพล้ง!!!

 

ฉันยืนช็อกกับคำตอบที่ได้ มันได้ไขข้อสงสัยแล้ว ว่าท่านประธานหายไปไหน “ไม่อยู่เหรอคะ แล้วท่านประธานไปไหนคะ?” นี่ฉันมาทำงานทั้งอาทิตย์ ก็คือเขาไม่อยู่ ถึงว่าไม่เคยเห็นหน้าเขาเลย

“ไปคุยงานต่างประเทศน่ะ น่าจะกลับประมาณอาทิตย์หน้า พี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” ลิตาก็ไม่มั่นใจ เพราะเธอไม่ได้เป็นคนจัดตารางงานให้ท่านประธาน แต่ก็พอที่จะรู้อยู่บ้าง

“แล้วทำไมเลขาไม่ไปด้วยละคะ?” ฉันสงสัยว่าทำไมเลขาคนนี้ถึงไม่ไปด้วย เพราะเท่าที่รู้ก็คือ เลขาต้องไปทุกที่กับท่านประธานไม่ใช่เหรอ นี่เขาไปทำงานถึงต่างประเทศแต่เธอไม่ได้ไปด้วยเนี่ยนะ แปลกจัง

“อืม.....เอาไว้เธอได้เลื่อนเป็นเลขาเต็มตัวเมื่อไหร่ก็จะรู้เองนั่นแหละ” มันค่อนข้างที่จะอธิบายได้ยากน่ะ เพราะว่าปกติเลขาที่นั่งอยู่หน้าห้องนี่ก็ไม่ได้ทำงานกันสักเท่าไหร่หรอก ที่เห็นพวกเธอทำก็คือ ชงกาแฟ อืม......แล้วก็อะไรอีกนะ นึกไม่ค่อยออก

งานเลขาฝึกหัดนี่ปกติเธอก็ไม่ได้ให้สอนงานอะไรมากนักหรอก แค่ต้องมาหาเตรียมเอาไว้ เพราะถ้าคนเก่าโดนไล่ออก จะได้เอาคนใหม่มาแทนที่ทันที เรื่องตำแหน่งเลขาฝึกหัดนี่ มีไม่กี่คนที่รู้ เป็นความลับระหว่างบริษัทน่ะ ท่านประธานตั้งขึ้นมาเองโดยเฉพาะ

“อ๋อ....งั้นเหรอคะ” คำถามที่ฉันได้ถามไปอย่างชัดเจน แต่กลับได้คำตอบที่คลุมเครือ ทำไมต้องรอให้เป็นเลขาเต็มตัวถึงจะรู้นะ เป็นข้อตกลงระหว่างเลขากับท่านประธานเหรอ แต่ถ้าเป็นแบบนี้ก็ดี งานจะได้ไม่หนัก

“ว่าแต่พักอยู่ที่ไหนละ?” พี่ลิตาถามขึ้นมาในขณะที่ฉันกำลังคิดอะไรไปเรื่อย

“พักอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ค่ะ นั่งรถสิบนาทีก็ถึงแล้ว” อพาร์ทเมนท์ฉันอยู่ไม่ใกล้แล้วก็ไม่ไกลเท่าไหร่ ถือว่ากลาง ๆ

“งั้นเหรอ ให้พี่ไปส่งไหม แต่ต้องไปเอารถที่ร้านของมาร์คก่อนนะ พี่จอดไว้ที่นั่นนะ”

“ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันกลับเองดีกว่า อ๊ะ.....รถแท็กซี่มาพอดี กลับก่อนนะคะ สวัสดีค่า” ฉันรีบปฏิเสธทันควัน แค่ได้ยินชื่อร้านฉันก็ไม่อยากไปแล้ว ไม่เจอกันน่าจะดีที่สุด สักวันฉันคงให้อภัยเขาได้ แต่ไม่ใช่วันนี้ไง ขอโกรธจนกว่าจะพอใจก่อนแล้วกัน

ฉันขึ้นมานั่งบนแท็กซี่และบอกจุดหมายปลายทางที่จะไป เมื่อมาถึงฉันก็จ่ายเงินและขึ้นไปนอนบนห้องทันที

อาทิตย์หน้าก็คงจะได้เริ่มทำงานจริงๆ จัง ๆ แล้ว ฉันต้องเตรียมตัวให้พร้อม แถมอาทิตย์หน้าท่านประธานก็จะกลับมาแล้ว วันหยุดนี้หลับให้เต็มอิ่มดีกว่า