บท8

บท 8

 

ระหว่างที่ฉันนั่งรอมาประมาณสามชั่วโมงกว่า ๆ ฉันก็ได้เข้าสอบสัมภาษณ์สักที หลังจากที่ส่งใบสมัคร เขาก็ตรวจทันทีเลยว่าผ่านหรือไม่ผ่าน จากที่มีคนมาสมัครประมาณร้อยกว่าคน ตอนนี้เหลือไม่ถึงห้าสิบแล้วละ รอสอบสัมภาษณ์แล้วจะประกาศผลในตอนเย็นผ่านหน้าเว็บไซต์บริษัท พรุ่งนี้เริ่มงานได้เลย หรือใครมีเหตุที่เริ่มงานพรุ่งนี้ไม่ได้ ให้เข้ามาแจ้งก่อน

ฉันเดินเข้าไปในห้อง ก็เห็นว่ามีผู้หญิงอายุราว ๆ 30ปี นั่งกันอยู่สองคน ฉันเลยเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ด้านหน้าที่พวกเขาน่าจะจัดเตรียมไว้

"สวัสดีค่ะ" ฉันกล่าวทักทายพร้อมกับยกมือไหว้อย่างนอบน้อม พวกเขาสองคนก็พยักหน้ารับ

"ทำไมถึงอยากจะเข้าทำงานที่บริษัทนี้คะ?" หนึ่งในสองคน เปิดคำถาม

ฉันต้องตอบว่าอะไรดีนะ ถ้าบอกว่ามาหาผู้ชายมันจะเป็นการดูไม่ดีสักเท่าไหร่ แถมผู้ชายคนนั้นยังเป็นประธานบริษัทเขาอีก

"อยากลองอะไรใหม่ ๆ น่ะค่ะ" ตอบไปแบบนี้คงได้มั้ง ไม่เคยสอบสัมภาษณ์งานซะด้วยสิ ปกติเขาตอบกันยังไงอะ

"ในเรซูเม่ที่ส่งมาให้ ไม่มีประวัติการทำงานเลยนี่คะ จบมาหลายปีแล้วไม่ใช่เหรอ" อีกคนนึงที่นั่งดูเรซูเม่ฉันเป็นคนถาม

"ค่ะ พอดีว่าทำอาชีพอื่นที่ไม่ได้อยู่ในสารบบน่ะค่ะ" อาชีพนักเขียนนิยายต้องอยู่ภายใต้ชื่อนามปากกาเท่านั้น คนภายนอกห้ามรู้ว่าเราเป็นใครเด็ดขาด เดี๋ยวมันไม่ลึกลับ

"งั้นทำอะไรเป็นบ้างคะ จบบริหารธุรกิจมาใช่ไหม" ถามเยอะจริง ๆ เลยแฮะ

"พิมพ์เร็ว ความจำดีค่ะ" ฉันตอบออกไปอย่างรวดเร็ว ข้อดีของฉันก็คือพิมพ์เร็วนี่แหละ เป็นนักเขียนนิยายถ้าพิมพ์ไม่เร็ว พล็อตในหัวก็หายหมดน่ะสิ

"เอ่อ....คำถามสุดท้ายนะคะ" พนักงานคนนึงดูกระอักกระอ่วนที่จะถาม

"ค่ะ ถามมาได้เลยค่ะ" ถามอะไรมาฉันก็พร้อมที่จะตอบอยู่แล้ว เชิญถามมาได้เลยค่ะ

"ทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้มาสมัครงานงั้นเหรอคะ?"

