บทที่ 6 กลายเป็นยอดเสเพลแห่งวังหลวง 4/4

กลีบดอกหลุดร่วงกระจัดกระจายช้ำมือไม่น้อย ล้อมไปด้วยใบไม้ที่ถูกเด็ด ถอน ดึง ทึ้ง เขย่า จนร่วงกราวเหมือนฤดูใบไม้ผลิที่ผลัดใบจนโกร๋นเหลือแค่กิ่งก้านหัก ๆ

เด็กหนุ่มยืนกะพริบตาปริบ ๆ มองมือตัวเองที่ตอนนี้อยู่บนกิ่งไม้ที่พร้อมเด็ดดอกไม้แรกแย้มดอกเดียวและดอกสุดท้ายที่เหลืออยู่บนต้น

ครั้นได้สติ หลุดจากพะวง เยี่ยหยางยังไม่วายเด็ดบุปผาที่หลงเหลือ เดินเข้าไปหาพระสนมนางนั้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างไม่รู้สิ่งที่ตนกระทำ

“ถวายพระพรพระสนม พระองค์ทรงรีบร้อนไปไหนหรือพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมพบบุปผาแรกแย้มสวยงดงาม ช่างเหมาะกับโฉมงามสวยสะคราญเช่นท่านเหลือเกิน จึงตั้งใจนำมาถวายด้วยใจ ทรงโปรดรับน้ำใจของกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

เยี่ยหยางยิ้มกว้างยัดเยียดกิ่งประดับบุปผาใส่มือสาวงามที่ยืนนิ่งช็อก สายตามองตาดอกไม้แสนรักที่ถูกคนบัดซบย่ำยีเด็ดชีวิตเข็นฆ่า นอนไร้ชีวิตอย่างสงบในมือ แล้วหันหลังกลับ รุดชิ่งหนีจากไปอย่างรวดเร็ว ไม่รอฟังเสียงชื่นชมที่กรีดร้องทะลวงแก้วหูปี้ดจนเต้นระริกดังไปทั้งวังหลวง

ฮ่องเต้มู่หรงหย่งสือที่ทรงงานในห้องอักษรถึงกับสะดุ้งตกใจ พู่กันในมือตวัดปืดจากบนลงล่างขีดฆ่าสิ่งที่เขียนมาหลายเค่อทิ้งหัวคิ้วกระตุกยิก ๆ เขายกมือกุมขมับ รู้สึกอยากทึ้งพระเศียรตัวเอง องค์ฮ่องเต้สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ สงบอารมณ์ แล้วหันไปหาขันทีคนสนิทที่ยืนอยู่ใกล้คอยรับใช้

“จางกงกง เจ้าอย่าลืมไปช่วยเตรียมสัมภาระกับพ่อบ้านตำหนักชินอ๋อง อย่าให้ขาดเด็ดขาด เตรียมให้พร้อมเตรียมให้ครบให้ท่านอ๋องอยู่ได้นานหลาย ๆ ปี”

พระสุรเสียงเหนื่อยใจเอ่ยกำชับอย่างหนักแน่นออกมา หวังว่าการตัดสินใจครั้งนี้ของพระองค์จะทำให้พระนัดดาคนดีเปลี่ยนแปลงตัวเองบ้าง แต่ฝ่าบาทหารู้ไม่เลยว่าจะเป็นการปล่อยเสือเข้าป่า ปล่อยหลานบัดซบก่อเรื่อง

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ดี แล้วเรียกหมอหลวงให้เจิ้นด้วย”

“ทรงปวดพระเศียรอีกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?” จางกงกงถามไถ่พระอาการ แต่เขาคิดว่าองค์เหนือหัวปวดพระเศียร เพราะพระราชนัดดาของฝ่าบาทเองมากกว่า

ฮ่องเต้ฉุนที่จางกงกงรู้ทัน ขว้างฎีกาใส่กงกงคนสนิทที่ส่งสายตามาให้ ไล่ให้ไปหิ้วหมอหลวงมาคลายอาการปวดหัวเร็ว ๆ แต่ไม่วายต้องทิ้งฎีกามาครุ่นคิดว่าจะส่งอะไรไปปลอบใจสนมที่เศร้าโศกเสียใจจนขาดสติของเขาดี

“เฮ้อ…ปลูกจวี๋ฮวา [5] ให้นางสวนหนึ่งละกัน” มู่หรงหย่งสือหน่ายใจกับเรื่องวุ่นวายในวังหลังของตัวเอง เปร่งพระสุระเสียงเรียกขันทีคนสนิทอีกคน

“เจียงกงกง ถ่ายทอดรับสั่งเราออกไป พระราชทานสวนจวี๋ฮวาหน้าตำหนักหว่านเสียนของหลี่ซูเฟย”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

หลังจากเหตุการณ์นี้ก็กลายเป็นเรื่องเล่าระดับตำนานในวังหลังเพิ่มอีกเรื่องหนึ่งในภายหลัง ที่พระสนมคนหนึ่งแทบจะถลาเข้าหาสวนบุปผาที่ตัวเองเฝ้าทะนุถนอมทุกวี่ทุกวัน หวังให้ฮ่องเต้ทอดพระเนตร หวังอวดพี่น้องนางสนม แต่ทว่าทั้งสวนกลับเหลือแค่ต้นใบโกร๋นไร้ดอก เหลือเพียงกิ่งก้านให้ดูต่างหน้า

ทำให้พระสนมหลายนางต่างสั่งให้คนของตัวเองเฝ้าอุทยานของตน สวนของตนกันอย่างแน่นหนา คอยตรวจตราระวังอย่าให้ชินอ๋องเฉียดเดินผ่านเข้ามาได้เด็ดขาด ราวกับเยี่ยหยางเป็นข้าศึกที่จะเข้ามาตีประชิดเมือง

*แก้ไขครั้งที่ 1

[1] องค์ไท่จื่อ หรือ หวงไท่จื่อ (皇太子) เป็นตำแหน่งองค์รัชทายาทมีสิทธิ์เป็นผู้สืบทอดบัลลังก์คนถัดไป มักมีคำเรียกแทนตัวเองว่า “เปิ่นไท่จื่อ”

[2] อ๋อง หรือ หวาง (王) เป็นตำแหน่งบอกบรรดาศักดิ์ ระดับสมเด็จเจ้าพระยา ผู้ที่จะได้รับตำแหน่งอ๋องโดยมากเป็นพระโอรส พระเชษฐา พระอนุชาในองค์จักรพรรดิ หรือผู้ที่ได้รับการแต่งตั้งจากองค์จักรพรรดิ องค์ชายผู้ได้รับตำแหน่งอ๋องบางพระองค์ อาจมีอำนาจในการปกครองบริหารพื้นที่หรือเมืองที่ได้รับมอบหมาย หรืออำนาจทางการทหาร มักมีคำเรียกแทนตัวเองว่า “เปิ่นหวาง”

[3] คำเรียกแทนตัวเองของไทเฮาว่า “เปิ่นกง” บางครั้งอาจเป็น “อายเจีย” (哀家) แปลว่า ผู้น่าสงสาร เพราะเป็นม่ายร้างพระสวามี

[4] กูกู หมายถึง อาหญิง หรือ หญิงสาวตำแหน่งอาวุโส

[5] 菊花 [júhuā จวี๋ ฮวา] ดอกเบจมาศ