2

โจวเมี่ยวเมี่ยวเคยเรียนรู้เรื่องสมุนไพรกับท่านพ่อก่อนแต่งงาน ทำให้นางสามารถรักษาคนและฆ่าคนได้ไม่ยาก อีกทั้งความจริงนางได้ฝึกฝนพลังปราณมาตั้งแต่ยังเด็กกับท่านพ่อ เพียงแต่หลังแต่งงานนางไม่ได้ทำการฝึกฝนต่อ จึงทำให้นางไม่มีพลังมากพอที่จะแก้แค้นแทนลูกชายได้ในตอนนั้น

ในหุบเขาพิษนี้มีสมุนไพรพิษเป็นจำนวนมาก โจวเมี่ยวเมี่ยวต้องอาบยาพิษทุกวันเพื่อให้ร่างกายทนทานต่อพิษและสามารถปล่อยปราณพิษออกมาได้ นี่เป็นสิ่งที่นางคิดค้นขึ้นมาด้วยตนเอง นางยอมใช้ตัวเองทดลองยาพิษต่าง ๆ โดยไม่กลัวว่าตนเองจะตกตายไปแม้แต่น้อย เพราะความแค้นที่นางมีนั้นใหญ่หลวงนัก ลูกชายคนเดียวของนางที่รักนางที่สุดตายไปแล้ว นางไม่มีหน้าจะกลับไปหาครอบครัวที่ต่างเมือง ชีวิตนางต้องการแค่ทำให้คนในตระกูลฉินตายไปอยู่ในปรโลกเพื่อปลอบโยนดวงวิญญาณของลูกชายนางเท่านั้น

หุบเขาพิษแห่งนี้ไม่มีคนกล้าเข้ามาแต่ไหนแต่ไร ด้วยรู้ดีว่าเพียงก้าวเท้าเข้ามาเพียงชายขอบก็จะมีสมุนไพรพิษทำให้บาดเจ็บล้มตายได้โดยง่าย แต่สำหรับโจวเมี่ยวเมี่ยวที่รู้จักสมุนไพรทั้งหลายดีไม่นับเป็นอะไร นางสามารถเข้ามาอยู่อาศัยในหุบเขานี้อย่างสงบได้ไม่ยาก การทดสอบพิษของนางยังมีความก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว นางสามารถใช้พิษแก้พิษได้แทบทุกชนิด

ทุกวันโจวเมี่ยวเมี่ยวจะแช่ยาพิษนับร้อยชนิดเพื่อทำให้ร่างกายทนทานต่อพิษและใช้พลังลมปราณที่ฝึกฝนมาดูดซับพิษเข้าไปในร่างทีละน้อย ถึงแม้ร่างกายจะเจ็บปวดเพียงใด โจวเมี่ยวเมี่ยวก็ไม่สนใจ ชีวิตนี้นางไม่มีทางที่จะรักใครและเชื่อใจใครได้อีกแล้ว หลังจากนางถูกสามีหักหลังและยังเสียลูกชายสุดที่รักไปอีก

จวนตระกูลฉิน

หลังผ่านไปอีกครึ่งปี หยินซินหลินที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะมีบุตรสืบสกุลเสียทีก็ต้องเจ็บช้ำน้ำใจเมื่อสามีของนางเมาในงานเลี้ยงจนต้องรับบุตรีคนรองของเสนาบดีกรมอาญามาเป็นฮูหยินรองอีกคน เพียงไม่ถึงสามเดือน ฮูหยินรองก็ตั้งครรภ์ ยิ่งทำให้ฉินเหยากวงห่างเหินกับหยินซินหลินมากขึ้นไปอีก ถึงอย่างไรฮูหยินรองของเขาก็เป็นถึงบุตรีเสนาบดีเช่นกัน เขาจึงไม่นึกเกรงใจนางอีก

การต่อสู้กันของสองฮูหยินนั้นเป็นไปอย่างลับ ๆ มาตลอด เพียงแต่หยินซินหลินนั้นไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของเหอเจียวจึงถูกหมางเมินจากสามีมากยิ่งขึ้น

“ท่านพี่!! นี่ท่านจะลำเอียงมากไปแล้วนะเจ้าคะ” หยินซินหลินโวยวาย

“เจ้าเป็นอะไรนักหนาเนี่ย เจ้าก็เห็นว่าอาเจียวกำลังท้องอยู่ ยังจะมาคิดเล็กคิดน้อย”

“แล้วท่านไม่เห็นหรือว่านางรังแกข้าอย่างไร!”

