INICIAR SESIÓNเมิ่งเหยาให้สาวใช้ไปจ้างวานรถม้ามาคันหนึ่ง เพื่อขนของไปจากจวนสกุลเผย เพื่อทดสอบใจเผยจ้าวว่าระหว่า
คำชมของชายหนุ่มทำใบหน้าหวานร้อนผ่าว นางรีบยกมือขึ้นมาปิดทรวงอกอิ่มนุ่ม ขาทั้งสองข้างหนีบเข้าหากัน เพื่อปิดบังกลีบบุปผาที่กำลังฉ่ำเยิ้ม เพราะถูกเล้าโลมอย่างวาบหวิวเมื่อครู่ดวงตาสองคู่สบประสานกัน ในแววตาของแต่ละฝ่ายแสดงถึงแรงปรารถนาออกมาอย่างเห็นได้ชัด มือใหญ่จับขาเรียวงามอ้าออก ก่อนแทรกตัวเข้าไปตรงกลางอย่างรีบร้อน" แค่นี้ก็แฉะแล้วหรือ ข้ายังไม่ทันได้เลียให้ด้วยซ้ำ" เขาพูดอย่างหยอกล้อ ใช้ปลายนิ้วเขี่ยกลีบบุปผาชุ่มฉ่ำน้ำหวาน แหวกกลีบเนื้อสองกลีบออกจากกันเพื่อสำรวจความพรักพร้อม" อื้อ ท่านโหว"ร่างเล็กส่งเสียงครางหวาน ส่วนสงวนของนางกำลังถูกสายตาคู่คมแทะโลม มิหนำซ้ำเขายังใช้นิ้วเขี่ยติ่งสวาทสร้างความเสียวสะท้านให้แก่นางไม่น้อยชายหนุ่มมองหยาดน้ำสีใสที่ไหลเยิ้มออกจากร่องสีสดอย่างพอใจ ละเลงปลายนิ้วกระตุ้นต่อมสวาทหญิงสาวอย่างเน้นย้ำ ร่างบอบบางบิดเร่าราวจะขาดใจ เมื่อนิ้วร้อนค่อยๆ ชำแรกเข้าสู่ร่องอันแสนคับแคบ เพียงแค่งอปลายนิ้วขึ้น สะโพกอวบก็พลันแอ่นสะท้าน ดวงตาเหลือกลอยหวีดร้องเสียงสั่นเครือ" อ๊ะ ท่านโหว"เว่ยหมิงหลงแสยะยิ้ม เ
ทาสรักบำเรอของท่านโหวผู้เย็นชาด้วยรูปโฉมที่งดงามโดดเด่นทำให้ เสี่ยวเฟย เป็นที่หมายปองของเหล่าทาสหนุ่มหลายคน พวกเขาล้วนปรารถนาอยากได้นางมาครอบครอง เพียงแต่หญิงสาวกลับไม่ได้สนใจชายใดเป็นพิเศษ นางก้มหน้าก้มตาทำงานของตนเองอย่างมุ่งมั่น เพื่อหวังว่าสักวันจะมีเงินไถ่ถอนหนังสือสัญญาทาสของตนกลับคืนมาซึ่งงานที่นางทำไม่ได้มีแค่คอยรับใช้เจ้านายทั่วไป แต่ยังรับบำบัดความใคร่ให้แก่เจ้านายหนุ่มอีกด้วยเว่ยหมิงหลง เป็นเจ้าของจวนเว่ยโหวแห่งนี้ เขาเป็นบุรุษที่พรั่งพร้อมไปด้วยรูปลักษณ์และฐานะ ดวงตาของเขาคมกริบราวกับคมกระบี่ที่พร้อมกรีดลงบนผิวเนื้อผู้ที่สบตา เป็นบุรุษที่เต็มไปด้วยความสง่าผ่าเผย น่าเกรงขามและสร้างความหวาดหวั่นให้แก่ศัตรูที่มาระรานเขาและยังมีอีกหนึ่งสิ่งที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้นั่นก็คือเขามีโรคประหลาดอยู่โรคหนึ่ง ยามกลางคืนหรือช่วงเวลาที่เลยยามซวีไปแล้ว ร่างกายของเขาจะร้อนรุ่มราวกับโดนเปลวไฟแผดเผา ความร้อนนี้จะดับลงได้ก็ต่อเมื่อได้เสพสมร่างกายของสตรีที่มีพลังหยินเป็นจำนวนมาก ความเย็นจากตัวพวกนางจะช่วยบรรเทาอาการร้อนระอุให้ดับมอดได้กร
