Mag-log inตอนพิเศษ 18 เนี่ยหงเฉินประคองเนี่ยอิงก้าวผ่านธรณีประตูของโรงเตี๊ยมอย่างเงียบงัน แสงตะเกียงภายในสาดแสงอบอุ่นตัดกับความมืดเย็นภายนอก ยามไฮ่ได้ล่วงเลยไปนานแล้ว เมื่อทั้งสองก้าวขึ้นสู่ชั้นสอง ประตูห้องพักห้องหนึ่งกลับเปิดออกก่อนจะถึงห้องของพวกเขาเสียอีกเนี่ยฉีเย่าเป็นคนแรกที่ก้าวออกมายืนพิงกรอบประตู
หรือข้าตามรอยผิด? หรือว่านาง…รู้ตัวว่าถูกตาม?แต่ก่อนที่เขาจะถอยเท้ากลับ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในความเงียบ เบามากจนแทบกลืนไปกับเสียงสายลมเสียงหายใจเนี่ยหงเฉินหันขวับ ดวงตาคมปลาบกวาดมองไปทางผนังไม้ด้านหนึ่งที่ดูหนากว่าจุดอื่นเพียงเล็กน้อยเขาก้าวเข้าไปใกล้อย่างเงียบเชียบ ยกมือแตะบนผิวไม้ แล้วออกแรงผลั
ตอนพิเศษ 17ช่วงบ่ายคล้อยเวลาผ่านไปหลายชั่วยามแล้ว แต่ศิษย์ที่ออกไปตามหาเนี่ยอิงกลับยังไม่กลับมารายงาน บรรยากาศที่ท่าเรือแม้จะเต็มไปด้วยผู้คนและความคึกคักตามประสาเมืองท่า ทว่าในสายตาของกลุ่มคนจากหุบเขาหมื่นบุปผา กลับมีเพียงความเงียบวังเวงที่แผ่คลุมเนี่ยหงเฉินยืนมองแม่น้ำหลงเหอที่ทอดไกลออกไปสุดสายต
“เหตุใดเจ้ามาอยู่ที่นี่?” เนี่ยอิงมองคนตรงหน้าด้วยสายตาไม่เข้าใจ เนี่ยฉีเย่าหันกลับมามองเนี่ยอิง พร้อมกับยกยิ้มมุมปากแต่เนี่ยอิงกลับไม่เข้าใจ ก่อนจะหันไปมองคนของตนที่มาส่งข่าว สายข่าวที่ไปรายงานเนี่ยอิงเมื่อครู่ต่างก้มหน้าลงกันเป็นแถวๆ เป็นเพราะนี่คือคำสั่งของท่านอาวุโสสาม พวกเขาจึงขัดคำสั่งไม่ได
ตอนพิเศษ 16“ข้าต้องการห้องชั้นบนทั้งหมด” อู่เยียนสวินเอ่ยเสียงเรียบ พลางส่งสายตาให้ศิษย์คนสนิทจัดการขนสัมภาระเนี่ยเข่อซิงอุ้มเสวี่ยหานไว้แนบอก ส่วนเสวี่ยหรูก็หลับสนิทอยู่ในวงแขนของอู่เยียนสวิน เด็กน้อยทั้งสองไม่ไหวติงแม้เสียงล้อเกวียนจะหยุดลงอย่างกะทันหัน“เด็ก ๆ ยังไม่ตื่นเลย” นางกระซิบเบา ๆ พลาง
ตอนพิเศษ 15“พี่สาว!!”เสียงใสของเด็กชายวัยแตกหนุ่มดังกังวานไปทั่วสวน ท่ามกลางเสียงหัวเราะของผู้ใหญ่และเสียงกรี๊ดกร๊าดของเด็กเล็กที่วิ่งเล่นอย่างสนุกสนานร่างเด็กชายวัยสิบสามในชุดฝึกยุทธสีน้ำเงินเข้มวิ่งปราดเข้ามาด้วยความเร็ว ใบหน้ายังมีเค้าเด็ก ทว่าเริ่มเห็นเค้าโครงของชายหนุ่ม โหนกแก้มและกรามเริ่มช
เสียงฝีเท้าของผู้คนในลานยังเงียบงันเนี่ยเข่อซิงมองภาพตรงหน้าโดยไม่สะท้านนางยกแส้ขึ้นอีกครั้งอย่างมั่นคง เปลวสายฟ้าครั้งถัดไปพาดผ่านท้องฟ้า เผยให้เห็นเงาของหญิงสาวในชุดเปียกโชก สีแดงของอาภรณ์เข้มขึ้นจากน้ำฝนและเลือด เส้นผมแนบลู่กับผิวแก้มซีด แต่ดวงตาของนางยังเรืองแสงไม่ต่างจากเปลวอัสนีจากนั้น—เนี่
ตอนที่ 154ค่ายลับท่ามกลางแนวภูเขาสูงสลับซับซ้อน มีหุบเขากว้างที่ถูกปรับแต่งกลายเป็นพื้นที่กางเต็นท์และโรงฝึกนับไม่ถ้วน ค่ายทหารแห่งนี้มีขนาดใหญ่กว่าหลายเท่าของค่ายทหารทั่วไป มีทหารติดอาวุธครบมือเคลื่อนไหวเป็นระเบียบในแนวทางที่ชัดเจนเสียงฝึกซ้อม เสียงม้ารบ เสียงธงสะบัดในลมล้วนกึกก้องท่ามกลางผืนป่า
ตอนที่ 159แส้ที่ค้างอยู่กลางอากาศพลันหยุดชะงักในทันทีเนี่ยเข่อซิงเบี่ยงตัวหลบการโจมตีจากด้านหลังไปอย่างเฉียดฉิว ปลายเส้นผมของนางถูกแรงลมเฉียดผ่านจนปลิวกระจาย“ฟึ่บ!”เสียงฝ่ามือปะทะอากาศดังก้อง ราวกับพลังนั้นหมายจะปลิดชีวิตในคราเดียว หากนางหลบช้ากว่านั้นแม้เพียงเสี้ยวลมหายใจ บัดนี้คงได้จมอยู่ใต้ฝ่
ตอนที่ 147เนี่ยเข่อซิงนิ่งเงียบไม่พูดจา เพราะรู้ดีว่าท่านลุงกำลังหมายถึงสิ่งใดเนี่ยฉีเหยียน เป็นชื่อที่นางได้ยินจากท่านตามาบางครั้ง เพราะเขาคือคนที่ทรยศต่อคนในหุบเขาอย่างไม่น่าให้อภัย ทุกคนต่างเรียกเขาว่าผู้อาวุโสสาม และตอนนั้นท่านตาของนางเป็นเพียงบุตรชายของประมุขของหุบเขาหมื่นบุปผาที่ไม่เอาไหนเน







