บทที่ 8

"หว่านหนิง เป่ยยวนเด็กคนนี้ก็แค่หลงใหลในผู้หญิงตระกูลเจียงคนนั้น เธอไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะให้เขามาขอโทษเธอให้ดีๆ เธอคือสะใภ้ของตระกูลลี่ที่ฉันเลือกไว้ ใครก็เปลี่ยนไม่ได้"

น้ำเสียงของคุณนายใหญ่ลี่เต็มไปด้วยความเมตตา ถังหว่านหนิงยิ้มเล็กน้อยก่อนพูดว่า "คุณนายใหญ่ ในเมื่อประธานลี่ตัดสินใจแล้ว ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด ขอให้เขากับคุณหนูเจียงมีความสุขค่ะ"

พูดจบ ถังหว่านหนิงลุกขึ้นยืนแล้วพูดต่อว่า "คุณนายใหญ่ หากต่อไปท่านต้องการอะไร ฉันก็จะมารับใช้อย่างเดิม เพียงแต่... เรื่องหมั้นหมายระหว่างฉันกับประธานลี่ คงต้องจบเพียงเท่านี้ค่ะ"

"หว่านหนิง..."

คุณนายใหญ่ลี่พยายามจะพูดเกลี้ยกล่อมอีกสองสามคำ แต่ถังหว่านหนิงส่ายหน้าพูดว่า "คุณนายใหญ่ ที่บ้านของฉันยังมีเรื่องต้องจัดการ ฉันขอตัวก่อน ไว้วันหลังฉันจะมาเยี่ยมท่านอีกค่ะ"

พูดจบ ถังหว่านหนิงก็หันหลังเดินจากไป

คุณนายใหญ่ลี่มองตามแผ่นหลังของถังหว่านหนิงที่เดินจากไป แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ในอดีต ถังหว่านหนิงไม่ใช่เด็กสาวที่ไม่รู้ความหนักเบาแบบนี้

ที่หน้าประตูคฤหาสน์ลี่ ถังหว่านหนิงเพิ่งผลักประตูออก ก็ถูกเงาสีดำข้างตัวปิดปากและจมูกไว้

ด้วยสัญชาตญาณ ถังหว่านหนิงพยายามหยิบมีดเล็กสำหรับป้องกันตัวจากแขนเสื้อ แต่สายตาก็พลันเห็นตราสัญลักษณ์ของตระกูลลี่ที่อยู่บนตัวอีกฝ่าย

เมื่อเห็นว่าเป็นคนของลี่เป่ยยวน ถังหว่านหนิงก็เก็บมีดกลับเข้าไป ทำเป็นว่าถูกจู่โจมและจับตัวไป

ยังไงเสีย แม้ว่าลี่เป่ยยวนจะไม่ชอบเธอ แต่เขาไม่มีทางทำอะไรที่จะเป็นอันตรายต่อเธอ

เป็นไปตามคาด อีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรเกินเลย เพียงแต่ลากเธอขึ้นรถยนต์ส่วนตัวสีดำอีกคันของลี่เป่ยยวน

บนรถ ถังหว่านหนิงแกล้งทำเป็นสลบอยู่นาน จนกระทั่งรู้สึกได้ว่ามีคนยกตัวเธอลงไป

‘ติ๊งต่อง——’

เสียงลิฟต์ดังขึ้นข้างหู เสียงลิฟต์นี้เหมือนกับเสียงลิฟต์ของโรงแรมรอยัลไม่มีผิด

ลี่เป่ยยวนให้คนพาเธอมาที่โรงแรมเหรอ?

'ก๊อกๆ'

"ท่านประธานลี่ พาตัวมาแล้วครับ"

"เข้ามา"

ในห้อง มีกลิ่นควันบุหรี่ฉุนเฉียวพุ่งเข้ามาในจมูก ถังหว่านหนิงกลั้นหายใจก่อนที่ร่างของเธอจะถูกโยนลงบนเตียงนุ่ม

ในขณะที่ถังหว่านหนิงกำลังตกใจ เสียงของลี่เป่ยยวนก็ดังมาจากด้านข้าง "ปลุกเธอให้ฟื้นขึ้นมา"

"ครับ"

บอดี้การ์ดสาดน้ำเย็นทั้งถังใส่ถังหว่านหนิงทันที เธอลืมตาขึ้นทันใด

แสงไฟสลัวตรงหน้า แสงจากโคมไฟสีเหลืองสลัวชวนให้นึกถึงบรรยากาศที่คลุมเครือ

ถังหว่านหนิงตัวเปียกชุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า รู้สึกปวดราวกับถูกมีดกรีด เธอแสร้งพูดอย่างโมโหว่า "ลี่เป่ยยวน คุณไม่คิดว่ามันเกินไปหน่อยเหรอ?"