เมิ่งหลันยอมแพ้ต่อทุกสิ่งทุกอย่าง ถึงอย่างไรนางก็อยู่บนโลกใบนี้ได้อีกไม่นาน ดังนั้นจึงยอมหย่ากับเผยจ้าว โดยร้องขอให้เขามอบบ้านแถวชนบทให้นางหลังหนึ่ง และมอบเงินให้ใช้จ่ายทุกเดือนหลังนางตายไปแล้วให้มอบบ้านให้แก่สาวใช้ที่ดูแลนางจนวาระสุดท้ายพร้อมคืนสัญญาขายทาสให้แก่อีกฝ่าย ซึ่งเผยจ้าวยอมรับปากบอกว่าจะจัดการทุกอย่างให้ตามที่นางขอเมิ่งหลันคิดว่าความรักระหว่างชายหญิงก็มีเพียงเท่านี้ เมื่อสังขารโรยราคำมั่นสัญญาก็ไม่อาจยึดติดกับมันได้อีกแล้ว ด้วยว่าตอนนี้นางไม่มีประโยชน์ใดให้คนนำไปใช้ จึงเปรียบเสมือนกิ่งไม้ที่แห้งเหี่ยวรอวันเอาไปเผาไฟ ก่อนมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในเมื่อไม่มีใครให้ความสำคัญ นางก็ควรกลับมารักตนเอง วาระสุดท้ายของชีวิตนางอยากมีความสุขให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เมิ่งเหยาไม่รู้ว่าควรเสียใจหรือดีใจดี เมื่อได้ยินว่าเมิ่งหลันเป็นฝ่ายขอหย่าจากเผยจ้าว นางควรมีความสุข แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น" เป็นอะไรไป " น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามเมิ่งเหยาที่เอาแต่เหม่อลอยคลายไม่สนใจในสิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่เมิ่งเหยาเหมือนได้สติกลับมา นางหันไปมองหน้
ร่างเล็กสั่นเทิ้มด้วยความกระสัน หลับตารับสัมผัสวาบหวาม ส่งเสียงหวีดร้องยามยอดอกถูกลิ้นชื้นตวัดเลียสมใจอยากเรือนร่างขาวผ่องกระดอนขึ้นลงตามแรงกระแทกจากเบื้องล่าง แท่งร้อนถูครูดจุดกระสันทำหญิงสาวรู้สึกเสียวซ่านไปทั่วร่าง ส่ายสะโพกร่อนเข้าหาความวาบหวาม พลางหวีดร้องเสียงกระเส่าขับน้ำในช่องทางรักอาบทั่วลำเอ็นใหญ่" อ๊ะ อ๊า "มือเรียวจิกเล็บลงบนแผ่นไหล่กำยำ สูดปากร้องครางปานจะขาดใจ ขยับโยกสะโพกขึ้นลงจนรถม้าโคลงเคลง ไม่นานร่างเล็กก็กระตุกเกร็ง โน้มหน้าซบลงลาดไหล่สามี ส่งเสียงครางแผ่วเบา ก่อนค่อยๆ ยกสะโพกของตนออก" อ่าส์ "ดวงตาดุดันมองเรียวขางามที่อาบไปด้วยหยาดน้ำรักสีขาวขุ่น เผยจ้าวจับเอวบางพลิกนอนลงบนพื้นรถม้า ขาทั้งสองข้างถูกจับอ้าออก ก่อนหัวหยักสีคล้ำจะถูกสอดเข้าไปในรอยแยกของกลีบเนื้อสีอ่อนอีกครั้ง" อ๊า "ร่างเล็กเกร็งสะท้านเมื่อถูกรุกล้ำภายในครั้งเดียว ช่องทางรักตอดแน่น รับรู้ได้ถึงรูปร่างและขนาดที่กำลังเสือกไสเข้ามา ความใหญ่โตเสียดสีกับจุดเสียวจนเมิ่งเหยาตาลอย สมองขาวโพลนคิดสิ่งใดไม่ออก นอกจากครวญครางไม่เป็นภาษา
