หลบหน้า

เว่ยเจ๋อหมิงตอบออกไปด้วยน้ำเสียงดุดัน เถียนห่าวซวนมองเขาอย่างสงสัย ไม่รู้ว่าเจ้าคนเย็นชานี่ไปกินรังแตนที่ใดมา ถึงได้มีท่าทีเกรี้ยวกราดเช่นนี้ ช่างเถอะ เขามาที่นี่ก็ดีแล้วพี่สาวของเขาคงจะดีใจมากแน่เพราะบุรุษที่นางพึงใจมาหาถึงเรือน

“พี่ใหญ่ มีคนมาหาท่าน”

เถียนห่าวเซวนเคาะประตูห้องเบาๆ เถียนสวี่หลันที่กำลังพยายามคัดตัวอักษรที่โต๊ะลุกขึ้นมาเปิดประตู

“ซวนเอ๋อใครมาหาข้าหรือ”

นางไม่ค่อยสนิทกับคนในหมู่บ้านแล้วจะมีใครมาหานางกัน อาเล็กก็อยู่ข้างนอกยังไม่กลับมา หรือว่าแผนการสำเร็จแล้วมีคนมาขออาเล็กแต่งงานแล้วอย่างนั้นหรือ

“ได้ข้าจะรีบไป”

เถียนสวี่หลันรีบเก็บของก่อนจะวิ่งออกจากห้องไปด้วยท่าทางตื่นเต้น เมื่อนางมาถึงหน้าประตูเรือนกลับพบว่าที่นั่นมีร่างสูงโปร่งในชุดสีขาวของสำนักศึกษาจื้อกั๋วยืนอยู่ เว่ยเจ๋อหมิงหัน กลับมามองสตรีที่มีส่วนสูงเพียงแค่หัวไหล่ของตน

เขายอมรับจากใจเลยว่า เถียนสวี่หลันเป็นสตรีที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยได้พบมา แต่นิสัยที่แสนชั่วร้ายของนางนั้นเป็นเรื่องที่ยากที่จิตใจของเขาจะยอมรับ เขารู้มานานแล้วว่านางมีจุดประสงค์บางอย่างจึงได้พยายามเข้าหาตนเช่นนี้

นั่นหาใช่เพราะนางพึงใจในตัวเขาจริงๆ แต่เป็นเพราะนางคิดว่าเขาจะสามารถประสบความสำเร็จได้ในอนาคต ถ้านางแต่งงานกับเขานางก็จะได้ดื่มด่ำกับความสำเร็จเหล่านั้นไปด้วย

เว่ยเจ๋อหมิงเมื่อนึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมาเขาก็รู้สึกโมโหมากกว่าเดิม นางอายุเท่าใดกันถึงได้คิดเรื่องที่แสนเจ้าเล่ห์ร้ายกาจได้ขนาดนี้

“เถียนสวี่หลัน ที่ข้ามาที่นี่ในวันนี้ข้าเพียงมาบอกกับเจ้าว่า ต่อให้ต้องตายข้าก็จะไม่มีวันแต่งงานกับสตรีร้ายกาจเช่นเจ้า”

เอ่ยจบเว่ยเจ๋อหมิงก็ทำท่าจะผละจากไป แต่เขาหยุดตนเองไว้และเขาหันกลับมาเอ่ยบางอย่างกับนางอีกครั้ง

“หากเจ้ากล้าทำร้ายเถียนซู่เจิงล่ะก็ ข้าสาบานว่าข้าจะทำให้เจ้าและคนตระกูลเถียนต้องเสียใจไปตลอดชีวิต”

ตั้งแต่ที่นางเดินมาที่หน้าประตูจนกระทั่งเว่ยเจ๋อหมิงเดินจากไป นางไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมาแม้เพียงครึ่งคำ เถียนสวี่หลันขมวดคิ้วมองตามแผ่นหลังตั้งตรงของเขาไปจนลับสายตา ไม่แปลกที่เขาคิดว่านางจะหาเรื่องทำร้ายอาเล็ก ก็ตลอดมาคนตระกูลเถียนไม่เคยทำดีกับอาเล็กเลย เห็นนางปฏิบัติเช่นนี้กับอาเล็กเขาจะสงสัยก็ไม่แปลก

