บทที่ 7

ช่วงบ่าย โทรศัพท์ของคุณนายใหญ่ลี่ก็ติดต่อมาถึงถังหว่านหนิง

ถังหว่านหนิงรู้ดีว่าคุณนายใหญ่ลี่ไม่ชอบเจียงเหยียน

เพราะเจียงเหยียนเป็นเพียงเด็กกำพร้าของตระกูลเจียง อีกทั้งยังมีนิสัยหยิ่งยโส

แม้ว่ามรดกทั้งหมดของตระกูลเจียงจะอยู่ในมือของเจียงเหยียน แต่เพราะความบาดหมางระหว่างตระกูลเจียงและตระกูลลี่ คุณนายใหญ่ลี่จึงไม่ชอบเจียงเหยียน

เธอมองว่าเจียงเหยียนแสร้งทำตัวสูงส่ง จึงไม่ยอมให้ลี่เป่ยยวนไปยุ่งเกี่ยวกับเจียงเหยียน

ในทางกลับกัน ตัวเธอเองทั้งเรียบร้อยว่านอนสอนง่าย มีพื้นเพครอบครัวที่สะอาดหมดจด ไม่ว่าจะเป็นบุคลิก รูปลักษณ์ หรือการศึกษา ล้วนเหมาะสมที่สุดที่จะเป็นสะใภ้ของตระกูลลี่

แต่การที่คุณนายใหญ่ลี่ปฏิบัติดีกับเธอ ก็เป็นเพียงการแสดงเพื่อผลประโยชน์

เวลานี้ ถังหว่านหนิงได้นั่งรถของตระกูลลี่มาถึงคฤหาสน์ของตระกูลลี่แล้ว

ทันทีที่ถังหว่านหนิงเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่ คุณนายใหญ่ลี่ก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า "หว่านหนิง มานี่สิ"

คุณนายใหญ่ลี่ตบเบาๆ บนโซฟาข้างตัว

ถังหว่านหนิงพยักหน้า เดินไปยังข้างๆ คุณนายใหญ่ลี่ และทันใดนั้นเธอก็สังเกตเห็นเจียงเหยียนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม

เจียงเหยียนยังคงเหมือนกับชาติที่แล้ว ใบหน้าของเธอสวยงามและดูสง่างามเหนือธรรมดา

ต่อหน้าผู้คน เธอมักแสดงออกถึงความดื้อรั้นและเย็นชา ใบหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง

ในตอนนี้ เจียงเหยียนถือถ้วยชาร้อนอยู่ในมือจนมือแดงไปหมด แต่เธอกลับไม่ยอมวางลง

ถังหว่านหนิงสังเกตเห็นผ้าพันแผลที่ข้อมือของเจียงเหยียน

เห็นได้ชัดว่าเรื่องที่เจียงเหยียนกรีดข้อมือฆ่าตัวตายนั้น ได้รู้ถึงหูของคุณนายใหญ่ลี่แล้ว

คนที่รู้เรื่องนี้มีไม่กี่คน และถังหว่านหนิงก็คิดได้ทันทีว่าหลิวจินกุ้ยเป็นคนฟ้อง

ลี่เป่ยยวนเก็บข่าวนี้ไว้เป็นความลับอย่างแน่นหนา เพราะกลัวว่าคุณนายใหญ่ลี่จะหาเรื่องเจียงเหยียน

แต่หลิวจินกุ้ยกลับดีใจ รีบวิ่งไปฟ้องคุณนายใหญ่ลี่เสียเอง

ช่างไม่รู้จักคำว่าเกรงกลัวเสียจริง!

"หว่านหนิง วันงานหมั้นเป็นความผิดของเป่ยยวน ฉันสั่งสอนเขาไปอย่างหนักแล้ว เธออย่าโกรธเลยนะ"

คุณนายใหญ่ลี่แสดงความเมตตาเต็มใบหน้า ขณะที่จับมือถังหว่านหนิงพูดว่า "เธอคือสะใภ้ในอนาคตของตระกูลลี่ เรื่องนี้ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง ถ้าเธอยังโกรธอยู่ ฉันจะให้เป่ยยวนมาขอโทษต่อหน้าเธอต่อหน้าฉันเอง"

"ขอบคุณสำหรับความหวังดีของคุณนายใหญ่ค่ะ แต่ไม่จำเป็นหรอกค่ะ"

"เธอยังเก็บเรื่องงานหมั้นไว้ในใจหรือเปล่า? ไม่ต้องกังวลนะ วันนี้ฉันเรียกเธอมาก็เพื่อจะพูดเรื่องนี้ให้เคลียร์"

พูดจบ คุณนายใหญ่ลี่ก็หันไปมองเจียงเหยียนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม

สีหน้าของคุณนายใหญ่ลี่เปลี่ยนเป็นเย็นชา และน้ำเสียงยังแฝงไปด้วยความเย็นยะเยือก "คุณหนูเจียง คุณก็รู้ดีว่าวันนั้นเป็นงานหมั้นของเป่ยยวนกับหว่านหนิง แต่คุณกลับจงใจใช้แผนเรียกร้องความสงสารเพื่อดึงตัวเป่ยยวนออกไป คุณทำแบบนี้ เพราะยังคิดหวังอยากเป็นสะใภ้ตระกูลลี่หรือเปล่า?"

"...คุณนายใหญ่ คุณเข้าใจผิดค่ะ ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น"

สีหน้าของเจียงเหยียนซีดลง เธอพูดด้วยเสียงแผ่วเบา มือที่ถือถ้วยชาอยู่นั้นสั่นเล็กน้อย "ฉันแค่... แค่คิดอะไรไม่ออกชั่วขณะ คุณหนูถัง ขอโทษนะคะ"

เจียงเหยียนก้มศีรษะลง แววตาแฝงไปด้วยความไม่ยินยอม

แม้ในตอนนี้ เจียงเหยียนยังคงยืนหลังตรง โดยไม่รู้สึกว่าตนทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย

ถังหว่านหนิงรู้นิสัยของเจียงเหยียนมานานแล้ว

เจียงเหยียนมักจะเป็นนางเอกที่มีบทบาทน่าสงสารในเรื่องราวเสมอ ราวกับว่าทุกคนในโลกนี้ติดค้างอะไรเธอ เธอหยิ่งทะนงและมองว่าตัวเองสูงส่งอยู่เสมอ

ชาติที่แล้ว ก่อนเธอจะหมั้นกับลี่เป่ยยวน เจียงเหยียนเคยเข้ามาหาเธอด้วยตัวเอง และพูดด้วยท่าทางสูงส่งว่าลี่เป่ยยวนเหมาะสมกับเธอที่สุด พร้อมทั้งอวยพรให้เธอกับลี่เป่ยยวนครองรักกันจนแก่เฒ่า

แต่เพียงหันหลัง เจียงเหยียนกลับกรีดข้อมือในงานหมั้นของเธอกับลี่เป่ยยวน และจงใจส่งข่าวให้ลี่เป่ยยวนรู้เพื่อดึงเขาออกไป ทิ้งเธอให้กลายเป็นตัวตลกของทั้งเมือง

ถ้าเจียงเหยียนสูงส่งจริง เธอจะไม่ใช้แผนการเรียกร้องความสงสารที่ต่ำช้าแบบนี้เพื่อดึงตัวลี่เป่ยยวนให้ออกจากงานหมั้น

และยิ่งจะไม่ทำตัวมีความสัมพันธ์แบบตัดไม่ขาดกับลี่เป่ยยวนทั้งที่รู้ว่าเขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว

พูดง่ายๆ ก็คือ เจียงเหยียนทั้งอยากได้ลี่เป่ยยวน และยังอยากรักษาภาพลักษณ์ที่หยิ่งทะนงของตัวเองเอาไว้ด้วย

สุดท้าย เจียงเหยียนกับลี่เป่ยยวนก็ฟันฝ่าอุปสรรคจนได้อยู่ด้วยกัน

แต่ถังหว่านหนิงกลับกลายเป็นเหยื่อความรักของทั้งสองคน ถูกพวกเขาหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า และจบชีวิตอย่างน่าสังเวช

ในเมื่อลี่เป่ยยวนกับเจียงเหยียนรักกันขนาดนี้ แล้วเธอจะต้องอยู่ขวางทางให้เปลืองพื้นที่ทำไม?

ถังหว่านหนิงยิ้มบางๆ และพูดว่า "คุณนายใหญ่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณหนูเจียงค่ะ ฉันตัดสินใจยกเลิกการหมั้นกับประธานลี่เอง อีกอย่าง... ประธานลี่กับคุณหนูเจียงรักกันจริง ฉันยินดีที่จะสนับสนุนพวกเขาค่ะ"

"เหลวไหล! เธอคือลูกสะใภ้ที่ฉันเลือกไว้ นอกเหนือจากนี้ ผู้หญิงคนอื่นไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้าบ้านตระกูลลี่ได้เลย!"

ทันทีที่คุณนายใหญ่ลี่พูดจบ ถ้วยชาที่อยู่ในมือเจียงเหยียนก็ร่วงลงพื้น

"อาเหยียน!"