เมิ่งเหยาให้สาวใช้ไปจ้างวานรถม้ามาคันหนึ่ง เพื่อขนของไปจากจวนสกุลเผย เพื่อทดสอบใจเผยจ้าวว่าระหว่างนางกับเมิ่งหลัน เขามีเยื่อใยให้ใครมากกว่ากันหญิงสาวเดินทางออกจากเมืองหลวงมาได้หนึ่งชั่วยามแล้ว นางบอกคนบังคับรถม้าว่าไม่ต้องเร่งรีบให้ไปอย่างเชื่องช้าๆซึ่งก็เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด เมื่อมีม้าตัวหนึ่งวิ่งมาเทียบรถม้าของนาง พร้อมส่งเสียงตะโกนบอกให้คนบังคับรถม้าจอดสาวใช้คนสนิทรู้งานว่าต้องทำเช่นไรต่อไป นางรีบลงจากรถม้าทันทีหลังรถจอดสนิท ก่อนชวนคนบังคับรถม้าไปหลบแดดที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ซึ่งไกลจากรถม้าประมาณครึ่งลี้ได้เผยจ้าวก้าวเท้าขึ้นมาบนรถม้า เขาแหวกม่านเปิดออก เห็นหญิงสาวกำลังนั่งร้องไห้พลางเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้า นางเบี่ยงตัวหลบหันหน้ามองไปทางหน้าต่าง ไม่ยอมสบตากับเขาแม้แต่น้อย" เหยาเหยา " มือหนาเอื้อมไปจับแผ่นไหล่บาง ก่อนบังคับให้นางหันกลับมา" ท่านโหวยังมีเรื่องใดจะพูดกับข้าน้อยอีกหรือเจ้าคะ " นัยน์ตาฉ่ำคลอเงยมองหน้าชายที่ตนรัก พยายามเว้นระยะห่างจากเขาโดยไม่ให้ส่วนใดแนบชิดกันท่าทางเหินห่างของนางทำเขาปวดใจยิ่ง เผยจ้
เมิ่งเหยารู้สึกตัวอีกครั้งหลังผ่านไปเกือบสองชั่วยาม คนแรกที่นางเห็นหน้าคงหนีไม่พ้นเผยจ้าว เขานั่งเฝ้านางตั้งแต่พาตัวมาจากเรือนหลันอวี๋" ท่านโหว " นางเอ่ยเขาเสียงแผ่ว พยายามลุกขึ้นนั่งแต่กลับถูกฝ่ามือใหญ่ดันให้นอนลง" เจ้ายังไม่หายดีนอนลงไปเถิด "" แล้ว...ลูกล่ะเจ้าคะ "น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยถาม นางตั้งใจจะบอกสามีคืนนี้ว่านางตั้งครรภ์ลูกของเขาแล้ว ทว่าทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่ตั้งใจไว้ เมื่อเมิ่งหลันได้นำยาแปลกประหลาดบางอย่างมาให้นางดื่ม จากนั้นก็...เป็นอย่างที่ทุกคนเห็นใบหน้าหล่อเหลาฉายแววเคร่งเครียด มือบีบเข้าหากัน จากตอนนั้นจนถึงตอนนี้เขายังไม่หายโกรธเมิ่งหลันที่ทำให้เขาเสียบุตรที่เกิดจากเมิ่งเหยาไป" เหยาเหยา ลูกของเรา...."ได้ยินเพียงเท่านี้ นางก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น นางปล่อยมือจากชายแขนเสื้อสามี ก่อนนำมาปิดใบหน้าตนพร้อมร่ำไห้เสียงดังเสียงร้องของเมิ่งเหยาทำเผยจ้าวปวดใจยิ่ง เขาดึงร่างของนางเข้ามากอด โดยที่ไม่ได้พูดคำใด เพราะรู้ดีว่ามันไม่มีประโยชน์ในตอนนี้หลายวันมานี้เม