เถียนสวี่หลันถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ ที่นางได้มีชีวิตใหม่อีกครั้งไม่ใช่เพื่อที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับวังวนเดิมๆ เสียเมื่อไหร่ เขาอยากจะเข้าใจอย่างไรมันก็เป็นเรื่องของเขา ขอเพียงท่านอาเล็กเข้าใจนางก็พอ

เถียนสวี่หลันย้อนกลับไปที่ห้องของตน นางหยิบเอากระดาษที่ขอมาจากน้องชายออกมาคัดลายมืออีกครั้ง เมื่อก่อนเป็นเพราะนางไม่รู้หนังสือจึงได้ถูกช่งหยางเฉิงและจ้าวจื่ออิงหลอกให้ประทับลายนิ้วมือในหนังสือหย่าและเปลี่ยนมาเป็นสัญญาทาสแทน

หากว่านางอ่านหนังสือออกสักนิดเรื่องคงไม่เลยเถิดไปไกลถึงเพียงนั้น เถียนสวี่หลันสลัดเรื่องราวในอดีตทิ้งไป นางให้น้องชายช่วยสอนให้นางอ่านทีละตัวอักษรและนั่งคัดลายมือเมื่อมีเวลาว่าง

เว่ยเจ๋อหมิงที่พึ่งกลับมาถึงเรือน เขาเก็บของในห้องเรียบร้อยแล้ว จึงหยิบตำราออกมาอ่านเพื่อคั่นเวลาระหว่างที่รอมารดาและน้องชายกลับมาจากข้างนอก แต่ยิ่งเขาอ่านไปนานเท่าใดเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าความรู้ในตำรามิได้เข้ามาในหัวของเขาเลย

มีเพียงใบหน้าของสตรีร้ายกาจผู้นั้นที่ยังคงวนเวียนไปมา ทำอย่างไรเขาก็สลัดนางออกจากหัวไม่ได้เสียที เว่ยเจ๋อหมิงวางตำราลงแล้วเดินไปหลังเรือน เพื่ออาบน้ำให้ตนเองได้ผ่อนคลาย

หลังจากแต่งตัวเสร็จแล้วเว่ยเจ๋อหมิงก็กลับมานั่งอ่านตำราอีกครั้ง ผ่านไปนานหน้าแรกก็ยังไม่ถูกพลิกไปเสียที จนเขาต้องกระแทกตำราในมือลงที่โต๊ะ เพื่อระบายอารมณ์

“บ้าจริง!!!”

ท่าทางของนางตอนนั้นก็ยังคงติดอยู่ในหัวเขา เหตุใดตอนนั้นที่เขาต่อว่านาง นางถึงไม่โวยวายเหมือนดั่งเช่นที่ผ่านมา หรือว่าสตรีผู้นั้นมีแผนร้ายอย่างอื่นอีก

ร่างสูงเดินวนไปวนมาภายในห้องด้วยท่าทางหงุดหงิด เพราะไม่สามารถหาเหตุผลเรื่องที่เถียนสวี่หลันดูเปลี่ยนไปได้ จนกระทั่งมารดาของเขาเรียกให้เขาออกไปทานข้าว แต่เว่ยเจ๋อ หมิงกลับไม่ได้ยิน

“หมิงเอ๋อแม่เรียกตั้งหลายครั้งเหตุใดถึงไม่ได้ยิน จะเหม่อลอยไปถึงเมื่อใดกัน ลูกหักโหมอ่านตำรามากไปแล้วนะ พักผ่อนเสียบ้างแม่เป็นห่วง”

เซี่ยหรงเหยามารดาของเว่ยเจ๋อหมิงเอ่ยเตือนเขาอย่างอ่อนโยน เว่ยเจ๋อหมิงรีบกระแอมไอกลบเกลื่อนท่าทางของตนเอง จากนั้นจึงพยักหน้ารับคำ ครอบครัวเล็กๆ แต่อบอุ่นทั้งสามคนนั่งลงพร้อมหน้า บนโต๊ะมีอาหารสองสามอย่างที่ทำจากผักป่าและไข่

ถึงแม้พวกเขาจะค่อนข้างยากจนและต้องอาศัยอยู่ในหมู่บ้านที่อยู่ใจกลางหุบเขา แต่ทุกคนก็มีความสุขที่ได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าเช่นนี้

