บทนำ 4/4

“ชินหวางเฟยเกรงใจไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”  

เฉินเซินเร่งคุกเข่าลงกับพื้นแล้วก้มศีรษะต่ำไม่กล้าแหงนเงยใบหน้าขึ้นสบดวงตาทองอร่ามสว่างไสวงดงามตรงหน้า ทั้งที่กายน้อยนั้นพอท่านองครักษ์เฉินคุกเข่าลง เลยทำให้กายเจ้าสาวชุดงดงามเจิดจรัสเลยพอจะสูงขึ้นมาเท่ากับหัวไหล่ท่านองครักษ์หนุ่มเล็กน้อย เฉียวปิงเซียวเลยถอยห่างเพราะตกใจที่บุรุษตัวโตมาก้มศีรษะให้ตนเองเช่นนี้  

“เอ่อ ท่านองครักษ์เฉิน ท่านอย่าคิดมากเลย ท่านหญิงหกของข้านั้นนางอายุก็เพียงเท่านี้ จึงยังไม่อาจแจ้งใจต่อฐานะตนเองจึงแสดงกิริยาไม่ระวัง เช่นไรต่อไปเสี่ยวเตี๋ยนั้นจะพยายามสั่งสอนนางให้รู้ความขึ้นในภายหน้าอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”  

เสี่ยวเตี๋ยผู้รู้เรื่องราวทุกสิ่งดีเร่งห้ามทัพไม่ให้ทั้งนายน้อยของนางและท่านองครักษ์ผู้เป็นหัวหน้าขบวนรับตัวเจ้าสาวมาจากแคว้นต้านโจวได้ผลัดกันขอบคุณไม่เลิกเสียที หาไม่จะไม่ทันฤกษ์มงคลเป็นแน่ ที่สำคัญแม่นมซางเหนียงจือนางกำลังหันกลับมามองด้วยดวงตาเรืองแสงสีเขียวขุ่นเร่งนางและนายน้อยของตนเองแล้ว  

“มาเถิดเจ้าค่ะท่านหญิงหก ใกล้ฤกษ์เต็มทน มาจัดอาภรณ์ให้ดีอีกหน่อยนะเจ้าคะ”  

เสี่ยวเตี๋ยจัดการงานตรงหน้าอย่างคล่องแคล่ว เพียงครู่นางก็จัดการจนเจ้าสาวตัวน้อยงดงามดังเทพธิดาในชุดเครื่องทรงเต็มพิธีการของชินหวางเฟยแห่งหนานสุ่ยมิขาดตกไปสักเพียงหนึ่งชิ้น  

แต่เพียงแค่เท้าแสนสั้นก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างองอาจ นางเป็นลูกสาวของท่านหญิงผู้เป็นแม่ทัพใหญ่แห่งเผ่าเชียวนา จะมาอ่อนแอให้ชาวจงหยวนขบขันนั้นไม่สมควรอย่างยิ่ง!  

"เสี่ยวเตี๋ยเจ่เจ๊...เตาไฟมันใหญ่ไปหรือไม่"  

ผู้ที่เพิ่งบอกตนเองให้เข้มแข็ง แต่พอเห็นขนาดของเตาไฟกลับถอยหลังมาตั้งหลักเสียหกก้าวแล้วกวักมือให้สาวใช้คนสนิทก้มศีรษะลงมาให้นางกระซิบสักหน่อย ซึ่งเสี่ยวเตี๋ยนั้นมองไปก็เห็นจริง ชินหวางผู้นี้คิดจะให้ตบแต่งท่านหญิงหก หรือจะเผาท่านหญิงตัวน้อยของนางตั้งแต่พิธีข้ามเตาไฟกันเล่า?  

เด็กน้อยมองเตาซึ่งนางคิดว่าหากนำแพะสักตัวมาย่างคงสุกได้ในเวลาไม่นานแล้วก็ท้อ สายตาเลยไปที่กงกงผู้ยืนวางท่ามีสีหน้าเหี้ยมโหด ลำคอสั้น ๆ เลยหดสั้นเพิ่มขึ้นไปอีกสองส่วน เห็นแล้วก็ช่างน่าสงสาร แต่พอนางนึกถึงคำสั่งของไทเฮาว่านอกบ้านชินหวางคือบุรุษผู้เป็นใหญ่และมากอำนาจที่สุด ทว่ายามอยู่ในตำหนักส่วนหลังนับจากวันนี้เป็นนางที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เด็กน้อยจึงดึงเปลือกตาแคบลงสองส่วน  

"เราจะดับถ่านไฟในเตานับว่าผิดประเพณีใช่หรือไม่"  

