มันกำลังจะล่วงเกินน้องสาวของเจ้า

พานเหิงซุนให้บ่าวของตนคอยจับตามองไป๋อี้เหยาเอาไว้ หากนางออกมาจากเรือนพักเมื่อใดให้รีบมาแจ้งทันที นับตั้งแต่วันที่เขามาถึงเมืองหลวงที่ได้พบหน้านางหนนั้นก็ไม่ได้พบนางอีกเลย แล้วเช่นนี้จะได้สานสัมพันธ์ได้อย่างไร

“คุณชายพาน?” อี้เหยาขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ ด้วยเรือนพักของพานเหิงซุนมิได้อยู่ใกล้กับเรือนพักของพี่ชายนาง แล้วจะเป็นความบังเอิญที่ได้พบกันได้อย่างไร

“เจ้ากำลังกลับเรือนพักหรือ ให้ข้าเดินไปส่งดีหรือไม่ มืดค่ำเช่นนี้อันตรายนัก” สายตาที่มองมาราวกับจะกลืนอี้เหยาลงท้อง

“หึหึ คุณชายพานล้อข้าเล่นแล้ว นี่มันจวนตระกูลไป๋ จะเกิดอันตรายกับข้าได้อย่างไรเจ้าคะ ว่าแต่...มืดค่ำเช่นนี้ คุณชายพานเหตุใดยังไม่กลับเรือนพักอีก”

“ข้าเพิ่งกลับมาจากทบทวนตำราที่เรือนของอาหมิ่ง จึงเดินเล่นเรื่อยเปื่อย ไม่คิดว่าจะโชคดีเจอเจ้าเข้า”

“เช่นนั้นก็ค่อยๆ เดินนะเจ้าคะ ข้าขอตัวก่อน” อี้เหยาหมุนตัวจะเดินกลับเรือน

พานเหิงซุนเห็นว่าเพิ่งได้พูดคุยไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้นก็คิดจะดึงรั้งนางเอาไว้ พอเอื้อมมือจะไปดึงแขนของนาง ก็เหมือนมีอะไรมากระแทกเข้าที่ข้อมือจนต้องร้องออกมา “โอ๊ยยย”

อี้เหยาหันกลับมามองอย่างรวดเร็ว นางเห็นพานเหิงซุนทรุดลงไปนั่งกับพื้นกุมข้อมือของตนเองเอาไว้ “คุณชายพานเป็นอันใดไปเจ้าคะ” แต่นางก็ยังคงระวังตัวไม่เดินเข้าไปใกล้ ด้วยกลัวว่าจะเป็นอุบายของเขา

“...” พานเหิงซุนเจ็บจนพูดไม่ออก เขาได้แต่ปล่อยมือให้ไป๋อี้เหยาเห็นข้อมือที่บวมแดงของตนเอง

“พวกเจ้าพาคุณชายพานกลับไปที่เรือนพัก แล้วไปแจ้งท่านอาสะใภ้ด้วยว่าเขาได้รับบาดเจ็บ” นางเองก็ไม่รู้ว่าได้รับบาดเจ็บเช่นใด แต่หากรั้งอยู่กับพานเหิงซุนนานเกินไป จะกลายเป็นที่ครหาได้ จึงได้เร่งฝีเท้ากลับเรือนพักของตนเองทันที

ตัวการที่ทำให้พานเหิงซุนบาดเจ็บนั่งอยู่บนต้นไม้ มองตามแผ่นหลังที่บอบบางของไป๋อี้เหยาไปจนนางลับหาย “ช่างไม่ระวังตัวเสียเลย” จะโทษอี้เหยาก็ไม่ได้ ในเมื่อมันเป็นจวนของนาง นางจะต้องกลัวว่าจะเกิดเรื่องร้ายกับนางได้อย่างไร

เซียวหานจวินเห็นว่าปลอดคนแล้วก็กระโดดลงมาเร้นกายเข้าไปในเรือนพักของไป๋ถิงเหวิน พอเข้ามาถึงก็โยนตลับยาให้ไป๋ถิงเหวินที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง

“ให้บ่าวนวดให้ มิเช่นนั้นพรุ่งนี้เจ้าจะลุกไม่ไหว”

“หึ ข้าอยากจะลุกไม่ไหวใจจะขาด” จะได้ไม่ต้องไปเรียน

“เมื่อครู่ข้าเห็นบุรุษในจวนเจ้า เป็นผู้ใดหรือ”

“อ้อ...หลานชายอาสะใภ้ของข้า เจ้าเจอแล้วหรือแล้วพูดคุยอันใดกัน” ไป๋ถิงเหวินชันตัวมานั่งพิงอยู่ที่หัวเตียง

“อืม ข้าจะมีเรื่องอันใดให้สนทนาเล่า ข้าเห็นมันกำลังจะล่วงเกินน้องสาวของเจ้า”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ!!! เดรัจฉาน ข้าจะไปสังหารมันทิ้งเสีย” ไป๋ถิงเหวินกำลังจะลุกขึ้น แต่ถูกเซียวหานจวินกดตัวเอาไว้

“ไม่ต้อง ข้าจัดการให้แล้ว” เขายิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้ไป๋ถิงเหวินฟัง

แต่สีหน้าของไป๋ถิงเหวินก็ยังคงไม่สู้ดี ด้วยกลัวว่าวันหนึ่งมันจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น

“หากเจ้ายังคงกังวลเรื่องน้องสาว ข้าให้ยืมคนดีหรือไม่”

“องครักษ์ของเจ้ามีแต่บุรุษ ข้าเพิ่มองครักษ์ของจวนรอบเรือนเหยาเหยาให้มากขึ้นกว่าเดิมก็พอ” เขาส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย

“เจ้าโง่ คิดว่าข้ามีเพียงองครักษ์ที่เป็นบุรุษหรืออย่างไร สตรีข้าก็มี พรุ่งนี้ข้าจะให้เจ้าเลือกยืมคนสักสองคนก็แล้วกัน แต่ว่า...อย่าได้หาข้ออ้างไม่ไปเรียนกับข้าเด็ดขาด ข้าไปก่อน” เซียวหานจวินกล่าวจบก็เร้นกายหายออกไปทันที