บทที่ 3 อย่าคิดจะหยามข้า

         ฮูหยินชราตระกูลฟ่านยิ้มกว้างเมื่อเห็นหลานสาวคนรองชี้ชวนให้ดูอาหารฝีมือของนางที่วางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ

         “ท่านย่า ทุกจานล้วนเป็นฝีมือของข้าเจ้าค่ะ”

         “พ่อไม่เคยคิดมาก่อนว่าเจ้าจะทำอาหารได้น่าอร่อยเยี่ยงนี้” เสนาบดีฝ่ายซ้ายกวาดตามองอาหารแต่ละจาน

         “ท่านย่ากับท่านพ่อลองชิมหน่อยสิเจ้าคะ”

         “ได้ๆ ย่าจะกินอาหารที่เจ้าให้ครบทุกอย่างเลยเทียว”

         สองผู้อาวุโสสบตากันเสนาบดีฟ่านคีบอาหารใส่ถ้วยข้าวให้มารดา “ท่านแม่ ท่านต้องชิมฝีมือหลานสาวท่านให้มาก”

         เมื่อคนอื่นๆ เห็นว่า ฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มลงมือคีบอาหารแล้ว คนอื่นๆ ที่นั่งอยู่รอบโต๊ะจึงได้เริ่มรับประทานอาหาร ฟ่านซิ่วอิงหันไปเอาใจมารดา

“ท่านแม่ ข้าอยากให้ท่านชิมจานนี้เจ้าค่ะ”

         ฮูหยินใหญ่สกุลฟ่านยิ้มรับ “มิเสียแรงที่พ่อบ้านเหลยนำพี่สาวมาจากเหลาเลื่องชื่อ เจ้าจึงพลอยได้ฝีมือทำอาหารไปด้วย”

         เมื่อผู้เป็นมารดาคีบอาหารคำแรกเข้าปากก็ยิ้มกริ่ม ค่อยๆ เคี้ยวอย่างตั้งใจ รสชาติอาหารฝีมือของบุตรสาวจะว่าไปดียิ่งกว่าที่ไปรับประทานในภัตตาคารบึงหงส์อันเลื่องชื่อเสียอีก

         “อร่อยจริง ฝีมือของเจ้า พ่อนึกว่าพ่อครัวหลวงมาเอง”

         “ถึงเพียงนั้นเชียวหรือเจ้าคะ  ” ฟ่านซิ่วอิงทำตาลุก

         “อืม...พ่อไม่ได้พูดเอาใจเจ้าสักนิด” เจ้ากรมกลาโหมยิ้มกว้าง คีบอาหารจานต่อไปอย่างรื่นรมย์

         เช่นเดียวกับฮูหยินผู้เฒ่าที่คีบข้าวเข้าปากโดยมีรอยยิ้มประดับมุมปาก ก่อนจะหันไปคีบขาเป็ดอบที่อยู่ตรงหน้ามาชิม

เมื่อเคี้ยวเสร็จไปคำก็หันไปพยักหน้าให้กับหลานสาวเป็นการบ่งบอกว่าพอใจอย่างยิ่ง

         ฟ่านซิ่วอิงมองญาติพี่น้องที่นั่งล้อมโต๊ะใหญ่ด้วยความสุขใจ

หลายปีแล้วที่บุตรสาวของนางต้องระหกระเหินออกจากจวนไป เพิ่งจะมีโอกาสกลับมาเยือนเมืองหลวง ร่างกายที่อ่อนแอของฟ่านซิ่วอิงทำให้สองสามีภรรยาจำใจต้องส่งนางไปรักษาตัวยังหัวเมือง แต่ละปีทั้งสองจะเดินทางไปเยี่ยมบุตรสาวได้เพียงหนเดียวเท่านั้น

         หลังรับประทานอาหารท่านย่าก็เรียกฟ่านซิ่วอิงเข้าไปหาที่ห้องส่วนตัว

         “เจ้าคงได้ยินเรื่องที่จวิ้นอ๋องปฏิเสธการหมั้นกับเจ้าแล้ว”

         “เจ้าค่ะ”

         ฮูหยินชราแห่งตระกูลฟ่านจ้องตรงมายังหลานสาวคนรอง แม้นางจะมีบุตรชายถึงสามคน มีหลานชายห้าคน หลานสาวสองคน แต่ก็ในใจกลับรู้สึกรักและเวทนาหลานสาวคนนี้เป็นที่สุด เพราะฟ่านซิ่วอิงเป็นหลานเพียงคนเดียวที่นางแทบไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิด

ในช่วงที่ฟ่านซิ่วอิงเพิ่งเกิด เด็กน้อยเกือบจะไม่รอดชีวิต เคราะห์ดีที่ ฮองไทเฮาซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของฮูหยินผู้เฒ่าสั่งให้หมอหลวงมาช่วย จึงรักษาชีวิตน้อยๆ ของฟ่านซิ่วอิงไว้ได้ ทว่าต่อจากนั้นนางก็ยังคงเป็นเด็กหญิงที่ป่วยกระเสาะกระแสะจนต้องส่งตัวไปตระเวนรักษาในหลายเมือง

...พระคุณที่ฮองไทเฮามีต่อหลานสาวผู้นี้ ฮูหยินผู้เฒ่าจึงหมายจะตอบแทน แม้จะรู้ว่านี่เป็นหมากทางการเมืองของคนผู้นั้นก็ตาม...