".......คะ?" ห๊ะ มีปัญหาอะไรกับการแต่งตัวของฉันรึไง

"ก็ปกติเห็นว่าหนุ่มสาวเดี๋ยวนี้เขาก็ไม่ค่อยได้ใส่เสื้อแขนยาว กระโปรงยาวกันแล้วนะคะ" พนักงานอีกคน รีบอธิบายให้ฉันเข้าใจ

"อ๋อ.....มันใส่สบายน่ะค่ะ ไม่ต้องกลัวกระโปรงเปิดด้วย" วันนี้ฉันตั้งใจใส่กระโปรงยาวกับเสื้อแขนยาวมาเลยนะ ก็วันนี้แดดมันร้อน ลมก็แรงอีก ฉันแต่งแบบนี้มา ก็เดินสบายเลย ไม่ต้องกังวลอะไรอีก แปลกตรงไหน

"อ๋องั้นเหรอคะ ฮ่าๆๆๆ สงสัยคงต้องลองบ้างแล้ว" บรรยากาศแปลก ๆ แฮะ หรือเราคิดไปเอง

"ถ้างั้นไปรอฟังผลตอนเย็นได้เลยนะคะ กลับบ้านได้เลยค่ะ"

“ขอบคุณค่ะ จะรอฟังข่าวดีนะคะ” ฉันกล่าวลาและเดินออกมาด้านนอก เพื่อที่จะกลับบ้านไปรอฟังผล

ระหว่างทางที่ฉันกำลังออกจากบริษัทไป ก็นึกอะไรได้บางอย่าง

“ไหน ๆ ก็มาแล้ว ขอเดินดูให้ทั่ว ๆ หน่อยละกัน” ฉันเดินดูรอบ ๆ บริษัท

บริษัทนี้ เป็นบริษัทที่ใหญ่มาก ๆ และมีหลายชั้น วันนี้ฉันก็คงเดินไม่ทั่วหรอก เดินไปได้นิดหน่อยฉันก็เหนื่อยแล้ว ปกติไม่ค่อยได้เดินไกลแบบนี้ไง เวลานี้ปกติฉันก็นอนอยู่ในห้อง

“กลับห้องดีกว่า เหนื่อย!!!!” ฉันตัดสินใจกลับ ไม่ดงไม่ดูมันแล้ว ขี้เกียจ!!

ก่อนกลับฉันแวะซื้อของกินไปนิดหน่อย เพื่อที่จะได้ไม่ต้องออกมาอีก หลับยาว ๆ ไปเลยดีกว่า หิวเมื่อไหร่ค่อยลุกขึ้นมากิน

“โอยยยย ไม่คิดว่าจะเหนื่อยขนาดนี้เลย แล้วฉันต้องไปทำงานเนี่ยนะ มันท้าทายกว่าการเขียนนิยายอีกมั้งเนี่ย นี่ฉันหาเรื่องใส่หัวตัวเองใช่ไหมมมมม” เมื่อมาถึงห้อง ฉันก็รีบพุ่งตัวไปที่เตียงทันที เพราะเหนื่อยกับวันนี้มาก ๆ

ฉันไม่อยู่รอฟังผลอะไรนั่นละ ขอนอนก่อนดีกว่า ตั้งห้าสิบกว่าคน เอาแค่สิบคน ฉันจะไปผ่านได้ยังไง พรุ่งนี้ค่อยไปคิดพล็อตใหม่ละกัน แค่เริ่มฉันก็หมดหวังแล้ว

ฉันเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น เรื่องของเซอร์เวย์ฉันว่าตัดใจไปเลยดีกว่า ยังไงก็คงสู้คนอื่นเขาไม่ได้อยู่แล้ว เอกลักษณ์ฉันก็ไม่มีสักอย่าง สวยก็ไม่สวย ถ้าเทียบกับคนที่ไปสมัครงานมาวันนี้ คนสวย ๆ เต็มเลยละ

ถึงจะเข้าไปทำงานได้ ก็ใช่ว่าฉันจะได้เจอเขานี่นา

ไม่สนแล้วว!!!!

 

……………………………………………………………………………………………

 

ซะที่ไหนกันละ ฮุฮุ

 

สองชั่วโมงที่แล้ว

 

“โอ๊ย ทำไมตื่นมาเวลานี้เนี่ย ยังง่วงอยู่เลย หาวววว” ฉันลุกขึ้นมานั่งงัวเงียอยู่บนเตียง เพราะทำไมถึงมาตื่นตอนหกโมงเช้าก็ไม่รู้ ปกติฉันไม่ตื่นหรอกนะเวลานี้อะ

“ไหน ๆ ก็ตื่นมาละ เช็กหน่อยละกัน” ฉันลุกมาเปิดคอมพิวเตอร์และเช็กอะไรบางอย่าง

ระหว่างที่นั่งพิมพ์ชื่อตัวเองอยู่ ฉันก็ใจสั่นแปลก อีกใจก็อยากผ่าน แต่อีกใจก็ไม่อยากผ่าน เพราะถ้าเข้าไปได้ แล้วจะให้ฉันตัดใจจากเขายังไงเล่า แต่ถ้าได้งานนี้ฉันก็จะไม่อดตายแน่ ๆ เพราะฉันก็จะมีงานประจำ แต่ถ้าไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร ลองกลับมาแต่งนิยายดู แต่ถ้ามันไปไม่รอดจริง ๆ ลองไปสมัครงานที่อื่นดูก็ไม่เสียหาย

‘นางสาว ภัสสร ธาวัลย์ คุณผ่านการสอบสัมภาษณ์ค่ะ ขอให้เข้ามาทำงานอย่างมีความสุขนะคะ’

“กรี๊ดดดดดดดดด ฉันผ่านเหรอเนี่ย แต่งตัว ๆ ชุด ใช่...ฉันต้องหาชุด ดีนะที่ตื่นทัน.....” หลังจากที่ฉันดีใจจนเสร็จแล้ว ฉันก็ต้องวิ่งวุ่นกับการหาชุด เพื่อที่จะไปทำงานวันแรก

ขอบคุณพระเจ้านะคะ ที่ทำให้ฉันตื่นเวลานี้

กลับมาที่ปัจจุบัน

ฉันมองดูตัวเองในกระจก เพื่อเตรียมความพร้อมทุกสิ่งทุกอย่างกับการทำงานวันแรก ปรับตรงนู้นนิด ปรับตรงนี้หน่อย ฉันยืนปรับมาจะเกือบชั่วโมงแล้ว มันยังไม่เป๊ะเลยอะ

......ว่าแต่

ทำไมเขาถึงรับฉันเข้าทำงานละ

..........................................................................................................

 

“ทำไมถึงรับเข้าทำงานเหรอ เพราะการแต่งตัวของเธอมั้ง ฮ่าๆๆ ไม่ต้องสนใจหรอก ตามมา ๆ จะพาไปที่โต๊ะทำงานจ่ะ อ่อ พี่แนะนำตัวก่อนนะ พี่ชื่อพี่ลิตา พี่จะเป็นพี่เลี้ยงเธอตลอดการทดลองงานนี้นะ” เพราะการแต่งตัวเธอดูเชยน่ะสิและดูใสซื่อ คงไม่ได้คิดจะมาอ่อยท่านประธานอย่างเดียว เพราะว่ามักจะมีพวกที่ไม่คิดจะมาทำงาน จ้องแต่จะมาจับผู้ มันจะกลายเป็นจ้างเสียเงินเดือนซะเปล่า ๆ เธอว่าคนนี้แหละ ต้องตั้งใจมาทำงานแน่ ๆ

..........คิดผิดแล้วค่ะ คุณพี่ลิตา คนนี้แหละค่ะ ที่คิดจะมาจับท่านประธานของคุณให้อยู่มัด

ฉันที่พึ่งจะได้รับคำตอบมาอย่างงง ๆ ก็ได้ยืนอย่างงงๆ อยู่อย่างนั้น เพราะฉันผ่านเพราะการแต่งตัวเนี่ยนะ เหตุผลแค่นี้น่ะเหรอ

หลังจากที่ฉันพึ่งจะดึงสติตัวเองให้กลับมาได้ ฉันก็รีบเดินตามพี่ลิตาไป เพราะเขาบอกว่าจะพาไปดูโต๊ะทำงาน ฉันยังไม่รู้เลยว่าตัวเองได้ทำงานเกี่ยวกับอะไร.............