ตอนที่ 2

จวงอวี้ถงที่เขารู้จักต้องเป็นสตรีที่เย่อหยิ่ง และยึดถือในความคิดของตนเองเป็นหลัก ทั้งยังไม่ยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น อย่าว่าแต่รินน้ำชาให้เลย ขนาดเดินผ่านหน้ากัน นางยังไม่เคยหยุดฝีเท้ารอให้ใครเดินนำหน้าสักครั้ง เพราะถือคติที่ว่าตนเองต้องเป็นหนึ่งเหนือผู้อื่นเสมอ

ซึ่งต่างจากตอนนี้เป็นอย่างมาก นางทำตัวไร้ยางอาย จนเขารู้สึกเอือมระอาแทน

" เช่นนั้น...."

" เจ้าควรหยุดได้แล้ว!" เขาขบกรามพูดลอดไรฟัน น้ำเสียงแม้ไม่ดังมาก แต่ก็พอทำให้อีกฝ่ายได้ยินชัดเจน

รอยยิ้มหวานพลันหายไป ใช่ว่านางอยากทำเช่นนี้เสียเมื่อไร หากเขาให้ความร่วมมือกับนางตั้งแต่แรก เรื่องก็คงไม่ยืดยาวถึงเพียงนี้

" ท่านแม่ของท่านต้องการให้ท่านแต่งงานกับข้า ไยท่านต้องปฏิเสธด้วยเล่า การที่ท่านทำตัวแบบนี้ ไม่เรียกว่าตั้งตนเป็นปรปักษ์กับมารดาหรอกหรือ? " จวงอวี้ถงเลิกคิ้วถามอย่างยียวน

จริงอยู่ที่นางซาบซึ้งใจในความเมตตาของไท่ฮูหยิน แต่ความคับแค้นใจก็ยังมีอยู่ นางอยากเอาคืนคนที่เคยทำร้ายนางกับครอบครัวให้สาสม ซึ่งคนที่จะช่วยนางได้มีเพียงฟู่หยางรองเจ้ากรมอาญาคนเดียวเท่านั้น แต่เขากลับล่วงรู้ถึงแผนการของนางเข้า จึงทำให้เรื่องยุ่งยากมาจนถึงทุกวันนี้

วันที่ไท่ฮูหยินไปที่จวนสกุลจวง เป็นช่วงเวลาที่นางกำลังมอมสุราให้น้องชายป้าสะใภ้พอดี หลังจากที่เขาหลับไปแล้ว นางก็รีบลงมือฉีกเสื้อผ้าของตนเองแสร้งทำเหมือนว่าเกือบจะถูกอีกฝ่ายขืนใจ

ครั้นวิ่งออกมาได้สำเร็จ ก็พบไท่ฮูหยินตระกูลฟู่ตรงหน้าประตูจวนพอดี อีกฝ่ายรีบเข้ามาถามไถ่นาง และในตอนนั้นนางก็รู้ได้ทันทีว่าคนผู้นี้ต้องช่วยนางได้แน่ ดังนั้นนางจึงแสร้งทำเหมือนว่าตนเองถูกกระทำ เพื่อให้ไท่ฮูหยินช่วยเหลือ

ซึ่งเหตุผลที่นางทำเยี่ยงนี้ เป็นเพราะถูกท่านลุงกับป้าสะใภ้กดขี่ หลังจากบิดามารดาของนางตายไป ทรัพย์สมบัติทุกอย่างก็ถูกท่านลุงยึดไป โดยอีกฝ่ายอ้างเหตุผลว่าตนเองเป็นสายเลือดสายตรงอีกทั้งยังเป็นบุรุษ ส่วนสตรีเช่นนางอีกไม่นานก็ต้องแต่งงานไปอยู่ตระกูลอื่น ไม่มีสิทธิ์ถือครองทรัพย์สินใดๆ ของสกุลจวงทั้งนั้น

จวงอวี้ถงรู้สึกคับแค้นใจจนจุกอก ไม่ใช่ว่านางอยากได้ทรัพย์สมบัติพวกนั้น แต่เป็นเพราะนางรู้สึกเสียใจแทนคนที่จากไปต่างหาก เมื่อครั้งบิดาของนางยังมีชีวิตอยู่ เขาคอยช่วยเหลือพี่ชายไม่เอาไหนของตนครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ว่าจะเรื่องยากหรือเรื่องง่ายเขาก็ล้วนสะสางให้แล้วสิ้น ทั้งยังไม่เคยต่อว่าพี่ชายให้เคืองใจกันสักครั้ง เพราะถือว่าเป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกัน ทั้งที่พี่ชายเป็นแค่ลูกของอนุที่เป็นสาวใช้ในจวนสกุลจวง

ความดีที่บิดาของนางได้กระทำกับท่านลุง มันไม่มีผลทำให้อีกฝ่ายเกิดความรู้สึกเห็นใจนางสักนิดเลยหรือ ยามที่นางลำบากคนที่ควรต้องช่วยนางเป็นคนแรก ควรเป็นญาติคนเดียวที่นางเหลืออยู่สิ!

ทรัพย์สมบัติทุกอย่างที่เป็นของบิดานาง รอให้นางแต่งงานออกไปก่อน แล้วค่อยยึดมาเป็นของตนเองก็ย่อมได้ หากท่านลุงทำแบบนั้น พวกเราก็จะไม่มีเรื่องเคืองใจกัน นางก็จะยังคิดว่าเขาเป็นคนดีคนหนึ่ง และเคารพนับถือเขาต่อไป

แต่แล้วทำไม ทำไมเขาต้องทำให้นางเห็นนิสัยที่แท้จริงของเขาด้วย ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว นางจะปล่อยวางทุกอย่างลงได้หรือ!?

ฟู่หยางนิ่วหน้าอย่างขุ่นเคือง ปรายตาเหลือบมองคนที่กำลังแสยะยิ้มให้เขา ธาตุแท้ของนางใช่ว่าเขาไม่รู้ คงจะมีแค่ท่านแม่ของเขาคนเดียวเท่านั้นที่ตามนางไม่ทัน

" การที่ข้าปฏิเสธคำขอของท่านแม่ ไม่ใช่ว่าข้าต้องการเป็นปรปักษ์กับนาง ข้าเพียงแค่อยากกำจัดเห็บหมัดที่ตามเกาะแกะนางก็เท่านั้น " น้ำเสียงทุ้มเอ่ยออกมา นัยน์ตาคมกริบจ้องมองสตรีตรงหน้าอย่างเชือดเฉือนราวกับเกลียดชัง

คนร่างเล็กยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ " อยากกำจัดข้าอย่างนั้นหรือเจ้าคะ " นางก้าวฝีเท้าเข้าใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น จนระยะห่างลดลงเรื่อยๆ ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองคนที่มีส่วนสูงมากกว่า มือเรียวยกขึ้นมาลูบไล้แผงอกกว้างอย่างยั่วยวน " คงยากหน่อยนะเจ้าคะ เพราะข้าไม่มีทางละความพยายาม จนกว่าจะได้ท่านมาเป็นสามี "

ฝ่ามือหนาจับมือเล็กสะบัดออก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมว่า " ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก! "

" หากข้ามียางอาย ข้าจะกล้ามาอยู่ที่จวนของท่านหรือ ข้าว่าทางที่ดีเราทั้งสองคนควรร่วมมือกันจะดีกว่า " จวงอวี้ถงยิ้มกริ่ม