ท่านหญิงน้อยจากต้านโจวทบทวนสิ่งที่เพิ่งเรียนรู้มาจากตำหนักไทเฮา แล้วคิดทบทวนว่าจะผ่านด่านเตาไฟนี้ไปได้เช่นไรไม่ให้ตนเองกลายเป็นชินหวางเฟยย่างไฟสุกหอมชวนชิมก่อนเข้าหอตามธรรมเนียมของชาวหนานสุ่ยไปเสียก่อน  

"เฉินเก่อเกอ...มาทางนี้"  

นิ้วกลมสั้นกระดิกเรียกท่านองครักษ์ที่ไทเฮาทรงประทานมาให้ดูแลนางอีกคน แล้วรอยยิ้มมากเล่ห์ของท่านหญิงหกก็ปรากฏเฉิดฉายออกมาจนเสี่ยวเตี๋ยเริ่มหายใจไม่เต็มท้อง เห็นแล้วนางจึงยกชายเสื้อขึ้นซับเหงื่อในทันที ก็...ท่านหญิงน้อยของนางนั้นธรรมดาที่ใดกัน...ปั่นป่วนจนเหล่าอนุภรรยาของจวินกั๋วกงร่ำไห้มาล้วนบ่อยครั้ง เหล่าพี่ชายพี่สาวร่วมบิดาหรือก็ขยาดไม่กล้ารังแก ไปจนถึงคนทางกระโจมของท่านข่านเล่อฉินเต๋อตูผู้เป็นตาก็ล้วนปั่นป่วนมาแล้วทั้งหมดกับรอยยิ้มนี้ 

"อุ้มหน่อย...น้า~...เฉินเก่อเกออุ้มเสี่ยวปิงหน่อย เตาไฟก็ใหญ่ เมล็ดถั่วเมล็ดงานั้นก็มาก อานม้านั่นก็...ใหญ่ยิ่งเกินไป เสี่ยวปิงเดินเองคงได้ล้มขายหน้าอีกเป็นแน่"  

ดวงตาสีทองอร่ามเรืองรองงดงามนั้นแวววาวออดอ้อนมาพร้อมรอยยิ้มแสนหวาน เผยให้เห็นเขี้ยวข้างซ้ายที่โผล่ออกมาอวดโฉม พัดลายหงส์ถูกกำแน่นที่มือข้างขวา แล้วนางก็ชูแขนทั้งสองข้างรอคอยการถูกอุ้มเต็มที่...ก็จำได้ในกฎที่ได้อ่านไม่ได้ห้ามให้นางถูกอุ้มข้ามเตาไฟสักหน่อย...  

...นางไม่ได้ทำผิดธรรมเนียม และแหวกม่านประเพณีใดสักนิด...ก็เพียงให้พี่ชายใจดีช่วยอุ้มนางก้าวข้ามเตาไฟเท่านั้นจะผิดที่ใดกัน ยิ่งมองเห็นอานม้ากับเมล็ดธัญพืชทั้งหลาย เด็กน้อยจึงคิดว่านางอาศัยขาแข็งแรงของพี่ชายใจดีนี่แหละงดงามเหมาะสม!  

ขนาดเสี่ยวเตี๋ยผู้คุ้นเคยกับนายน้อยของนางมานับตั้งแต่ยังแบเบาะ เจอรอยยิ้มและสายตาออดอ้อนยังไม่เคยต้านทานพลังทำลายล้างสูงนี้ไปได้ แล้วองครักษ์หนุ่มมีหรือจะทานทนใจแข็งไม่ช่วยอุ้มนางไปได้ ดังนั้น ใบหน้าของเจ้าบ่าวที่แต่เดิมก็บึ้งตึงอยู่แล้ว พอเห็นว่าแผนแกล้งไม่ได้ผล ที่คิดว่ายายเด็กน่าชิงชังจากชายแดนข้ามเตาไฟไม่ผ่าน และพิธีล้มเหลว เช่นนั้นพิธีตบแต่งนางก็ไม่ต้องมีขึ้น ทว่าทุกสิ่งถล่มลงจนไม่เหลือชิ้นดีจึงมีสีหน้าดำทะมึนแตะแต้มใบหน้าเพิ่มขึ้นไปอีกสามส่วน!  

แต่เฉียวปิงเซียวนอกจากหนูน้อยจะไม่สะทกสะท้านต่อสายตาอยากฆ่านางให้ตายแล้ว ยังมีแก่ใจส่งยิ้มหวานเผื่อแผ่ไปให้คนตัวโตหน้ายักษ์อีกด้วย  

...ก็เพียงสายตาในยามที่ข้าอยู่จวนท่านพ่อ ถูกบรรดาแม่ ๆ ทั้งหลายลงมือฆ่าออกบ่อย ข้ายังไม่กลัวเล้ย...