ตั้งแต่วันนั้นที่เถียนซู่เจิงแต่งตัวออกไปพบปะผู้คนในหมู่บ้าน ภาพจำของสตรีอัปลักษณ์ของนางก็หายไป แม้แต่แม่เฒ่าจางที่ไม่ค่อยพอใจในตัวบุตรสาวผู้นี้นักก็หันมาพูดคุยกับนางมากขึ้น ทุกคนในครอบครัวเริ่มให้ความใส่ใจนางและพูดคุยเรื่องการออกเรือนของเถียนซู่เจิงอย่างจริงจัง

“ท่านย่า อาเล็กเป็นสมาชิกคนหนึ่งของบ้านเรา ถ้าจะให้นางแต่งออกไปตระกูลอื่น ท่านต้องดูว่าพวกเขาเป็นอย่างไร ข้าหมายถึงหลังบ้านบุรุษที่จะมาขอท่านอาเล็กแต่งงาน”

แม่เฒ่าจางพยักหน้าเห็นด้วย

“ข้าก็คิดเช่นเดียวกับหลันเอ๋อ หากนางแต่งออกไปแล้วถูกครอบครัวสามีรังแก ตระกูลเถียนได้เสียหน้าแย่”

เถียนสวี่หลันหันมาขยิบตาให้อาเล็กที่นั่งเงียบมาตลอดโดยมิได้ออกความคิดเห็นใด หลายวันมานี้มีแม่สื่อเข้าออกเรือนตระกูลเถียนย้ำจนธรณีแทบสึก แต่ก็ยังไม่สามารถเลือกคนที่จะมาแต่งงานกับเถียนซู่เจิงได้

“ช่วงนี้ท่านย่ากำลังยุ่งอยู่กับการพิจารณาคนที่กำลังจะมาเป็นอาเขยเล็กของข้า เช่นนั้นเราเข้าไปในอำเภอเพื่อเที่ยวเล่นสักหน่อยดีหรือไม่ ข้าอยากได้กระดาษมาเพื่อคัดตัวอักษรและจะได้ซื้อชุดใหม่ให้ท่านด้วย”

เถียนสวี่หลันเอ่ยกับอาเล็กระหว่างที่กำลังพับเสื้อผ้าเก็บ ตั้งแต่ที่นางกลับมามีชีวิตอีกครั้งเถียนสวี่หลันก็ทำทุกอย่างด้วยตนเอง เช่นการทำความสะอาดห้องหรือซักชุดของนาง

บางครั้งนางยังช่วยเถียนซู่เจิงตักน้ำทำอาหารหรือแม้แต่ให้อาหารไก่ในเล้า ทั้งที่เมื่อก่อนนางเคยดูถูกว่างานพวกนี้เป็นงานชั้นต่ำ และตัวนางเองก็ไม่ชอบกลิ่นของมูลไก่จึงไม่เคยไปเหยียบหลังเรือนเลยสักครั้ง

ในคราแรกแม่เฒ่าจางเองก็คัดค้านไม่ให้นางทำงานพวกนี้ เพราะกลัวว่าหลานสาวคนดีจะเหน็ดเหนื่อย แต่มีหรือที่นางจะสามารถห้ามคนหัวรั้นเช่นเถียนสวี่หลันได้

สิ่งที่นางทำในตอนนี้ถือว่าเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ในชีวิตก่อนตอนที่นางถูกหลอกให้ประทับลายนิ้วมือในหนังสือสัญญาทาส นางถูกบังคับให้ทำงานทุกอย่างในจวนที่นางเคยดูถูก แม้กระทั่งงานที่ต่ำที่สุดอย่างการทิ้งอาจมนางก็เคยทำมาแล้ว เพื่อแลกกับอาหารเล็กน้อยเพื่อประทังชีวิต

“หลันเอ๋อหากออกไปตอนนี้ เราสองคนอาจจะคลาดกันกับซวนเอ๋อก็ได้นะ ข้าคิดว่าใกล้ถึงเวลาที่เขาจะเลิกจากสำนักศึกษาที่หมู่บ้านข้างๆ แล้ว”

เถียนสวี่หลันครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเสนอความคิด