เจ้าถูกนางรังแกหรือ

ทุกคนต่างก็เห็นด้วยกับคำพูดของนาง มีเพียงเว่ยเจ๋อหมิงที่กล่าวโทษตนเองว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นล้วนเป็นความผิดของตนเอง จึงทำให้เถียนซู่เจิงต้องมาพบเจอกับจุดจบเช่นนี้

เว่ยเจ๋อหมิงได้นำเงินส่วนตัวของเขาไปซื้อโลงใส่ศพและสร้างสุสานให้นาง แม้เถียนสวี่หลันจะคัดค้านอย่างไร แต่นางก็ไม่สามารถหยุดเขาเอาไว้ได้ ทั้งสองคนทะเลาะกันใหญ่โตและมันได้กลายเป็นจุดเริ่มตนที่ทำให้ชะตาชีวิตของนางเปลี่ยนไป

“หลันเอ๋อ เจ้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือ”

เถียนซู่เจิงยังคงเข้ามาดูแลเถียนสวี่หลันเช่นเดิม ถึงแม้ว่าเถียนสวี่หลันจะบอกให้นางไม่ต้องทำเหมือนที่ผ่านมาแล้ว นางวางแผนว่าต่อจากนี้นางจะดูแลตนเองและนางจะอยู่ให้ห่างจากบุคคลที่อาจจะทำให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยดั่งเช่นชีวิตก่อนของตน

“อาเล็กข้าบอกท่านแล้วว่าข้าสามารถดูแลตนเองได้ ตอนนี้ท่านควรคิดเรื่องออกเรือนได้แล้ว เพราะข้าทำให้ท่านล่าช้าไปตั้งหลายปี”

สตรีในหมู่บ้านชนบท ปกติแล้วอายุสิบสี่ก็เริ่มหมั้นหมายอายุสิบหกก็สามารถแต่งออกไปได้แล้ว แต่อาเล็กของนางอายุสิบเจ็ดย่างสิบแปด นางไม่มีแม้แต่คู่ดูตัว

“ท่านมานี่หน่อย”

เถียนสวี่หลันดึงนางให้มานั่งลงที่เตียง เถียนซู่เจิงรู้สึกทำตัวไม่ถูกเล็กน้อยเพราะนางยังไม่ค่อยคุ้นชินกับนิสัยที่เปลี่ยนไปของหลานสาว

“ท่านลองใส่ชุดพวกนี้ดู ข้ายังไม่เคยใส่สักครั้งท่านไม่ต้องห่วง”

เถียนสวี่หลันนำชุดใหม่ออกมาจากตู้เสื้อผ้าของนางสองสามชุด นางวางเรียงเอาไว้บนเตียงเพื่อให้เถียนซู่เจิงเลือก ส่วนสูงของทั้งสองใกล้เคียงกันแม้ว่าอาเล็กของนางจะอายุมากกว่าสองปี แต่เพราะในวัยเด็กค่อนข้างลำบาก ทำให้การเจริญเติบโตของนางไม่ค่อยดีนัก

“นี่มันอะไรกันหลันเอ๋อ ข้ารับเสื้อผ้าพวกนี้เอาไว้ไม่ได้ มันแพงมากเกินไป”

เถียนซู่เจิงรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน เถียนสวี่หลันเองก็ไม่ยอมจึงต้องใช้มาตรการบังคับ ผ่านไปไม่นานเถียนซู่เจิงก็เปลี่ยนเป็นชุดที่หลานสาวเลือกให้นาง

“ว้าว ท่านอาเล็กตอนนี้ท่านดูงดงามที่สุดเลย รู้หรือไม่ว่าท่านทำให้ข้าตกตะลึง”

เถียนซู่เจิงบิดตัวไปมาด้วยท่าทีเอียงอายเพราะคำชมที่ดูเกินจริงของหลานสาว ตอนนี้นางรู้สึกประหม่าเป็นอย่างมากและไม่คิดไม่ฝันว่าตนเองจะได้มีโอกาสใส่ชุดใหม่กับเขาในชีวิตนี้

“เจ้าชมข้าเกินไปแล้ว”

เถียนสวี่หลันหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี

“มานั่งตรงนี้สิ ข้าจะทำผมให้ท่านเอง ต่อจากนี้ไปท่านก็คือสาวงามอีกคนของตระกูลเถียนเราเช่นกัน”

เถียนซู่เจิงทำตามที่เถียนสวี่หลันพูดอย่างว่าง่าย หลังจากทำผมให้อาเล็กของนางเสร็จแล้ว เถียนสวี่หลันยังปักปิ่นเงินที่ท่านย่าซื้อให้นางในวันครบรอบวันเกิดอายุครบสิบห้าให้เถียนซู่เจิงอีกด้วย นางแต่งหน้าให้อาเล็กบางๆ ทำให้ตอนนี้นางดูงดงามมากขึ้นกว่าเดิม

“อาเล็ก วันนี้เป็นวันของท่าน มาเถอะข้าจะพาท่านออกไปเดินข้างนอกเอง ทำให้คนทั้งหมู่บ้านได้เห็นไปเลยว่าท่านงดงามเพียงใด”

ความจริงแล้วเถียนซู่เจิงไม่มีความมั่นใจในตนเองเท่าใดนัก แต่นางถูกเถียนสวี่หลันคะยั้นคะยอทำให้นางจำเป็นต้องตามออกไปแต่โดยดี สองอาหลานเดินไปยังลานว่างกลางหมู่บ้านที่มีต้นไม้ร้อยปีขึ้นอยู่ ที่นั่นมักจะมีเหล่าแม่บ้านที่ว่างจากงานนามานั่งจับกลุ่มคุยกัน

เถียนสวี่หลันวางแผนเอาไว้ว่า หากพวกนางได้เห็นอาเล็กของตระกูลเถียนแต่งตัวงดงามเช่นนี้ ทุกคนจะต้องตกตะลึงแล้วนำเรื่องนี้ไปพูดต่อ จากนั้นก็จะมีแม่สื่อมากมายถูกส่งมายังตระกูลเถียนแน่นอน เรื่องนี้เถียนสวี่หลันได้คิดเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

ร่างบางเดินตรงไปยังต้นไม่ร้อยปีด้วยท่าทางที่ดูมั่นใจ ต่างจากเถียนซู่เจิงที่เดินก้มหน้าตามมาเหมือนคนที่กำลังถูกบังคับ ระหว่างทางนางได้พบกับเว่ยเจ๋อหมิงเข้าโดยบังเอิญ ดูเหมือนว่าเขาพึ่งจะกลับมาจากสำนักศึกษา

เถียนสวี่หลันที่พึ่งเห็นร่างสูงกำลังเดินตรงมาที่ตน คิดจะหลบเขาตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว นางจึงหันหลังวิ่งย้อนกลับไปยังเรือนของตน

“อาเล็กท่านต้องทำภารกิจนี้ให้สำเร็จนะ ท่านต้องไปคุยกับพวกแม่บ้านพวกนั้นที่ต้นไม้ร้อยปี คือข้าพึ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วน ขอตัวก่อน”

เอ่ยจบนางก็วิ่งหนีไปทิ้งให้เถียนซู่เจิงมองตามหลังไปอย่างงงๆ เว่ยเจ๋อหมิงเองก็มองเห็นนางตั้งแต่อยู่ไกลๆ แล้ว ความจริงเขาก็คิดหาทางเลี่ยงนางเช่นกัน แต่ไม่คิดว่าเถียนสวี่หลันจะวิ่งหนีไปเช่นนั้น เรื่องที่นางตะโกนสั่งอาเล็กของนางเขาเองก็ได้ยิน นี่นางคิดจะเล่นงานอะไรเถียนซู่เจิงอีก

เว่ยเจ๋อหมิงเดินมาถึงที่เถียนซู่เจิงยืนอยู่พอดี เขาจึงคิดที่จะเอ่ยเตือนนางเรื่องของเถียนสวี่หลัน แต่ไม่คิดว่าเขาจะได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของสตรีที่เป็นดั่งสหายในวัยเด็กของตน

“เจ้า...คือเถียนซู่เจิงจริงๆ หรือเกิดอันใดขึ้นกับเจ้ากันเนี่ย”

เว่ยเจ๋อหมิงไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง เด็กสาวที่ถูกคนในตระกูลละเลยมาตั้งแต่เด็กจนโต เพียงเพราะนางมีใบหน้าที่แสนธรรมดา ตลอดชีวิตไม่เคยได้รับความรักหรือเอาใจใส่จากคนในครอบครัวเลยสักครั้ง ทั้งยังถูกเด็กสาวที่มีศักดิ์เป็นหลานกลั่นแกล้งตลอดเวลา แต่นางก็เอาแต่นิ่งเฉยหรือต่อให้นางพยายามอธิบาย สุดท้ายคนตระกูลเถียนก็ไม่มีใครเชื่อนางอยู่ดี

เขามองเห็นความโดดเดี่ยวในสายตาของนาง แต่ก็ไม่สามารถช่วยเหลือสิ่งใดได้ แต่วันนี้เห็นนางเปลี่ยนแปลงตนเองเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกสงสัยว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้นกับนาง หรือว่าคนตระกูลเถียนคิดที่จะขายนางให้ตระกูลใหญ่เลยจับนางแต่งตัวเช่นนี้

“เถียนซู่เจิง เจ้าถูกเถียนสวี่หลันบังคับให้แต่งตัวเช่นนี้อย่างนั้นหรือ”

เว่ยเจ๋อหมิงมีท่าทางโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที นอกจากเด็กสาวที่ชั่วร้ายผู้นั้นแล้วจะยังมีใครอีกที่คนตระกูลเถียนจะรับฟังได้อีก เว่ยเจ๋อหมิงคิดที่จะตามไปเอาเรื่องนาง แต่ถูกเถียนซู่เจิงรั้งเอาไว้

“มะ...ไม่ใช่นะ นางไม่ได้บังคับข้า เป็นข้าที่เต็มใจแต่งเช่นนี้เอง มันน่าเกลียดอย่างนั้นหรือ”

เถียนซู่เจิงเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก นางไม่เคยเห็นสหายในวัยเด็กแสดงท่าทางโกรธเกรี้ยวเช่นนี้มาก่อน ตลอดมาเขาเอาแต่ทำใบหน้าเรียบเฉยไม่ยินดียินร้ายเมื่อเอ่ยถึงเถียนสวี่หลัน

เว่ยเจ๋อหมิงไม่เชื่อในคำแก้ตัวของเถียนซู่เจิง เขาคิดว่าที่นางปฏิเสธเช่นนั้นอาจเพราะกลัวถูกลงโทษ ชั่วร้ายนัก คนตระกูลเถียนช่างไร้ยางอาย กล้าแม้กระทั่งขายบุตรสาวกิน

เว่ยเจ๋อหมิงเลิกสนใจนาง เขาเดินมุ่งหน้าไปยังเรือนตระกูลเถียนทันที ร่างสูงเคาะประตูหน้าเรือนเสียงดังครั้งนี้เขาไม่คิดที่จะมองดูสหายของตนถูกรังแกอีกต่อไปแล้ว วันนี้ผู้ใหญ่ในเรือนไปร่วมงานแต่งงานของญาติฝั่งท่านย่าของเถียนสวี่หลัน ทำให้ทั้งเรือนเหลือเพียงแค่นางและน้องชาย อารองและอาสะใภ้รองก็ไม่อยู่เพราะพาเป่าเปาที่พึ่งสองขวบกลับไปบ้านเดิม

“มาหาใคร”

เถียนห่าวซวนเป็นคนมาเปิดประตูเรือน เขาไม่ชอบบุรุษที่เย่อหยิ่งและเย็นชาผู้นี้เลย ถึงแม้พี่สาวคนสวยของเขาจะวิ่งไล่ตามชายผู้นี้มาสองปีแล้วก็ตาม

“ไปตามพี่สาวของเจ้ามาซะ ข้ามีธุระกับนาง”