ตอนที่2 ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น

ครั้นรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นของแสงแดดที่กระทบใบหน้า ฉู่ชิงเฟิงจึงค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น เขามองขื่อคานไล่ลงมาจนถึงผนังห้อง พยายามตั้งสติ ไล่เรียงความจำว่าเกิดอะไรขึ้น และตอนนี้เขาอยู่ที่ใดกันแน่

‘จริงสิ ข้าพลัดตกน้ำไป’

ฉู่ชิงเฟิงยังจำความรู้สึกตอนนั้นได้ราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้น เพราะพอถึงคราวที่ต้องตกอยู่ในอันตรายเข้าจริงๆ เขาถึงได้ตระหนักว่าตนเองรักชีวิตมากเพียงใด เลยพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาหายใจเหนือน้ำ แต่สายธารไหลเชี่ยว ทั้งยังมีแก่งหินสลับซับซ้อน ยามนั้นร่างเขากระแทกกับโขดหินจนเจ็บร้าวไปหมด และสุดท้ายผ้าไหมที่อุ้มน้ำกับน้ำหนักตัวมหาศาลก็ทำให้แรงฮึดเฮือกสุดท้ายนั้นไร้ประโยชน์

ขณะที่กำลังจมดิ่งลงใต้พื้นน้ำอันหนาวเหน็บ เขาจึงอ้อนวอนต่อสวรรค์เป็นครั้งสุดท้าย

‘ตั้งแต่เกิดมา หากไม่นับเรื่องที่ตัดพ้อสวรรค์เมื่อครู่ ข้าฉู่ชิงเฟิงไม่เคยอ้อนวอนขอสิ่งใดจากทวยเทพมาก่อน หากสวรรค์เห็นแก่คุณงามความดีที่ข้าเคยทำต่อราษฎร ก็ขอให้ชาติหน้าข้าไม่อ้วนอัปลักษณ์ ได้พบกับสตรีที่ทั้งงดงาม ทั้งจริงใจ ไม่เสแสร้งแกล้งทำดี แต่แท้ที่จริงเห็นข้าเป็นเพียงคนโง่งมคนหนึ่งด้วยเถิด”

เขาคิดถึงคำขอสุดท้ายของตัวเอง แล้วพยายามปะติดปะต่อเรื่องทั้งหมด ตอนนั้นเขาจมน้ำไปจริงๆ ความเจ็บปวดยามที่ร่างกายพยายามหายใจเข้า แต่มีน้ำเข้ามาแทนจนเต็มปากและจมูกยังคงตราตรึงในห้วงจำ

‘นี่ข้าตายไปแล้วอย่างนั้นหรือ’

ฉู่ชิงเฟิงรีบหยิกแขนตัวเองเป็นการด่วนเพื่อพิสูจน์ “โอ๊ย!” ความเจ็บทำให้เขามั่นใจว่าตอนนี้ตนไม่ได้ฝันไป และคงไม่ได้เป็นวิญญาณ เช่นนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่

‘อ่า หรือว่าข้าได้กลับชาติมาเกิดใหม่ เพื่อแก้ไขอดีต ดังที่นักเล่านิทานในโรงน้ำชาชอบเล่าตำนานลี้ลับให้ฟังกันนะ’

ฉู่ชิงเฟิงพยายามให้เหตุผลตัวเอง ทว่าพอมองไปรอบกายดีๆ หากเขาได้เกิดใหม่อีกครั้งจริง ที่นี่ควรจะเป็นห้องของเขาในจวนโซ่วอ๋อง มิใช่ห้องสี่เหลี่ยมเล็กแคบเหม็นอับตุๆ เยี่ยงนี้สิ

‘ไอ้หยา! หรือข้าจะเดินทางข้ามภพข้ามชาติ มาเกิดเป็นชาวบ้านยากจนกันนะ’

ความคิดนี้ทำเอาฉู่ชิงเฟิงตกใจจนหน้าซีด เขาขอไปเกิดใหม่ และขอให้ได้พบหญิงงามที่จริงใจ แต่ดันลืมขอให้เกิดในตระกูลร่ำรวยไปเสียนี่

“ฉิบหายแล้ว! ไม่เอานะไม่เอา ข้าทำบุญทำกุศลมากมายถึงเพียงนั้น ทำไมสวรรค์ถึงได้ส่งข้ามาเกิดในร่างชายอ้วน แถมยังจนกว่าเดิมอีกร้อยเท่าเล่า อ๊าก!!!” ฉู่ชิงเฟิงร้องออกมาอย่างคนเสียสติ

เสียงเอะอะภายในห้องทำให้หญิงสาวที่อยู่ภายนอกรู้ว่าคนป่วยฟื้นแล้ว นางจึงเดินออกไปที่หน้าเรือนพัก พอเห็นเด็กหนุ่มที่กำลังกวาดลานดินอยู่ก็เดินเข้าไปหาแล้วสั่งความ “อาโต๋ว เจ้ารีบไปบอกลุงชุนกับลี่มามาเร็วเข้าว่าคนฟื้นแล้ว”

“ข้ากำลังทำงานอยู่ เหตุใดเจ้าไม่ไปเองเล่าหลินอ้าย” เด็กหนุ่มที่ชื่ออาโต๋วเอ่ยถามอย่างไม่พอใจนัก

“เพราะว่าข้าต้องไปทำอย่างอื่นยังไงเล่า เจ้ารีบไปเถอะ ขืนชักช้า แล้วคนผู้นั้นเป็นอะไรขึ้นมาอีก เจ้าอาจจะไม่ได้ห้องนอนคืนเอาได้นะ” พูดจบนางก็เดินไปอีกทางทันที

“ห้องนอนข้า ข้าจะได้ห้องนอนคืนใช่ไหม อ้าว! หลินอ้ายแล้วนั่นเจ้าจะไปที่ใด” 

“ข้าก็จะไปเอาโจ๊กมาให้เขากินน่ะสิ นอนหลับไปนานขนาดนั้นจะต้องหิวมากแน่ๆ” หลินอ้ายตะโกนตอบโดยไม่ได้หันหลังกลับมา เห็นเช่นนั้นอาโต๋วก็วางไม้กวาดในมือลง แล้วตรงไปแจ้งคนที่เรือนหน้าแทนนาง

ส่วนฉู่ชิงเฟิงที่อยู่ในห้อง ก็เอาแต่นอนร้องไห้ตัดพ้อสวรรค์อยู่อย่างนั้น จนกระทั่งมีหญิงสาวสองคนเปิดประตูเข้ามาในห้อง โดยที่คนด้านหลังถือถาดใส่ชามโจ๊กตามมา

‘หรือว่านางจะเป็นภรรยาในชาตินี้ของข้า’ ฉู่ชิงเฟิงพิจารณารูปร่างหน้าตาของสตรีที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ แล้วหัวใจก็ต้องเต้นโครมคราม เพราะตำแหน่งโฉมงามอันดับหนึ่งในใจเขาอย่างหลินผู่ซินได้ถูกสตรีนางนี้ช่วงชิงไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว  

 แม้ หลินเสี่ยวหราน จะถูกจดจ้องอย่างไร้มารยาท ก็มิได้ถือสา เพราะคิดว่าชายผู้น่าสงสารคนนี้คงจะยังมีอาการสับสนหลังจากสลบไปนานเท่านั้น นางเดินไปหยุดอยู่ตรงข้างเตียง แล้วถามเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกหิวหรือไม่”

โครกคราก!!!

พอถูกถามเช่นนั้น ท้องของฉู่ชิงเฟิงก็ร้องประท้วงแทนเจ้าตัว หลินอ้ายได้ยินก็พยายามกลั้นหัวเราะสุดขีด ด้วยไม่อยากจะซ้ำเติมคนป่วย

“ดูท่าเจ้าจะหิวมาก เช่นนั้นลุกขึ้นมากินโจ๊กสักหน่อยเถิด”

หลินอ้ายรู้หน้าที่จึงวางโจ๊กลงบนโต๊ะ แล้วเดินเข้ามาช่วยพยุงคนตัวอ้วนให้ลุกขึ้นนั่ง แต่ฉู่ชิงเฟิงไม่ได้กินอะไรมาหลายวันยามนี้จึงไร้เรี่ยวแรง

“ดูเหมือนเจ้าจะลุกไม่ไหวสินะ”

ฉู่ชิงเฟิงพยักหน้า มองหลินเสี่ยวหรานตาปริบๆ อย่างน่าสงสาร

“งั้นไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าจะป้อนเจ้าเอง” หลินอ้ายรับอาสา แต่ฉู่ชิงเฟิงส่ายศีรษะ แล้วยกมือชี้ไปยังหลินเสี่ยวหราน แต่ยังไม่ทันที่หลินอ้ายจะก่นด่าความไม่เจียมตัวของเขาออกมา หลินเสี่ยวหรานก็ส่งสายตาห้ามปราม ก่อนยื่นมือไปรับชามโจ๊กมาถือไว้ แล้วจัดการป้อนชายหนุ่มที่นอนอ้าปากรอด้วยตนเอง

ฉู่ชิงเฟิงรู้สึกหัวใจพองโตอย่างมาก หากชาติที่แล้วเขาไม่อาจได้หลินผู่ซินมาเป็นภรรยา แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะชาตินี้เขาได้เจอสตรีที่งดงามกว่า ใส่ใจเขามากกว่าแล้ว เหลือแค่ลองชิมรสมือนางเท่านั้น หากเลิศล้ำก็นับว่าไม่เสียทีที่ตกน้ำตายแล้วมาเกิดใหม่ ชายหนุ่มคิดในขณะที่อ้าปากรับโจ๊กที่ถูกเป่าจนเย็นลงแล้วป้อนเข้าปาก

ทว่าเหมือนสวรรค์จะไม่เคยสนใจคำขอของเขาอย่างจริงจังเลย

“แค่กๆ ๆ” ฉู่ชิงเฟิงพ่นโจ๊กคำนั้นออกมาใส่หลินเสี่ยวหรานจนเลอะไปหมด “นะ...นี่มันโจ๊กหรือน้ำล้างชาม มีภรรยาฝีมือทำอาหารแย่เยี่ยงนี้ ข้าช่างโชคร้ายนัก” 

หลินเสี่ยวหรานปัดเศษโจ๊กออกจากตัว พลางถามด้วยความตกใจ “เจ้าว่าอะไรนะ ใครกันที่เป็นภรรยาเจ้า”

“ถามได้ ก็ต้องเจ้าน่ะสิ”

หลินเสี่ยวหรานลุกพรวดพราดขึ้นจากเก้าอี้ เรื่องที่เขาว่าโจ๊กของนางรสเหมือนน้ำล้างชามนั้นนางไม่ถือสา เพราะคนเพิ่งจะฟื้นหลังจากบาดเจ็บและสลบไปหลายวันย่อมกินได้แค่โจ๊กแบบนี้เท่านั้น แต่ตกใจที่จู่ๆ ก็ถูกทึกทักว่าเป็นภรรยาของบุรุษแปลกหน้า ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าต่างหาก

“นี่เจ้าต้องป่วยจนเลอะเลือนไปแล้วแน่ๆ ข้าไปเป็นภรรยาเจ้าตั้งแต่เมื่อใด”

“อ้าว เจ้าไม่ใช่ภรรยาของข้าหรอกรึ แล้วเหตุใดถึงมาปรนนิบัติข้ากันเล่า” ฉู่ชิงเฟิงทำสีหน้าฉงน บางทีเขาอาจจะคาดเดาอะไรผิดไปตั้งแต่แรก