ตอนที่1 1/4

ตอนที่ 1...ราตรีร่วมหอของสามเรา

...พลั่ก! ...  

"แอ๊ก!”  

หลังจากผ่านด่านแรกประตูสู่ขุมนรกของท่านหญิงตัวน้อยก็มาถึงด่านต่อไปทันที และเพราะเด็กน้อยมัวแต่คิดระวังกิริยาเลยไม่ทันตั้งตัวและสติเข้าที่ดี เฉียวปิงเซียวก็ถูกจางหลานเย่เจ้าสาวอีกคนกระแทกจนล้มลงไปนั่งจุกตัวงอ แล้วพระชายารองก็แย่งที่ซึ่งสมควรเป็นของพระชายาเอกเอาไปครอบครองอย่างไม่ละอายใจสักนิด  

...ไม่เป็นไรหรอกก็เพียงตำแหน่งที่ยืนเท่านั้น เช่นไรพระชายาเอกเช่นนางก็มีอำนาจเหนือกว่าพี่สาวปากแดงผู้นี้ วันนี้นางจะต่อให้หนึ่งก้าวไปก่อนก็ได้...  

เจ้าสาวตัวน้อยส่งยิ้มแฉ่งแสนจะจริงใจไปให้อีกฝ่าย เลยถูกขว้างสายตาอำมหิตคืนสนองมาหนึ่งสาย...พี่สาวช่างเป็นคนดีเสียจริง...เป็นคนดีอย่างยิ่ง...เสี่ยวปิงซาบซึ้งใจเหลือเกิน...  

พิธีกราบไหว้บรรพชนผ่านพ้น ก็กราบไหว้ฟ้าและดิน กราบไหว้ญาติผู้ใหญ่ ที่มีไทเฮาและองค์จักรพรรดินั่งเด่นเป็นสง่า จนไปถึงยกน้ำชา ตลอดทุกขั้นตอนแทนที่เจ้าบ่าวจะช่วยเหลือเจ้าสาวผู้เป็นเด็กวัยเพียงหกหนาว กลับกลายเป็นองครักษ์หลวงหน้านิ่ง กับนางกำนัลสาวตัวน้อยเพียงเท่านั้น ส่วนเจ้าบ่าวนั้นหรือ? ...เขาก็สนใจแต่เพียงช่วยเหลือพระชายารอง จนแขกทั้งหลายแอบซุบซิบนินทา ไทเฮาที่แต่แรกก็รังเกียจจางหลานเย่อยู่แล้วบัดนี้พระนางจึงยิ่งมิพึงใจอย่างยิ่งที่พระโอรสองค์สุดท้องกระทำคล้ายฉีกหน้าของพระนางด้วยการทอดทิ้งเจ้าสาวที่นางคัดเลือกและประทานให้ พอจบพิธียกน้ำชาเลยเสด็จกลับไปอย่างโกรธขึ้งทันที  

จวบจนถึงเวลาส่งตัวเข้าหอ เจ้าสาวตัวน้อยที่ติดตุ๊กตาผ้าสีกระดำกระด่างก็ร้องหาจะเอาให้ได้ ยังดีที่เสี่ยวเตี๋ยนางรู้หน้าที่จึงพกติดกายเอาไว้เสมอ เมื่อได้ตุ๊กตาคู่ใจความง่วงที่เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันก็กลืนกินสติของเด็กน้อยทันที  

"อย่าเพิ่งนอนเพคะหวางเฟย ทรงต้องไปชำระร่างกายให้สะอาดรอพิธีเข้าหอก่อน"  

ถึงหนังตาหนักอึ้งจนแทบแบกต่อไปไม่ไหว ทว่าคำเรียกขานถึงตำแหน่งที่ถูกโยนมาสวมตรงศีรษะ ก็ทำให้เด็กน้อยที่นับจากจำความได้นางก็ถูกคำว่าหน้าที่ผูกติดเป็นดังเงาร้ายหลอกหลอนมาตลอดก็จำทนฝืนไปทำตามที่แม่นมซางเหนียงจือนั้นต้องการโดยไร้ข้อโต้แย้งใดสักนิด  

แต่อาบน้ำเสร็จผ่านไปถึงสองชั่วยามชินหวาง เจ้าบ่าวสมควรตายผู้นั้นก็ยังไม่โผล่มาแม้เพียงเงา เด็กน้อยสุดจะทานทนจึงหลับไป จนผ่านไปนานเพียงใดเด็กน้อยเช่นเฉียวปิงเซียวก็สุดจะรู้ได้  

 สุดท้ายกายเล็กก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ต่อให้เด็กน้อยทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย อยากดื้อดึง อยากร้องไห้งอแง แต่เพียงเหลือบสายตาไปเจอไม้เรียวเล็กจิ๋วทว่าฤทธิ์ร้ายแสบสันในมือของแม่นมสาว เฉียวปิงเซียวก็เร่งเด้งกายลุกขึ้นมานั่งตาปรือเร็วไวดังเตียงนอนนั้นคือของร้อนก็มิปาน  