ลี่เป่ยยวนเพิ่งเข้ามาในห้อง ก็เห็นใบหน้าซีดขาวของเจียงเหยียน เขารีบเดินเข้าไปตรวจดูบาดแผลที่มือของเธอ และเห็นว่าเลือดเริ่มซึมออกมาจากข้อมือ อีกทั้งนิ้วทั้งสิบก็ถูกน้ำชาร้อนลวกจนแดง

"คุณย่าครับ! อาเหยียนยังมีบาดแผลอยู่ หมอบอกว่าถ้ารอยกรีดลึกอีกนิด มือของเธอจะใช้งานไม่ได้เลยนะครับ! คุณย่าไม่ควรบีบคั้นเธอแบบนี้!"

เมื่อเห็นลี่เป่ยยวนปกป้องเจียงเหยียน คุณนายใหญ่ลี่เพียงหัวเราะเย็นๆ "ก็ยังไม่ได้ถึงหนึ่งมิลลิเมตรใช่ไหมล่ะ? แค่ถือถ้วยชาเอง ไม่ใช่ว่าฉันเป็นคนบังคับ คุณหนูเจียงเธออยากถือเอง ถ้าจะห้าม ก็ควรไปห้ามเธอไม่ให้ดื้อรั้นขนาดนี้ ต่อให้เธอถือชาไปทั้งชีวิต ฉันก็ไม่มีวันให้เธอเข้ามาในบ้านตระกูลลี่!"

ลี่เป่ยยวนขมวดคิ้วแน่น และหันสายตามองไปที่ถังหว่านหนิงซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ คุณนายใหญ่ลี่ "เธอเป็นคนฟ้อง?"

เรื่องที่เจียงเหยียนกรีดข้อมือ เขาก็สั่งให้เก็บข่าวนี้ไว้แล้ว! และยังเตือนถังหว่านหนิงไปด้วย

"นี่มันเกี่ยวอะไรกับหว่านหนิง? คุณหนูเจียงเธอต่างหากที่อยากมาสารภาพผิดถึงบ้าน! เป่ยยวน ในเมื่อทุกคนอยู่กันครบ เธอก็ขอโทษหว่านหนิงให้ดี แล้วบอกกับคุณหนูเจียงไปเลยว่า ต่อไปนี้อย่าหวังจะมาแต่งเข้าบ้านตระกูลลี่ เรากับตระกูลเจียงไม่มีอะไรข้องเกี่ยวกันอีกแล้ว!"

"คุณนายใหญ่ ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ ฉันกับประธานลี่จะถอนหมั้นกันเอง..."

ยังไม่ทันที่ถังหว่านหนิงจะพูดจบ ลี่เป่ยยวนก็พูดขัดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ถังหว่านหนิง เธออย่ามาเสแสร้งที่นี่! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอพูดอะไรไร้สาระต่อหน้าคุณย่า อาเหยียนก็คงไม่ต้องมาทนรับความอัปยศนี้!"

"เป่ยยวน... ฉันเป็นคนมาสารภาพผิดเอง ไม่มีอะไรเกี่ยวกับคุณหนูถังเลย... ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้ และจะไม่มาพบคุณอีก คุณหนูถังต่างหากที่เหมาะจะเป็นคนแต่งงานกับคุณ ขอคุณอย่ามีปัญหากับเธอเลย"

ใบหน้าของเจียงเหยียนซีดขาว ท่าทางที่พยายามกลั้นน้ำตาไว้ด้วยความดื้อรั้นนั้น ทำให้ใครเห็นก็อดสงสารไม่ได้

เจียงเหยียนเป็นแบบนี้มาตลอด คำพูดของเธอกับการกระทำมักไม่ตรงกัน

และแน่นอนว่าในวินาทีถัดมา เจียงเหยียนก็ล้มลงในอ้อมแขนของลี่เป่ยยวน ลี่เป่ยยวนปรายตามองถังหว่านหนิงด้วยความเย็นชา ก่อนจะอุ้มเจียงเหยียนขึ้นไว้ในอ้อมแขน

เมื่อเห็นลี่เป่ยยวนกำลังจะอุ้มเจียงเหยียนออกไป คุณนายใหญ่ลี่ก็รีบตะโกนขึ้นว่า "เป่ยยวน! หยุดเดี๋ยวนี้!"

ลี่เป่ยยวนหยุดเดินไปชั่วครู่ ก่อนที่คุณนายใหญ่ลี่จะพูดขึ้นว่า "หว่านหนิงคือคู่หมั้นของเธอ เธอจะอุ้มคนอื่นออกไปแบบนี้มันเหมาะสมตรงไหน?"

"คุณย่าครับ ตระกูลลี่ไม่ต้องการผู้หญิงสองหน้าแบบนี้มาเป็นเจ้าบ้าน และผมเองก็ไม่ต้องการภรรยาที่จิตใจชั่วร้ายเช่นนี้"

พูดจบ ลี่เป่ยยวนก็อุ้มเจียงเหยียนออกจากบ้านตระกูลลี่ไป โดยไม่หันกลับมามองอีกเลย