“ข้าไม่เห็นว่านางจะรังแกอะไรเจ้าสักนิด มีแต่เจ้าหาเรื่องต่อว่านางไม่เว้นแต่ละวัน”

“ฮึก… ท่านพี่เจ้าคะ อย่าต่อว่าพี่หญิงเลยเจ้าค่ะ นางก็แค่เสียใจที่อยู่กับท่านมานานแล้วแต่กลับไม่ตั้งครรภ์เสียทีเท่านั้น” เหอเจียวซบหน้าลงบนอกฉินเหยากวง

“กรี๊ด!!! นังสารเลว กล้าเอาเรื่องนี้มาต่อว่าข้าหรือ ข้าจะฆ่าเจ้า!!”

เพี๊ยะ!!!

“หุบปาก!! เจ้าไม่เห็นหรือว่าอาเจียวกำลังท้องลูกของข้าอยู่น่ะ เจ้าจะใจร้ายเกินไปแล้วนะฮูหยินเอก!”

“นี่..เจ้า..เจ้ากล้าตบหน้าข้า ฮือ...ข้าจะฟ้องท่านพ่อ”

หยินซินหลินสะบัดหน้าเดินตึง ๆ ออกไปจากห้องอาหาร นางสั่งให้บ่าวไปเตรียมรถม้าเพื่อกลับจวนเสนาบดีหยินทันที เรื่องนี้นางจะไม่ยอมอย่างแน่นอน

ฉินเหยากวงได้แต่ปวดหัวกับฮูหยินเอกที่ชักจะเจ้าอารมณ์ขึ้นทุกวัน ยิ่งตอนนี้ฮูหยินรองของเขากำลังตั้งครรภ์อยู่ด้วย เขายิ่งกลัวว่านางจะทำร้ายทายาทตระกูลฉินในท้อง ถึงแม้เข้าจะรู้ดีว่าครอบครัวฮูหยินเอกมีอำนาจไม่น้อย แต่หากเทียบกับฮูหยินรองของเขาก็แทบจะไม่ต่างกันนัก

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ได้ เขาจึงสั่งบ่าวไปแจ้งที่จวนเสนาบดีเหอเพื่อให้ส่งคนมาคอยดูแลฮูหยินรองเพิ่มอีก หากเขาไปทำงานแล้วเกิดเรื่องขึ้นที่จวนคงไม่ดีแน่

“ขอบคุณท่านพี่ที่คอยดูแลข้ากับลูกนะเจ้าคะ” เหอเจียวเขย่งเท้าหอมแก้มสามี

“เจ้าจะมาขอบคุณข้าทำไมกัน เจ้ากับลูกสำคัญกับตระกูลฉินมากนะ จำไว้ว่าให้ดูแลตัวเองให้ดี ๆ อย่าให้ตัวเองบาดเจ็บ เข้าใจไหมฮูหยิน”

“เจ้าค่ะ ข้าสัญญาว่าจะไม่ให้ตัวเองบาดเจ็บและจะรักษาลูกของเราเอาไว้ให้ได้”

ฉินเหยากวงจูบหน้าผากฮูหยินรองอย่างแสนรัก เขาเบื่อนิสัยของฮูหยินใหญ่มานานมากแล้ว พอมีฮูหยินรองที่น่ารักเรียบร้อยเช่นนี้จึงหลงใหลนางอย่างไม่ลืมหูลืมตา แม้กระทั่งเรือนของฮูหยินใหญ่เขายังไม่เข้าไปเหยียบเป็นเวลานานหลายเดือนแล้ว เพราะไปที่นั่นครั้งใด เขามักจะต้องฟังคำบ่นยืดยาวของฮูหยินเอกไปเสียทุกครั้ง ทำให้เขาไม่ยอมไปที่เรือนนั้นอีกเลย

สองผู้อาวุโสเองก็ไม่สนใจว่าลูกสะใภ้ทั้งสองจะเป็นเช่นไร พวกเขาแก่มากแล้วจึงไม่อยากยุ่งกับเรื่องของเด็ก ๆ เพียงแต่ให้คนคอยสังเกตและดูแลสะใภ้รองที่กำลังตั้งครรภ์อย่างดีเท่านั้น ไม่ว่ามีสมุนไพรดี ๆ อันใด พวกเขาก็มักจะให้คนส่งไปที่เรือนฮูหยินรองแทบทุกครั้ง ยิ่งทำให้ฮูหยินใหญ่อย่างหยินซินหลินเกลียดชังเหอเจียวมากยิ่งขึ้นทุกวัน

จวนเสนาบดีหยิน

หยินซินหลินรีบตรงไปยังเรือนฮูหยินใหญ่ซึ่งเป็นแม่ของนางทันทีด้วยความโกรธ นางร้องไห้ไปเล่าไปว่านางถูกรังแกอย่างไร ฮูหยินใหญ่ได้แต่ทอดถอนหายใจที่ลูกสาวของนางพลาดท่าไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมคนเช่นนี้

“เจ้าหยุดร้องไห้ก่อน เหอเจียวคนนั้นไม่ธรรมดา เจ้าต้องระวังตัวให้มากด้วย ส่วนเรื่องจะทำให้มันแท้งลูกเอง ลูกไม่ต้องกังวลไป แม่จะแอบส่งคนแฝงตัวเข้าไปจัดการให้ ในเมื่อเจ้ายังไม่ตั้งครรภ์ จะปล่อยให้นางตั้งครรภ์ก่อนได้อย่างไร”

“ฮึก… ท่านแม่จะช่วยข้าจริง ๆ นะเจ้าคะ”

“ข้าเป็นแม่ของเจ้า หากไม่ช่วยเจ้าแล้วจะให้ข้าช่วยใครเล่า คืนนี้เจ้าก็นอนที่นี่เถอะ รอให้สบายใจก่อนค่อยกลับจวนฉิน”

“เจ้าค่ะ ท่านแม่”

“เจ้าพาคุณหนูกลับเรือนไปก่อน ข้ายังมีเรื่องต้องจัดการ”

“เจ้าค่ะ ฮูหยินใหญ่”

แม่นมพาหยินซินหลินกลับไปยังเรือนเดิมของนางที่ยังคงมีคนดูแลรักษาความสะอาดเอาไว้ให้เหมือนดังเดิมไม่เปลี่ยน แม้ว่านางจะออกเรือนไปนานแล้ว

ฮูหยินใหญ่โบกมือเรียกองครักษ์ลับของนางออกมาแล้วสั่งการให้เขานำกำยานไปเปลี่ยนที่ห้องนอนของเหอเจียวในจวนฉิน กำยานนี้จะทำให้ร่างกายของเหอเจียวค่อยๆ ผิดปกติก่อนที่จะแท้งออกมาในเวลาเพียงหนึ่งเดือน ต้องขอบคุณพระสนมเพื่อนของนางที่มอบให้ใช้จัดการเหล่าอนุในจวน นางจึงมีติดตัวไว้

หนึ่งเดือนต่อมา

ผลจากกำยานนั้นทำให้เหอเจียวแท้งจริง ๆ สภาพร่างกายของนางยังอ่อนแอจากผลของการรับกำยานพิษมากเกินไปจนทำให้ไม่อาจตั้งครรภ์ได้อีก เรื่องนี้ถึงแม้ฉินเหยากวงจะสงสัยหยินซินหลิน แต่เขาก็ไม่มีหลักฐาน ทำให้เขาต้องปล่อยเรื่องนี้ไปอย่างน่าเสียดาย

เนื่องจากเหอเจียวร่างกายอ่อนแอ ฉินเหยากวงที่กลัวจะไม่มีทายาทจึงต้องจำใจร่วมหอกับหยินซินหลินบ่อย ๆ จนกระทั่งนางตั้งครรภ์ในอีกสามเดือนต่อมา

เมื่อฉินเหยากวงเห็นว่าหยินซินหลินตั้งครรภ์ได้เสียทีเขาจึงวางใจและคอยดูแลนางไม่ต่างจากตอนดูแลเหอเจียว ทำให้หยินซินหลินดีใจเป็นอย่างมากที่ลูกของนางมาถูกเวลาจริง ๆ ส่วนเหอเจียวที่ไม่มีทางมีบุตรได้อีกก็ถูกทอดทิ้งอย่างไม่ใยดีจากฉินเหยากวง