"เกินไป?"

ลี่เป่ยยวนหัวเราะเย็นชา "อาเหยียนร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว และนิสัยยังแข็งกร้าว พอถูกคุณย่าดูถูก เธอก็อยู่โรงพยาบาลในสภาพหมดสติ คุณหนูใหญ่ถัง ตอนที่คุณฟ้องเรื่องนี้ คุณไม่คิดบ้างหรือว่ามันเกินไป?"

"ลี่เป่ยยวน ฉันไม่ได้เป็นคนฟ้อง"

เมื่อได้ยินถังหว่านหนิงเรียกชื่อเขาโดยตรง ลี่เป่ยยวนก็ยื่นมือไปกดคางของเธอไว้ พลางพูดว่า "เธอคิดว่าฉันจะเชื่อเหรอ? หืม? ถังหว่านหนิง เธออยากเป็นสะใภ้ตระกูลลี่มากใช่ไหม? ถ้าคืนนี้ฉันให้คนทำลายชื่อเสียงของเธอ แล้วปล่อยข่าวอัปยศของเธอทั่วอินเทอร์เน็ต คุณย่ายังจะยอมให้เธอเข้าบ้านตระกูลลี่ไหม?"

เมื่อได้ยินดังนั้น แววตาของถังหว่านหนิงก็เย็นชาลง

ทำลายชื่อเสียงของเธอเหรอ?

ชื่อเสียงของเธอถูกทำลายไปแล้วตั้งแต่ชาติที่แล้ว โดยไอ้โจรลักพาตัวที่น่ารังเกียจนั่น!

ครั้งหนึ่ง เธอเคยเห็นความบริสุทธิ์และชื่อเสียงสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด

เธอเคยตั้งใจที่จะมอบร่างกายที่บริสุทธิ์และสมบูรณ์ให้กับลี่เป่ยยวน

แต่ในวินาทีที่โจรลักพาตัวทำร้ายเธอในชาติที่แล้ว ถังหว่านหนิงที่ไร้เดียงสาและโง่เขลาในอดีตก็ตายไปแล้ว

ชื่อเสียงอะไรกัน?

เกียรติยศอะไรกัน?

ตราบใดที่เธอมีชีวิตรอด ทุกอย่างเธอไม่ต้องการอีกแล้ว

ลี่เป่ยยวนคิดจะใช้เรื่องนี้มาข่มขู่เธอ ช่างน่าหัวเราะที่สุด

เมื่อมองไปยังลี่เป่ยยวนตรงหน้า ถังหว่านหนิงกลับหัวเราะและพูดว่า "งั้นก็เอาเลยสิ"

ลี่เป่ยยวนที่ไม่คาดคิดว่าคุณหนูตระกูลใหญ่ที่เคยหวงแหนชื่อเสียงของตัวเองจะพูดอะไรแบบนี้ก็ขมวดคิ้วทันที "เธอพูดว่าอะไรนะ?"

"ฉันบอกว่า เอาเลยสิ" ถังหว่านหนิงพูดอย่างไม่แยแส "ประธานลี่อยากหาใคร? ขอทาน คนเดินถนน บอดี้การ์ด หรือเลขา? หรือจะเป็นโจรที่ลักพาตัวฉันมาก็ได้?"

"เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไร?"

เดิมทีลี่เป่ยยวนแค่อยากจะขู่ถังหว่านหนิงให้กลัว แต่เธอกลับไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเขานึกถึงถังหว่านหนิงในอดีต ที่แค่ถูกเขามองก็เขินอายจนก้มหน้า เขากลับรู้สึกว่าเธอในตอนนี้ช่างแปลกหน้าสำหรับเขา

"ทำไมล่ะ? ประธานลี่เปลี่ยนใจแล้วเหรอ? ถ้าคุณเปลี่ยนใจ งั้นฉันไปล่ะ"

พูดจบ ถังหว่านหนิงก็ทำท่าจะลุกขึ้นยืน

ลี่เป่ยยวนกดร่างถังหว่านหนิงไว้กับที่ ทำให้เธอไม่สามารถขยับตัวได้

ถังหว่านหนิงขมวดคิ้วโดยอัตโนมัติ พยายามจะตบหน้าลี่เป่ยยวน แต่ครั้งนี้เขาเตรียมตัวไว้ก่อน เขายกมือซ้ายขึ้นมาขวางมือของเธอไว้

"ลี่เป่ยยวน!"

