ตอนที่ 3

ฟู่หยางหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ครานั้นเป็นช่วงเวลาที่ท่านแม่ของเขาพาจวงอวี้ถงมาที่จวน สภาพนางในตอนนั้นดูแทบไม่ได้คล้ายถูกใครทำร้ายมา ตัวเขาที่คุ้นชินกับเรื่องพวกนี้เป็นอย่างดี จึงเข้าไปดูบาดแผลที่นางได้รับ แต่พอได้เห็นฝ่ามือที่มีรอยแดงเป็นทางยาวคล้ายเสียดสีกับบางอย่าง เขาก็พลันเอะใจว่านี่อาจเป็นการสร้างเหตุการณ์ให้ดูเหมือนนางถูกทำร้าย

ตัวเขาในตอนนั้นเก็บความเคลือบแคลงใจเอาไว้ ทั้งยังสั่งให้ลูกน้องไปตามสืบความเป็นมาเป็นไปภายในตระกูลจวงว่ามีความเป็นมาอย่างไร จนในที่สุดเขาก็ได้ล่วงรู้ถึงความลับบางอย่างของนางเข้า

นับตั้งแต่บิดามารดาของนางตายจากไป จวงอวี้ถงก็ถูกท่านลุงของนางนำไปเลี้ยงดู ซึ่งการเลี้ยงดูของคนบ้านนั้นค่อนข้างเอาเปรียบจวงอวี้ถงอยู่พอสมควร พวกเขาพากันกดขี่นางราวกับคนใช้คนหนึ่ง ด้วยความคับแคบใจจึงทำให้นางคิดหาวิธีเอาคืน ซึ่งวิธีนั้นก็คือการหลอกใช้มารดาเขา เพื่อให้ตนเองได้เข้ามาอยู่ในจวนสกุลฟู่

แผนการของนางเขาดูออกตั้งแต่แรก เพียงแต่ไม่กล้ากระทำการบุ่มบ่าม ด้วยเกรงว่ามารดาจะไม่พอใจ

" เหตุใดเจ้าจึงอยากให้ข้าร่วมมือกับเจ้า เจ้าต้องการใช้ข้าเป็นเครื่องมือล้างแค้นให้เจ้าอย่างนั้นหรือ? " เขาเดาว่านางคงต้องการใช้ตำแหน่งของเขาเอาคืนคนที่เคยทำร้ายนางอย่างแน่นอน

" อุบัติเหตุรถตกเขาเมื่อหนึ่งปีก่อน ท่านยังจำได้หรือไม่เจ้าคะ? " นางเอ่ยถามบุรุษที่ยืนจ้องหน้าตน

ยามนึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น ในใจก็พลันวูบโหวง ขอบตาทั้งสองร้อนผ่าวคล้ายจะร้องไห้ ริมฝีปากสั่นระริกจนนางต้องขบกัดเอาไว้ ไม่ให้เสียงสะอื้นภายในดังเล็ดลอดออกมา เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้นางสูญเสียคนที่รักไปตั้งสองคน บิดามารดาของนางได้จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ

คราแรกนางเข้าใจว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่พอบังเอิญไปได้ยินน้องชายของป้าสะใภ้พูดบางสิ่งบางอย่างออกมา ความคิดที่นางเคยมีก็พลันเปลี่ยนไป บิดามารดานางไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ แต่เป็นเพราะท่านลุงของนางสั่งให้คนไปสังหารพวกท่าน ในระหว่างเดินทางกลับมาที่เมืองหลวง ก่อนจะจัดฉากให้ดูเหมือนว่าเป็นอุบัติเหตุรถตกลงไปเหวเอง

หลังจากจวงอวี้ถงทราบเรื่อง นางก็ไม่เคยนิ่งดูดาย นางพยายามทำทุกอย่างเพื่อรวบรวมข้อมูล แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เพียงพอที่จะเอาผิดคนชั่วพวกนั้นได้ ดังนั้นนางจึงอยากให้ฟู่หยางช่วยเหลือ แต่การเข้าหาเขาช่างยากเย็นเหลือเกิน เพราะเขาไม่ใช่คนที่จะพบเจอได้ง่ายๆ นางต้องใช้เวลาอยู่พอสมควรกว่าจะคิดแผนการบางอย่างออก

วันนั้นนางจ้างวานให้สาวใช้ในจวนสกุลฟู่นำเรื่องราวของนางไปพูดให้บ่าวรับใช้คนอื่นฟัง โดยเรื่องที่ป่าวประกาศล้วนเป็นเรื่องที่นางถูกผู้เป็นท่านลุงทำร้ายจิตใจ ครั้นเรื่องไปถึงหูฮูหยินเข้า อีกฝ่ายก็รีบเร่งไปพบนางที่จวนสกุลจวงทันที ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่นางมอมสุราให้น้องชายป้าสะใภ้เพื่อสร้างสถานการณ์

การที่นางคิดแผนการครั้งนี้ได้ เป็นเพราะนึกถึงคำพูดของท่านย่าที่เคยพูดกับนางเมื่อหลายปีก่อน ท่านย่าบอกว่าตนกับไท่ฮูหยินสกุลฟู่เป็นสหายกัน หากมีเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจสามารถไปขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่ายได้ ด้วยเหตุนี้นางจึงสร้างแผนการครั้งนี้ขึ้นมา เพื่อให้มีโอกาสได้เข้าใกล้ฟู่หยาง.....