"ชินหวางเฟยเพคะ...ชินหวางเฟย ตื่นก่อนเพคะ ได้เวลาต้องทำหน้าที่แล้ว"  

แต่ถึงร่างกายลุกขึ้นมานั่ง ทว่าดวงตายังหรี่ปรือส่วนสติย่อมจะยังคงไม่เต็มร้อย แต่คำสั่งของไทเฮาที่มีบัญชาต่อนางก่อนขึ้นเกี้ยวกลับดังสะท้อนก้องแม้จะยังคงอยู่ในห้วงกึ่งฝันกึ่งตื่นก็ตามทีเถิด  

'เสี่ยวปิง จงจดจำให้ขึ้นใจ ในสามราตรีนี้เจ้าต้องไปนอนอยู่ตรงกลางระหว่างชินหวางกับพระชายารอง อย่าได้ขาด'  

เช่นนี้แล้วต่อให้ง่วงนอนจนตาลืมไม่ขึ้น เฉียวปิงเซียวนางก็ลุกขึ้นแล้วออกเดินตามแรงจับจูงของแม่นมคนงามไปพร้อมกับตุ๊กตาเน่าเก่าหนึ่งตัวในอ้อมแขน  

...หากนางทำหน้าที่ครบไทเฮากล่าวว่าอย่างไรนะ? ...อ้อ...ข้าจะได้ค่าขนมเป็นแผ่นทองห้าหมื่นตำลึง....  

เพื่อห้าหมื่นตำลึงทองนางก็จะไว้หน้าไทเฮาสักครั้ง ไม่ดื้อ ไม่ซน ไปนอนตรงกลางอย่างดีไม่ให้ขาดตกลงไปแม้เพียงหนึ่งเค่อ...  

แล้วเฉียวปิงเซียวก็ท่องไปตลอดทางว่าห้าหมื่นตำลึงทอง...ห้าหมื่นตำลึงทอง...  

"พวกเจ้าทำบ้าอันใดกัน"  

หากเฉียวปิงเซียวเกิดมายังไม่เคยพบพานยักษ์พ่นไฟได้ ราตรีนี้เด็กน้อยก็ได้เห็นแล้ว เป็นผู้ใดที่แสนจะใจดีแสดงงิ้วให้นางดูชมกลางดึกน่ะหรือ...ก็ชินหวางหานไท่หมิง...พระสวามีเขี้ยวยาวของนางเช่นไรเล่า...ท่าทีเช่นนี้มันช่างคล้าย...ปีศาจกระทิง!...มิผิดแน่ บัดนี้ชินหวางเขากลายร่างเป็นปีศาจกระทิงไปแล้ว เอ...แล้วเช่นนี้นางคงเป็นองค์หญิงพัดเหล็กใช่หรือไม่? ...หากนางเป็นองค์หญิงพัดเหล็ก เช่นนั้นพระชายารองก็คงจะเป็น...เมียน้อย!... คิก...คิก...คิก...งิ้วเรื่องนี้สนุกเกินไปแล้ว  

...ว่าแต่สงสัยสวามีของนางผู้สวมบทบาทปีศาจกระทิงคงจะตื้นตันใจมากเป็นแน่ที่นางเสียสละมานอนร่วมเตียงเช่นนี้ น่าเอ็นดูเสียจริง...ชินหวางช่างน่าเอ็นดูอย่างยิ่ง...  

เด็กน้อยคิดไปก็หัวเราะคิกคักเห็นเป็นสนุก ยิ่งพี่สาวปากแดงผู้นั้นด้วยแล้ว ดูท่าจะต้องเอ็นดูนางเพิ่มอีกเกินสิบส่วน ก็ดูสายตาพี่สาวเถิด คาดว่าหากนางเป็นเนื้อหมูคงถูกสายตาจางหลานเย่สับจนเละ เวลากินคงไม่ต้องเสียเวลาเคี้ยวเพียงส่งเข้าปากย่อมกลืนลงท้องได้เลย  

...พี่สาวต้องรักข้ามากแน่แท้...  

ได้เห็นเช่นนี้เด็กน้อยก็รู้แจ้งว่าต่อจากนี้ภายในกำแพงสูงใหญ่นางคงมีแต่คนรักและเอ็นดูเต็มไปหมด...ช่างน่าสนุก...น่าสนุกเกินไปแล้ว  

"หามิได้เพคะชินหวาง ทว่านี่คือบัญชาจากองค์ไทเฮา หากสามราตรีนี้ชินหวางไม่รับให้ชินหวางเฟยมานอนร่วมเตียงเช่นนี้ก็คงต้องส่งพระชายารองไปนอนเล่นยังตำหนักเย็นสักหลายหนาวแล้วเพคะ"  

แม่นมซางเหนียงจือคนงามนางกล่าวด้วยกิริยานอบน้อม ทว่าสีหน้านั้นตึงเครียดอย่างยิ่ง หานไท่หมิงกำหมัดแล้วคลายอยู่หลายสิบครั้งสุดท้ายก็รู้คิด ก็เพียงสามราตรี หากพ้นไปได้เสด็จแม่คงไร้เหตุผลจะมาขัดขวางเขากับจางหลานเย่ไปได้