로그인ตอนพิเศษ 18 เนี่ยหงเฉินประคองเนี่ยอิงก้าวผ่านธรณีประตูของโรงเตี๊ยมอย่างเงียบงัน แสงตะเกียงภายในสาดแสงอบอุ่นตัดกับความมืดเย็นภายนอก ยามไฮ่ได้ล่วงเลยไปนานแล้ว เมื่อทั้งสองก้าวขึ้นสู่ชั้นสอง ประตูห้องพักห้องหนึ่งกลับเปิดออกก่อนจะถึงห้องของพวกเขาเสียอีกเนี่ยฉีเย่าเป็นคนแรกที่ก้าวออกมายืนพิงกรอบประตู
หรือข้าตามรอยผิด? หรือว่านาง…รู้ตัวว่าถูกตาม?แต่ก่อนที่เขาจะถอยเท้ากลับ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในความเงียบ เบามากจนแทบกลืนไปกับเสียงสายลมเสียงหายใจเนี่ยหงเฉินหันขวับ ดวงตาคมปลาบกวาดมองไปทางผนังไม้ด้านหนึ่งที่ดูหนากว่าจุดอื่นเพียงเล็กน้อยเขาก้าวเข้าไปใกล้อย่างเงียบเชียบ ยกมือแตะบนผิวไม้ แล้วออกแรงผลั
ตอนพิเศษ 17ช่วงบ่ายคล้อยเวลาผ่านไปหลายชั่วยามแล้ว แต่ศิษย์ที่ออกไปตามหาเนี่ยอิงกลับยังไม่กลับมารายงาน บรรยากาศที่ท่าเรือแม้จะเต็มไปด้วยผู้คนและความคึกคักตามประสาเมืองท่า ทว่าในสายตาของกลุ่มคนจากหุบเขาหมื่นบุปผา กลับมีเพียงความเงียบวังเวงที่แผ่คลุมเนี่ยหงเฉินยืนมองแม่น้ำหลงเหอที่ทอดไกลออกไปสุดสายต
“เหตุใดเจ้ามาอยู่ที่นี่?” เนี่ยอิงมองคนตรงหน้าด้วยสายตาไม่เข้าใจ เนี่ยฉีเย่าหันกลับมามองเนี่ยอิง พร้อมกับยกยิ้มมุมปากแต่เนี่ยอิงกลับไม่เข้าใจ ก่อนจะหันไปมองคนของตนที่มาส่งข่าว สายข่าวที่ไปรายงานเนี่ยอิงเมื่อครู่ต่างก้มหน้าลงกันเป็นแถวๆ เป็นเพราะนี่คือคำสั่งของท่านอาวุโสสาม พวกเขาจึงขัดคำสั่งไม่ได
ตอนพิเศษ 16“ข้าต้องการห้องชั้นบนทั้งหมด” อู่เยียนสวินเอ่ยเสียงเรียบ พลางส่งสายตาให้ศิษย์คนสนิทจัดการขนสัมภาระเนี่ยเข่อซิงอุ้มเสวี่ยหานไว้แนบอก ส่วนเสวี่ยหรูก็หลับสนิทอยู่ในวงแขนของอู่เยียนสวิน เด็กน้อยทั้งสองไม่ไหวติงแม้เสียงล้อเกวียนจะหยุดลงอย่างกะทันหัน“เด็ก ๆ ยังไม่ตื่นเลย” นางกระซิบเบา ๆ พลาง
ตอนพิเศษ 15“พี่สาว!!”เสียงใสของเด็กชายวัยแตกหนุ่มดังกังวานไปทั่วสวน ท่ามกลางเสียงหัวเราะของผู้ใหญ่และเสียงกรี๊ดกร๊าดของเด็กเล็กที่วิ่งเล่นอย่างสนุกสนานร่างเด็กชายวัยสิบสามในชุดฝึกยุทธสีน้ำเงินเข้มวิ่งปราดเข้ามาด้วยความเร็ว ใบหน้ายังมีเค้าเด็ก ทว่าเริ่มเห็นเค้าโครงของชายหนุ่ม โหนกแก้มและกรามเริ่มช
เนี่ยฉีเย่าผละออกจากเรือนอย่างไม่รีรอ ร่างสูงสะบัดชายเสื้อยาวแล้วใช้วิชาตัวเบากระโจนขึ้นหลังคาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะพุ่งทะยานข้ามแนวต้นไม้ตรงสู่เส้นทางขึ้นเขาทางด้านหลังสายลมเย็นปะทะใบหน้า ทิวไม้ร่นผ่านสองข้างทางราวกับม่านภาพเลื่อนผ่านสายตา แต่เนี่ยฉีเย่าไม่มีแม้แต่รอยลังเลนัยน์ตาของเขานิ่งเฉียบ เ
เป็นจูบที่แฝงทั้งความอาทร ความหวงแหน และความรู้สึกที่ไม่มีใครในโลกเคยได้รับจากเขา“ต่อไปนี้ เจ้าคือคนของข้า…”เสียงกระซิบของเขาเหมือนหยาดฝนที่หยดลงในใจของกู้ฟ่านถานนางหลับตาลงช้าๆ เอื้อมมือขึ้นแตะแผ่นอกของเขาอย่างแผ่วเบา ปล่อยให้ความใกล้ชิดนั้นทอดคลุมพวกเขาอย่างไม่ต้องใช้ถ้อยคำใดเพิ่มเติมแสงไฟเริ่
ตอนพิเศษ 7ขณะที่เนี่ยเข่อซิงกับเนี่ยหยุนซีกำลังหัวเราะเบาๆ อยู่ด้วยกัน เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ใกล้เข้ามาทางเรือนด้านใน เสียงหัวเราะเล็กๆ ของเด็กๆ ดังแว่วมาจากทางเดินด้านนอกไม่นานนัก ก่อนที่ประตูไม้จะถูกผลักเปิดออกเบาๆอู่เยียนสวินก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีผ่อนคลาย เด็กชายหญิงสองคนที่อยู่ในอ้อมแขนของเข
“เข่อซิง? มาถึงเรือนข้าแต่เช้าเชียวหรือ?” นางกล่าวพร้อมเดินเข้ามาใกล้“ไม่ได้มีธุระเร่งด่วนหรอก เพียงแต่เมื่อครู่ตรวจบัญชีจนเวียนหัว คิดว่าเปลี่ยนที่คุยจะดีขึ้นบ้าง” เนี่ยเข่อซิงเอ่ยพร้อมรอยยิ้มจางๆทั้งสองเดินเข้าไปนั่งในศาลาไม้ด้านข้างเรือน บรรยากาศเงียบสงบ มีเสียงลมพัดใบไม้เสียดสีกันเบาๆกู้ฟ่านถ




![ต้าหวางอย่ามารักข้าเลย [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


