ไม่ควรจะไปยุ่งเกี่ยวกับเขา

ไป๋อี้เจียวเงยหน้าขึ้นมามองไป๋อี้เหยาอย่างระวังตัว นางถลึงตาใส่เพื่อไม่ให้ไป๋อี้เหยาพูดเรื่องที่นางลอบส่งจดหมายหาเซียวหานจวินออกมา

“เจ้าหมายความเช่นใด” พานซื่อมองไป๋อี้เหยาที่ยิ้มบางและไปอี้เจียวที่หน้าซีดขาวอย่างไม่เข้าใจ

“น้องรอง เจ้าบอกท่านย่าและท่านอาสะใภ้ก็แล้วกันว่าเจ้าช่วยได้อย่างไร ดูเหมือนตัวเจ้าจะสามารถร้องขอคุณชายเซียวได้ ตัวข้าที่ช่วยไม่ได้ขอตัวก่อนเจ้าค่ะ” นางยิ้มมองไป๋อี้เจียวอย่างแฝงไปด้วยความหมายก่อนจะเดินกลับเรือนพักไป

ในเมื่อต้องการสร้างความลำบากใจให้นาง นางก็เพียงแค่ส่งต่อความลำบากใจไปให้ไป๋อี้เจียวจัดการต่อก็เท่านั้น ส่วนจะจัดการเช่นใดไม่ใช่เรื่องของนางแล้ว

พอไป๋อี้เหยากลับออกไป พานซื่อและฝูซื่อก็หันมาสอบถามไป๋อี้เจียวทันที

“ท่านย่า ท่านแม่พวกท่านเชื่อสิ่งที่นางพูดหรือเจ้าคะ ข้าจะไปร้องขอคุณชายเซียวได้อย่างไร นางใส่ร้ายข้าแล้ว” ไป๋อี้เจียวร่ำไห้เสียน่าสงสาร ปากก็กล่าวโทษอี้เหยาที่ใส่ร้ายนางไปด้วย

พานซื่อเดินเข้าไปเช็ดน้ำตาให้บุตรสาว นางยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ “จะร้องไปเพื่ออันใด แม่กับท่านย่ายังไม่ได้ตำหนิเจ้าสักคำ หากเจ้าทำให้คุณชายเซียวสนใจเจ้าได้ เหตุใดถึงจะไม่ใช่เรื่องดีเล่า”

“แต่ข้าไม่เห็นด้วย สตรีดีๆ เช่นเจียวเจียว แต่งให้บุรุษเสเพลเช่นนั้นนับว่าเสียของเปล่าๆ” ฝูซื่อส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย

“ท่านแม่ บุรุษหัวแข็งเมื่อแต่งงานไปแล้วย่อมมีหนทางจัดการได้เจ้าค่ะ ท่านย่อมรู้ดีว่าความโปรดปรานที่ฝ่าบาทและฮองเฮามีให้คุณชายเซียวมากเพียงใด ต่อไปย่อมเป็นผลดีต่อท่านพี่และอาหมิ่ง”

ฝูซื่อเมื่อคิดตามที่ลูกสะใภ้ว่านางก็อดเห็นด้วยไม่ได้ จึงได้หันมามองไป๋อี้เจียวอย่างมีความหวัง “เช่นนั้น...เจ้าก็จัดการตามที่เจ้าเห็นสมควรก็แล้วกัน”

ไป๋อี้เจียวราวกับมองเห็นความหวัง เมื่อท่านย่าและมารดาเห็นด้วยเรื่องของเซียวหานจวิน นางเช็ดน้ำตาและนั่งก้มหน้าลงรับฟังแผนการของพานซื่ออย่างว่าง่าย

ไป๋หมิ่งหลังจากกลับมาจากสำนักศึกษา ฟังเรื่องราวจากปากของมารดาที่ต้องการทำให้เซียวหานจวินสนใจไป๋อี้เจียว เขาก็โต้แย้งออกมาทันที “ข้าไม่เห็นด้วยขอรับ บุรุษเช่นเซียวหานจวินไม่ควรจะไปยุ่งเกี่ยวกับเขา” แม้เรื่องเรียนจะไม่เคยเฉลียวฉลาด แต่เรื่องนี้เขาก็รู้ดีว่าผลที่ออกมาจะเป็นเช่นใด

“แต่ข้าเห็นด้วยกับท่านน้า หากคุณชายเซียวต้องตาเจียวเจียวเข้า จะเป็นผลดีต่อท่านน้าเขยและเจ้าในภายหน้า” อีกอย่างก็เป็นผลดีกับพานเหิงซุนเช่นกัน

