บท13

บท 13

 

"คือพวกเอกสารเสนอลายเซ็นต่าง ๆ จะส่งมาที่นี่และเราก็ต้องทำการตรวจสอบแล้วก็ส่งไปให้เลขาข้างบนอีกทีเหรอคะ ทำไมเลขาคนนั้นถึงไม่ทำเองละคะ?" ถ้าเป็นแบบนี้ฉันก็ไม่ได้เจอท่านประธานน่ะสิ แล้วทำไมงานพวกนี้เลขาถึงไม่ทำเองล่ะ ให้เลขาฝึกหัดทำเนี่ยนะ งั้นงานเลขาก็สบายเลยสิ เพราะฉันแทบจะทำทุกอย่างของงานเลขาแล้ว

"มันยากจะอธิบายน่ะ เอาเป็นว่าเดี๋ยวเธออยู่ไปสักพักก็จะรู้เองนะ เดี๋ยวพี่ไปเอาเอกสารทั้งหมดมาให้นะ" เธอก็ยากที่จะอธิบายเรื่องนี้เหมือนกัน มันไม่ใช่เรื่องที่จะพูดออกมาได้ง่าย ๆ น่ะ

"เดี๋ยวฉันไปช่วยค่ะ" ฉันรีบเดินตามพี่ลิตาไปที่ห้อง เพื่อที่จะไปช่วยหยิบเอกสารทั้งหมด มาไว้ที่โต๊ะของฉัน

เอกสารเสนอขอลายเซ็นมีค่อนข้างที่จะเยอะ ฉันต้องมาไล่เช็กทีละหน้า เพื่อที่จะให้มันผิดพลาดน้อยที่สุด

พี่ลิตาบอกว่าให้รวบรวมเอาไปให้เซ็นทีเดียว จะได้ไม่เป็นการรบกวนท่านประธานจนเกินไป

ฉันก็เลยรอให้ถึงวันศุกร์แล้วค่อยเอาไปให้เลขาหน้าห้อง ทั้งอาทิตย์นี้ฉันยังไม่เจอท่านประธานหรือเซอร์เวย์เลย หรือว่าอาทิตย์นี้เขาจะไม่มาแล้วนะ นี่ก็วันศุกร์แล้ว เขาน่าจะไม่มาแล้วละ อาจจะเหนื่อยจากการทำงานก็ได้ แต่อาทิตย์หน้าต้องได้เจอแน่นอน

ฉันต้องแบกเอกสารทั้งหมดขึ้นไปให้เลขาที่ชั้นบน เอกสารเยอะพอสมควร ฉันแบกขึ้นไปอย่างทุลักทุเล กว่าจะถึงหน้าห้อง แต่พอฉันมาถึงกลับไม่เห็นใครอยู่หน้าห้องเลย เจอแต่โต๊ะ คนหายไปไหนก็ไม่รู้

"อ๊า….เสียวจังเลยค่ะ" ในตอนที่ฉันกำลังจะเดินลงไป เพราะชั้นที่ฉันอยู่กับห้องประธานห่างกันแค่ชั้นเดียว ฉันเลยไม่อยากใช้ลิฟต์ให้มันเปลืองค่าไฟ คงเป็นนิสัยติดประหยัดหรือขี้งกของฉันเองแหละ

เสียงครวญครางดังแว่วออกมาจากในห้อง ที่มีอยู่ห้องเดียวทั้งชั้น

…..ใช่ มันดังออกมาจากห้องประธานบริษัท

ฉันค่อย ๆ เดินกลับไปทางเดิม ก็คือห้องของท่านประธานและเอาหูไปแนบที่ประตู เพื่อที่จะฟังให้ชัด ๆ อีกครั้ง ว่ามันเป็นแบบที่คิดรึเปล่า

"อ๊าาา....." โอ้วว ชัดเจนเต็มสองรูหู

 

โครม!!!

 

เสียงของล้มระเนระนาดดังขึ้น แต่หาใช่เสียงของคนใน กลับเป็นเสียงของคนข้างนอกที่กำลังแอบฟัง ได้ลนลานและทำเอกสารที่ขนมาทั้งหมดล่วงไปกองกับพื้น

“ใคร!!!” เสียงเหี้ยมไม่สบอารมณ์ตะโกนลั่น ทำเอาคนด้านนอกแทบจะไม่กล้าขยับตัวไปไหน

“แมวค่ะ เมี้ยว!” ใจฉันตอนนี้วิ่งลงไปถึงชั้นล่างเรียบร้อย แต่ติดอยู่ที่ขาเจ้ากรรมนี่แหละ มันไม่ยอมไปด้วย ไอ้ขาทรยศ!

“ฉันเป็นเพื่อนเล่นเธองั้นเหรอ!! เข้ามานี่!!!” เสียงใครวะ แม่งดุฉิบหาย น่ากลัวแบบนี้ใครจะกล้าเข้าไปกัน

“ไม่เข้าไปได้ไหมคะ จะรีบลงไปเดี๋ยวนี้เ.........ว้าย!!!” ยังพูดไม่ทันที่จะจบ กลับมีแรงดึงมหาศาล กระชากฉันให้เข้าไปในห้องนั้นและเสียงล็อกกลอนประตูก็ดังตามมาติด ๆ

“ก็บอกว่าจะลงแล้วยังไงละคะ.........” ฉันรีบหันกลับไปทางประตู เพื่อที่จะดูว่าใครเป็นคนกระชากฉันเข้ามา

“ฉันบอกให้เธอลงไปงั้นเหรอ ทำตำแหน่งอะไร” เขาพูดพร้อมกับเดินไปที่โซฟาและนั่งลงมองฉันด้วยสายตาที่เยือกเย็น ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อกันอย่างนั้นแหละ

“ทะ.....ทำไมถึง......” ฉันยืนพึมพำอยู่กับตัวเองโดยที่ไม่ได้สนใจคำถามของเขาด้วยซ้ำ

ทำไมถึงได้เปลี่ยนเป็นคนละคนเลยนะ ทำไมกัน

ผู้ชายที่ดูอบอุ่น แสนดีคนนั้นไปไหนแล้ว ที่ฉันได้เห็นและได้มองอยู่ตอนนี้ คือผู้ชายที่กำลังทำเรื่องอย่างว่าที่บริษัทของตัวเองและคนที่ทำด้วยก็คือเลขาคนนั้น!

ฉันเริ่มทบทวนความคิด คำที่พี่ลิตาเคยบอกว่า ‘เลขาที่นี่ไม่ค่อยได้ทำงานสักเท่าไหร่’ ‘ถ้าเธอได้เป็นเลขาเต็มตัวก็จะรู้เอง’

อ๋อ! มันเป็นแบบนี้เองสินะ พี่ลันคงจะพูดถูกทุกอย่าง เขามันก็คงเป็นพวกสร้างภาพ การละคร 

“ทำไมอะไรของเธอ ไม่ได้ยินที่ฉันพูดรึไง” ฉันได้กลับมาสู่โลกแห่งความจริงอีกครั้ง เพราะเสียงเรียกของเขา

“ค่ะ พอดีช่วงนี้หูตึง” ฉันได้รู้ในสิ่งที่อยากรู้แล้ว ก็คงไม่จำเป็นที่จะต้องทำดีต่อไปแล้วละ

“อ่องั้นเหรอ ไม่สวยแถมยังจะหูตึงอีก น่าสมเพชจริง ๆ ” ตอกย้ำฉันเข้ามาอีกสิ จะได้ตัดใจได้เร็วขึ้น

“ไม่สวยก็ไม่ได้ไปหนักหัวใครนะคะ” ฉันสวนกลับด้วยถ้อยคำที่ดูซอฟต์ ๆ แต่เต็มไปด้วยคำที่แดกดัน ใครจะยอมโดนด่าคนเดียวละ

“หึ ปากเก่งดีนี่ ฉันถามว่าเธอทำงานตำแหน่งอะไร” ท่าทางนี่มันน่าหมั่นไส้จริง ๆ

“ตอนแรกก็ทำเลขาฝึกหัดค่ะ แต่พึ่งจะมารู้เร็ว ๆ นี้ว่าตำแหน่งเลขางานมันเหนื่อยขนาดนี้ เหงื่อท่วมตัวเลยนะคะ คุณเลขา งานก็ไม่ได้ทำ แต่ทำไมเหงื่อออกเยอะแบบนี้ล่ะคะ พึ่งออกกำลังกายลุกนั่งมาใช่ไหมคะ หื้ม” ฉันหันไปทางคุณเลขา ที่ฉันต้องมาทำงานทั้งหมดให้ แต่เธอกลับมาเล่นกีฬาในร่มกับท่านประธานอยู่บนนี้ เงินเดือนก็ได้เยอะกว่าฉัน มีแต่ฉันที่ทำงานงก ๆ อยู่คนเดียวรึไง