คนร่างสูงพยักหน้า เหตุการณ์เมื่อหนึ่งปีก่อนเกี่ยวกับครอบครัวของนาง เขาล้วนจำได้ดี เพียงแต่ว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวกับเรื่องที่นางอยากแต่งงานกับเขาอย่างไร

" ข้าจำได้"

" นั่นไม่ใช่อุบัติเหตุหรอกเจ้าค่ะ พวกเขาถูกคนสังหาร " ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น พยายามกลั้นหยาดน้ำตาไม่ให้รินไหล

นางไม่อยากให้ใครมารู้สึกสงสาร โดยเฉพาะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เพราะสิ่งที่นางต้องการจากเขามีเพียงอำนาจที่อยู่ในมือเท่านั้น

" เจ้ารู้ได้อย่างไร? " เขาเองก็คาใจเรื่องนี้เช่นกัน แต่ตอนนั้นไม่มีหลักฐานพิสูจน์ ด้วยว่ารถทั้งคันตกลงไปในเหวลึกหมดแล้ว ผู้เหลือรอดเพียงหนึ่งเดียวก็กลายเป็นบ้าพูดไม่รู้ความ แล้วก็หนีไปจนถึงตอนนี้ยังหาตัวไม่พบ

" ข้าได้ยินน้องชายของท่านป้าสะใภ้พูดออกมาตอนเมาเจ้าค่ะ ตอนนั้นเขากล่าวกับข้าว่า ' พ่อของเจ้าช่างโชคร้ายที่มีพี่ชายจิตใจโหดเหี้ยมคิดสังหารน้องชายของตัวเอง ' ตอนที่ข้าได้ยิน ข้ายังไม่ปักใจเชื่อเสียทีเดียว จนกระทั่งได้เห็นปิ่นปักผมของท่านแม่ข้าอยู่ที่บนผมของท่านป้าสะใภ้ ท่านลองคิดดูสิว่านางจะนำปิ่นอันนี้มาใส่ได้อย่างไร ในเมื่อวันนั้นท่านแม่ของข้าปักมันกลับไปที่บ้านเกิดด้วย " จวงอวี้ถงเล่าเรื่องที่นางสืบหามาตลอดหนึ่งปีให้ฟู่หยางฟัง ซึ่งเขาก็รับฟังนางอย่างตั้งใจไม่พูดขัดขึ้นมาสักคำ

" หากเป็นอย่างที่เจ้าว่า เห็นทีเรื่องนี้ข้าคงต้องรื้อคดีขึ้นมาใหม่ แต่ว่าเรื่องที่ข้าต้องแต่งงานกับเจ้า มันคนละเรื่องกัน " หากเป็นเรื่องของพ่อแม่นาง เขาย่อมช่วยเหลืออย่างเต็มที่ ทว่าเรื่องแต่งงานเป็นสามีภรรยากัน เห็นทีเขาจะทำให้ไม่ได้

" คงไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ถึงอย่างไรท่านก็ต้องแต่งงานกับข้า " นางจำเป็นต้องใช้อำนาจและทรัพยสินของสกุลฟู่ ดังนั้นต่อให้เขาจะปฏิเสธอย่างไร นางก็ต้องหาวิธีทำให้เขาสมยอมแต่งงานกับนางให้ได้

ฟู่หยางถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เมื่อครู่เขาอุตส่าห์เห็นใจนางแล้วเชียว แค่พอได้ยินนางพูดเช่นนี้ ความสงสารที่เขาเคยมีก็พลันเลือนหายไป ชายหนุ่มสะบัดชายผ้าคลุมไหล่ก่อนจะเดินจากไป เขาไม่อยากต่อปากต่อคำกับสตรีที่พูดไม่รู้ความเช่นนางอีก

นัยน์ตากลมโตมองแผ่นหลังกำยำที่เดินห่างออกไป ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มอย่างพอใจ ในที่สุดนางก็หาทางเอาคืนให้พ่อแม่ได้แล้ว แม้ว่าแผนการจะยังไม่ได้เริ่มต้นก็ตาม แต่นางก็มั่นใจว่ามันต้องสำเร็จ

คนชั่วพวกนั้นจะต้องได้รับโทษที่เคยทำเอาไว้!