“เจ้าเพิ่งมาอยู่เมืองหลวงได้ไม่นาน ยังไม่รู้ว่าเซียวหานจวินเป็นเช่นใด สตรีในเมืองหลวงไม่น้อยที่ต้องการจะมอบชีวิตให้เขา แล้วจุดจบเป็นเช่นใดเล่า หากได้รับความเมตตาจากตระกูลพวกนางก็ไม่ถูกส่งไปอยู่ที่อาราม ได้แต่งออกไปไกลจากเมืองหลวงนับว่าเป็นเรื่องดีสำหรับพวกนาง เจียวเจียว...เจ้าอยากเป็นเช่นนั้นหรือ”

“อาหมิ่ง เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว ถึงอย่างไรคุณชายเซียวก็ต้องไว้หน้าอาเหวินอยู่หลายส่วน เจ้าไม่ต้องคิดเรื่องนี้แล้ว เตรียมตัวไปเรียนกับอาจารย์หลิวเถิด เรื่องอื่นแม่จะจัดการเอง”

ไป๋หมิ่งถอนหายใจออกมา เขาไม่ได้อยากไปเรียนกับอาจารย์หลิวเสียหน่อย และไม่ต้องการอยู่ใกล้ตัวอันตรายเช่นไป๋ถิงเหวินและเซียวหานจวินด้วย เพียงแต่พูดไปยามนี้ก็ไม่มีผู้ใดสนใจเขา

ไป๋ถิงเหวินกลับมาถึงจวน โดยมีบ่าวสองคนประคองเขามาส่งที่เรือนพัก ไป๋อี้เหยาเมื่อรู้ว่าพี่ชายกลับมาแล้วก็รีบไปหาเขาที่เรือนพักเพื่อสอบถามเรื่องเรียนของเขาทันที

“นับวันเจ้าเหมือนจะเป็นมารดาของข้าเข้าไปทุกที” ไป๋ถิงเหวินที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงให้บ่าวนวดตัวเพื่อคลายเส้น ถลึงตามองน้องสาวที่เข้ามาถึงก็สั่งสอนให้เขาตั้งใจเรียนทันที

“จะเรียกข้าว่าท่านแม่ก็ได้นะเจ้าคะ อ้อ...ข้าเกือบลืม วันนี้ท่านย่ากับท่านอาสะใภ้เรียกข้าไปพบ ท่านลองเดาดูว่าเรื่องอันใด”

ไป๋ถิงเหวินชันตัวลุกขึ้น ไล่บ่าวทั้งสองให้ออกไปจากห้องนอนของตนเอง แล้วเหลือเพียงตนสองพี่น้อง “จะให้เจ้าพูดกับข้า ให้พาอาหมิ่งไปเรียนกับท่านอาจารย์หลิวกระมัง”

“ท่านฉลาดที่สุดพี่ใหญ่ แต่ข้าบอกปัดไปแล้วเจ้าค่ะ ทั้งยังโยนให้เจียวเจียวนางรับหน้าไปอีกด้วย” ไป๋อี้เหยาเล่าเรื่องทั้งหมดออกมา

ไป๋ถิงเหวินได้แต่ยิ้มเย็น เขารู้ดีว่าท่านย่าและคนบ้านรองคงเห็นเขาสองพี่น้องได้ดีไม่ได้ “อาหยวนเข้ามานี่หน่อย” เขาร้องเรียกบ่าวของตนให้เข้ามา

อี้เหยามองพี่ชายนางสั่งให้บ่าวไปสืบแผนการของคนบ้านรองอย่างสงบ พออาหยวนออกไปแล้ว นางจึงได้เอยถามขึ้นมา “พี่ใหญ่ ท่านคิดว่าท่านอาสะใภ้มีแผนการเช่นใด”

“ข้าไม่รู้ แต่ก็คงเป็นความคิดโง่เขลาเช่นที่ผ่านมา”

อี้เหยาอยู่รับมื้อเย็นกับไป๋ถิงเหวินก่อนจะกลับเรือนพักเพื่อให้พี่ชายของนางพักผ่อน ระหว่างทางที่เดินกลับก็มีเสียงด้านหลังเอ่ยเรียกรั้งนางเอาไว้

“คุณหนูใหญ่ ประเดี๋ยวก่อนขอรับ” พอหันไปก็เป็นพานเหิงซุนกำลังเร่งฝีเท้าเดินเข้ามาหานาง