น้ำยังหยดจากตัวถังหว่านหนิง ชุดบางเบาแนบสนิทกับผิวกาย โชว์สัดส่วนที่งดงามของเธอ

ลี่เป่ยยวนกดถังหว่านหนิงไว้ใต้ร่าง เขาหัวเราะเย็นชาและพูดว่า "คุณหนูใหญ่ถังที่เคยภูมิใจในความสูงส่งของตัวเองล่ะ? ทำไมวันนี้ถึงอยากจะยกตัวเองให้คนอื่นนักล่ะ? ถังหว่านหนิง เธอแค่ต้องการให้ฉันมองเธอสูงขึ้นใช่ไหม? อย่ามาทำเป็นเล่นตัวต่อหน้าฉัน การกระทำแบบนี้ของเธอทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง"

"ขยะแขยง?"

ถังหว่านหนิงเหมือนกับได้ยินเรื่องตลก เธอเอื้อมมือโอบรอบคอลี่เป่ยยวน แล้วเคลื่อนตัวเข้าใกล้เขา เมื่อร่างทั้งสองแตะกัน ลี่เป่ยยวนเหมือนถูกไฟช็อต เขาสะบัดตัวถอยห่างและลุกขึ้นทันที ก่อนจะผลักเธอออกไปโดยไม่ปิดบังแววตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ

"ถังหว่านหนิง เธอมันไร้ค่า!"

เมื่อได้ยินคำประเมินจากลี่เป่ยยวน ถังหว่านหนิงคิดว่านั่นถูกต้องที่สุด

เธอมันไร้ค่า!

ไร้ค่าถึงได้ทุ่มเทหัวใจให้ลี่เป่ยยวนในชาติที่แล้ว ยอมให้เขาใช้ประโยชน์จากเธอ

เธอทำมากมายถึงเพียงนี้ สุดท้ายกลับได้มาเพียงคำว่า "ขยะแขยง" กับ "ไร้ค่า"

ถังหว่านหนิงลุกขึ้นจากเตียง เธอจัดเสื้อผ้าของตัวเองโดยไม่สนใจและพูดว่า

"ลี่เป่ยยวน จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ แต่ฉันจะบอกคุณว่าถังหว่านหนิงในอดีตอาจสนใจคุณ แต่ตอนนี้ฉันไม่สนคุณเลยสักนิด การแต่งงานนี้ ฉันจะยกเลิก ฉันจะหลีกทางให้คุณกับคุณหนูเจียงเอง"

พูดจบ ถังหว่านหนิงก็หันหลังเดินออกจากห้องไป

เลขาหวังเดินเข้ามาและถามว่า "ท่านประธานลี่ คุณหนูถังตั้งใจจะถอนหมั้นจริงเหรอครับ?"

"คำพูดสวยๆ ใครก็พูดได้ ถ้าเธออยากถอนหมั้นจริง เธอคงไม่ไปฟ้องคุณย่า"

"แล้วท่านประธานลี่จะทำอย่างไรครับ?"

"สั่งสอนเธอสักหน่อย ให้รู้ว่าใครแตะต้องได้ และใครแตะต้องไม่ได้"

"ครับ ท่านประธานลี่"

ถังหว่านหนิงกลับมาถึงตระกูลถังในสภาพตัวเปียกชุ่ม ตอนนั้นเป็นเวลาเที่ยงคืน หลิวจินกุ้ยที่กำลังโวยวายในบ้าน พอเห็นเธอเดินเข้ามา ก็พุ่งเข้ามาหาโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง และปาหนังสือพิมพ์ใส่หน้าถังหว่านหนิง "ถังหว่านหนิง! เธอยังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ! ดูสิว่าเธอทำเรื่องอะไรไว้! ฉันให้เธอไปขอโทษท่านประธานลี่ เธอกลับไม่ฟัง! ทีนี้เป็นไงล่ะ! ท่านประธานลี่จะเล่นงานตระกูลถังของเราให้พินาศง่ายๆ เหมือนขยี้มดตัวหนึ่งเลย!"