“นี่!! แก....” ยัยเลขานมโตนั่นทำท่าจะเดินมาหาเรื่องฉัน

“ออกไปก่อนลีน่า”

“แต่ลีน่า......” เธอหยุดชะงักและมองไปทางท่านประธานที่นั่งอยู่

“ออกไป” เขาสั่งเฉียบขาด เป็นการบอกว่าจะไม่มีการพูดครั้งที่สามอีก

คุณเลขานมโตก็เดินออกจากห้อง แต่ก่อนจะออกไปก็ยังไม่วายที่จะมองหาเรื่องฉัน แต่ฉันกลัวที่ไหนละ

มาสิ แม่จะตบให้นมยุบเลย

“แล้วฉันออกไปได้รึยังคะ ยืนจนเมื่อยแล้วค่ะ” ทันทีที่เลขานั่นออกไป ฉันก็เปิดประเด็นถามเขาทันที เพราะขี้เกียจจะเห็นหน้าเขาแล้ว

“ชอบแอบดูคนอื่นนักไม่ใช่รึไง ก็ยืนต่อไปสิ” เขาสั่งพร้อมกับหยิบหนังหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านอย่างสบายอารมณ์ ไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไรทั้งนั้น มีแต่ฉันนี่แหละ ที่ตอนนี้มันร้อนรุ่มสุมอยู่ในอก จนอยากจะระเบิดมันออกมาซะให้ได้

 

15 นาทีก่อนหน้านี้

 

“ลิตา” เสียงเปิดประตูพร้อมกับเสียงเรียกโดยไม่ได้ส่งสัญญาณมาก่อน ทำให้คนที่นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะตกใจ

“คุณนาย!! มาทำอะไรที่นี่คะ จะเข้ามาทำไมไม่บอกกันก่อน ลิตาไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลยค่ะ” ลิตารีบลุกมาจากงานตรงหน้าและมาหาคุณนายหรือคุณแม่ของท่านประธานซะก่อน

“มาดูอะไรนิดหน่อยน่ะ” คุณนายทำท่าชะเง้อมองตรงนู้นที ตรงนี้ที เหมือนกำลังหาอะไรสักอย่าง แต่ก็หาไม่เจอสักที

“หาอะไรอยู่เหรอคะ เดี๋ยวลิตาช่วยหา” ลิตาสังเกตเห็นว่าคุณนายมองไปทางโต๊ะของเลขา มาหากีวี่งั้นเหรอ

เธอได้แต่คิดและคาดเดาอยู่ในใจ แต่ก็ไม่ได้ถามออกไป ตรง ๆ

“เลขาคนใหม่อยู่ไหนล่ะ ฉันรีบมาดู เพราะเธอบอกว่าคนนี้ตั้งใจมาทำงานแน่นอน แต่ตอนนี้หายไปไหนซะแล้ว” ถูกเป๊ะ ทำไมเวลาซื้อหวยไม่ถูกแบบนี้บ้างนะ

“อ๋อ....เอาเอกสารไปส่งที่ห้องท่านประธานน่ะค่ะ เดี๋ยวสักพักก็คงจะลงมา คุณนายเชิญนั่งพักก่อนนะคะ” ลิตาตอบไปตามตรง เพราะก่อนที่เธอจะเอาเอกสารขึ้นไปส่ง เธอได้มาบอกไว้ก่อนแล้ว

“เซอร์เวย์ไม่อยู่ไม่ใช่เหรอหรือว่ากลับมาแล้ว”

“ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ เห็นว่ากลับอาทิตย์นี้ แต่ก็ไม่รู้ว่าวันไหนเหมือนกัน” เธอไม่ใช่คนทำตารางที่แน่ชัด เลยไม่ได้รู้ละเอียดขนาดนั้น

“แม่เลขาข้างบนนั่นก็คงไม่รู้อะไรเหมือนกันสินะ ถามอะไรไปก็คงจะไม่รู้เรื่องอยู่ดี เปลืองเงินเดือนจริง ๆ ” ลิตาได้แต่ยืนส่งยิ้มแห้ง ๆ และภาวนาให้กีวี่ลงมาเร็ว ๆ อึดอัดจะตายอยู่แล้ว