ตอนที่ 1

หลังจากสิ้นบิดามารดาไปเมื่อหนึ่งปีก่อน จวงอวี้ถงก็ได้รับการช่วยเหลือจากไท่ฮูหยินตระกูลฟู่ อีกฝ่ายเป็นสหายเก่าของท่านย่าของนาง อีกทั้งบุตรชายของไท่ฮูหยินก็ยังเป็นสหายร่วมชั้นเรียนกับบิดาของนางอีกด้วย นางถูกวางตัวให้มาเป็นฮูหยินคนถัดไปต่อจากภรรยาคนเก่าของเขา

แต่ทว่า...

เขากลับไม่เคยชายตามองนาง แม้ว่านางจะพยายามเข้าหาหรือพูดคุยกับเขาก่อน ซึ่งสิ่งที่ได้กลับมามีเพียงคำตอบรับสั้นๆ เท่านั้น

ฟู่หยางมีตำแหน่งเป็นถึงรองเจ้ากรมอาญา ลักษณะนิสัยของเขาค่อนข้างเคร่งขรึมและเยือกเย็น คำพูดหนึ่งคำสามารถเชือดเฉือนใจคนให้กระอักเลือดได้ ถึงเขาจะเป็นคนเย็นชาแต่ก็ไม่เคยเมินเฉยต่อความทุกข์เนื้อร้อนใจของราษฎรเลยสักครั้ง ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เขาเป็นที่นับหน้าถือตาของผู้คน ชาวเมืองต่างพากันสรรเสริญและยกย่องฟู่หยางเปรียบเสมือนทวยเทพที่ลงมาปราบมารอย่างไรอย่างนั้น

เมื่อหนึ่งปีก่อนภรรยาของเขาเกิดล้มป่วยด้วยโรคระบาด จึงทำให้เขากลายเป็นพ่อหม้ายตั้งแต่อายุสามสิบ ทั้งยังมีบุตรชายอายุสี่ขวบที่เกิดจากภรรยาเก่า ถึงใครจะบอกว่าเด็กๆ ทุกคนต้องการมารดามาคอยอบรมสั่งสอน แต่กระนั้นฟู่หยางก็ไม่เคยคิดจะหามารดาให้ลูก ด้วยเหตุผลที่ว่า...กลัวลูกของตนจะถูกรังแกจากภรรยาใหม่

" นี่คืออะไรหรือเจ้าคะ? " นัยน์ตาคมเฉี่ยวเหลือบมองตำราหน้าปกสีเขียวอ่อน ซึ่งไม่ได้ระบุสิ่งใดไว้ด้านหน้า นางจึงไม่รู้ว่าของสิ่งนี้คืออะไร

" นี่คือตำราพิชิตใจสามี " คนอายุมากกว่าดันตำราไปวางไว้ตรงหน้าสตรีชุดสีชมพูอ่อน พร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า " อวี้ถง นี่ก็ผ่านมาหกเดือนแล้วนะ เหตุใดความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับฟู่หยางถึงยังไม่คืบหน้าอีก " ไท่ฮูหยินพูดกับคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างร้อนใจ

นางอยากให้หลานชายมีมารดาเหมือนอย่างเด็กคนอื่นเขา แล้วก็อยากให้บุตรชายมีภรรยาคอยดูแลและช่วยจัดการเรื่องในจวนให้ ด้วยว่าตัวนางในตอนนี้เริ่มแก่ชราลงไปทุกที เกรงว่าจะมีชีวิตอยู่ไม่ยืนยาว จึงอยากจะหาใครสักคนที่พอไว้ใจได้มาดูแลหลานชายตัวน้อยให้ ดังนั้นนางจึงพยายามผลักดันให้จวงอวี้ถงขึ้นมาเป็นลูกสะใภ้ แต่ไม่ว่าจะใช้แผนการใด ฟู่หยางก็ไม่เคยคล้อยตามเลยสักนิด

ใบหน้างดงามสลดลง เมื่อได้ยินคำถามจากไท่ฮูหยิน ใช่ว่าที่ผ่านมานางไม่พยายาม แต่เป็นเพราะชายผู้นั้นต่างหาก เขาไม่ยอมเปิดโอกาสให้นางเข้าใกล้สักครั้ง มิหนำซ้ำยังทำตัวห่างเหินราวกับรังเกียจนางนักหนา

" ต้องขออภัยไท่ฮูหยิน เป็นข้าที่บกพร่องเองเจ้าค่ะ ช่วงนี้ท่านอาเขาค่อนข้างยุ่งเรื่องปราบปรามผู้ร้าย จึงทำให้ไม่มีเวลาได้กลับจวน ทุกครั้งที่เขากลับมาก็มักจะเข้าไปพักผ่อนในห้องทันที จึงทำให้ข้ากับเขาไม่มีเวลาได้เจอหน้ากัน แต่ไท่ฮูหยินไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ ข้าได้ยินมาว่าหากท่านอาทำงานนี้ได้สำเร็จ เขาจะได้วันลาพัก เอาไว้ถึงช่วงนั้นแล้ว ข้าจะพยายามเข้าหาเขาอีกครั้งนะเจ้าคะ " สิ่งที่จวงอวี้ถงพูดออกมาล้วนเป็นความจริงทั้งหมด หลายวันมานี้นางแทบไม่เจอหน้าฟู่หยางเลย หากได้เห็นก็มีแค่ได้เห็นกันผ่านๆ เท่านั้น

" เฮ้อ!" ไท่ฮูหยินถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก นางรู้ดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเป็นเพราะฟู่หยางจงใจจะหลบหน้าจวงอวี้ถง " ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยนะ ที่เผลอพูดแบบนั้นออกไป เดิมทีมันก็ไม่ใช่ความผิดของเจ้าสักนิด แต่เป็นเพราะเจ้าลูกชายตัวดีของข้าต่างหาก "

ไท่ฮูหยินเผยยิ้มให้สตรีใบหน้าเกลี้ยงเกลา มือเหี่ยวย่นยื่นออกไปตบหลังมือนุ่มแผ่วเบา " อวี้ถง ข้าอยากได้เจ้ามาเป็นลูกสะใภ้จริงๆ นะ เพราะฉะนั้นอย่าได้ถือโทษโกรธคนแก่คนนี้ที่พลั้งเผลอบังคับฝืนใจเจ้าเลยนะ "

จวงอวี้ถงยิ้ม " ข้าไม่เคยโกรธท่านเลยเจ้าค่ะ ข้ากลับดีใจเสียอีกที่ท่านเอ็นดูข้า "

หญิงชรายื่นมือออกไปลูบศีรษะจวงอวี้ถงด้วยความเอ็นดู ในสายตาของนางเด็กสาวผู้นี้ถือว่าเป็นคนที่เพียบพร้อมไปด้วยหน้าตาและฐานะ ด้านสติปัญญาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใครออกจะเฉลียวฉลาดและมีไหวพริบดี ด้วยเหตุนี้นางจึงพึงพอใจในตัวว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้มาก...

ครั้นพูดคุยกับไท่ฮูหยินได้สักพัก จวงอวี้ถงก็ขอตัวกลับเรือนพักของตน พร้อมกับนำตำราพิชิตใจสามีที่ไท่ฮูหยินมอบให้นำกลับมาด้วย ระหว่างทางบังเอิญไปเจอฟู่หยางที่กำลังเดินเข้าจวนมาพอดี เขาปรายตามองนางครู่หนึ่งก่อนจะละออก สีหน้าและแววตาเย็นชาของเขา ทำหญิงสาวรู้สึกตื่นกลัวเล็กน้อย แต่กระนั้นนางก็ยังรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย

" เดี๋ยวก่อนสิเจ้าคะท่านอา " น้ำเสียงหวานเอ่ยเรียกบุรุษร่างกำยำที่กำลังก้าวขาเดินอย่างเร่งรีบ ที่นางเรียกอีกฝ่ายว่าท่านอา เป็นเพราะว่าเขาเคยเป็นสหายเก่าของบิดานาง อีกทั้งยังมีอายุมากกว่านางตั้งสิบสองปี

คนร่างสูงหยุดชะงัก พลางหันใบหน้าไปมองคนที่เรียกเขาเมื่อครู่ นางยิ้มให้เขามาแต่ไกลราวกับดีใจนักหนา

" เจ้ามีอะไร?" น้ำเสียงเข้มถามขึ้น

คนหน้าหวานส่ายหน้า " ไม่ได้มีเรื่องสำคัญหรอกเจ้าค่ะ ข้าแค่อยากถามท่านว่าอยากลองทานขนมที่ข้าทำหรือไม่ก็เท่านั้น " จวงอวี้ถงกล่าวด้วยรอยยิ้ม

คิ้วเข้มพลันขมวดตึง นัยน์ตาคมจ้องสตรีที่มีส่วนสูงน้อยกว่า นับตั้งแต่นางเข้ามาอยู่ในจวน นางมักเข้าหาเขาอย่างโจ่งแจ้งและแสดงออกอย่างเปิดเผยว่าอยากมาเป็นภรรยาของเขา ซึ่งสิ่งที่นางต้องการ เขาไม่มีวันทำให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด สตรีที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมเช่นนี้ ไม่เหมาะเป็นมารดาของลูกเขาสักนิด

" ข้าไม่ชอบของหวาน " ฟู่หยางปฏิเสธอ้อมๆ

" เช่นนั้นรับน้ำชาหรือไม่เจ้าคะ?" จวงอวี้ถงถามอย่างไม่ละความพยายาม

" ไม่เป็นไร " ฟู่หยางจ้องหน้าอีกฝ่าย วินาทีที่ได้สบตากัน ความรู้สึกบางอย่างก็พลันพวยพุ่งออกมาจากอก เหตุใดนางจึงแสร้งทำในสิ่งที่ไม่ใช่ตัวตนของตนเองเช่นนี้