         “ย่าเองไม่รู้จะช่วยให้พระประสงค์ของฮองไทเฮาสำเร็จได้อย่างไร   ในเมื่อท่านอ๋องปฏิเสธแข็งขันถึงเพียงนั้น ท่านพ่อของเจ้าก็พยายามไปเจรจาหลายคราว จวิ้นอ๋องก็เอาแต่หลบเลี่ยง”

น้ำเสียงหนักอกหนักใจของท่านย่า ทำให้นางสลดใจลงหลายส่วน แต่ก็ไม่อยากจะเอาชีวิตตนเองไปเสี่ยงกับบุรุษที่ไม่เคยรู้จักนิสัยใจคอ

“ทำไมท่านพ่อต้องทำถึงเพียงนั้นด้วย”

“อิงเอ๋อร์ เจ้าไม่รู้หรือว่า ตระกูลฟ่านของเราเป็นหนี้พระคุณฮองไทเฮามากเพียงไหน   หากไม่ได้พระองค์ส่งเสริมคิดหรือว่า ท่านพ่อกับท่านพี่ของเจ้าจะมีโอกาสก้าวหน้าในราชสำนัก ไหนจะยังมีชีวิตของเจ้าในตอนแรกเกิดอีก”

คุณหนูใหญ่ตระกูลฟ่านส่ายหน้า นางเติบโตที่หัวเมืองจึงไม่เคยรู้เรื่องราวในจวนเสนาบดี ท่านพ่อและท่านแม่เดินทางไปเยี่ยมนางปีละหน ส่วนใหญ่นางอยู่ในความดูแลของญาติหรือไม่ก็คนที่ท่านพ่อไว้วางใจ

“หากเจ้าได้เป็นพระชายาเอกของจวิ้นอ๋อง นอกจากจะทำให้ฮองไทเฮาทรงเบาพระทัยเรื่องฮองเฮา ท่านพ่อกับท่านพี่ของเจ้าก็จะไม่ถูกบีบคั้นจากเสนาบดีฝ่ายขวาด้วย”

“เกิดเรื่องอันใดขึ้นกับท่านพ่อเจ้าคะ  ”

ฮูหยินผู้เฒ่าพิจาณาหลานสาวคนงามที่นั่งอยู่ตรงหน้า ฟ่านซิ่วอิงปีนี้ก็อายุล่วงเข้าสิบแปดปีน่าจะพอจะเข้าใจเหตุการณ์ได้ จึงเล่าความขัดแย้งที่เกิดขึ้นระหว่างเสนาบดีฝ่ายขวาที่มีฮองเฮาเป็นผู้สนับสนุน กับเสนาบดีฝ่ายซ้ายที่อยู่ข้างฮองไทเฮา

ในเมื่อฮองไทเฮานั้นมิใช่มารดาที่แท้จริงของฮ่องเต้ พระนางจึงต้องระมัดระวังพระองค์เมื่อเห็นพระญาติฝ่ายฮองเฮาเรืองอำนาจ ฮองไทเฮาจึงเริ่มมองหาผู้ที่จะช่วยคานพลังของฝ่ายตรงข้าม

หากคุณหนูฟ่านซึ่งนับเป็นญาติฝ่ายพระองค์สมรสกับจวิ้นอ๋องหมิงจิ้นเหอผู้คุมกองกำลังภาคเหนืออันเกรียงไกร ย่อมทำให้คลายพระทัย โอกาสที่ตระกูลเถียนของฮองเฮาจะก่อการกบฏก็ย่อมจะน้อยลง เพราะความยำเกรงในปีศาจภูเขาตนนั้น

เรื่องของฮองไทเฮาฟ่านซิ่วอิงย่อมไม่เอามาใส่ใจ แต่เรื่องที่ท่านพ่อกับท่านพี่ที่ถูกบีบคั้นจนต้องลดตัวลงไปคอยตามตื้อจวิ้นอ๋องเพื่อให้เปลี่ยนพระทัย เป็นเรื่องที่นางขัดเคืองใจ

...นางไม่มีวันยอมให้คนในครอบครัวถูกผู้อื่นรังแกโดยเด็ดขาด....

“หากครั้งนี้ การสมรสไม่เกิดขึ้นหรือหากจวิ้นอ๋องเลือกคุณหนูจากตระกูลที่อยู่ฝั่งฮองเฮา ตระกูลของเราอาจจะมีภัยใหญ่หลวง” น้ำเสียงของท่านย่าเจือไว้ด้วยความหวาดหวั่น

ฟ่านซิ่วอิงเงยหน้ามองท่านย่าของนางด้วยอาการตะลึง นางไม่เคยเห็นฮูหยินผู้เฒ่าที่กร้าวแกร่งและเชิดหน้าอยู่เสมอ มีใบหน้าเศร้าโศกถึงเพียงนี้  

“ครั้งนี้ หากจะต้องให้ท่านพ่อกับท่านพี่ของเจ้าไปคุกเข่าอ้อนวอนฝ่ายนั้นก็คงต้องทำ แต่ว่าท่านอ๋องจะเดินทางกลับเมืองพยัคฆ์เหินพรุ่งนี้แล้ว สิ่งที่ครอบครัวเราทำได้ คงเพียงแต่สวดมนต์อ้อนวอนขอสวรรค์เมตตาให้จวิ้นอ๋องอย่าเลือกพระชายาเอกอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับเรา”

“จวิ้นอ๋องยิ่งใหญ่เพียงนั้นเชียวหรือเจ้าค่ะท่านย่า  ”

“ใช่ อำนาจของผู้นี้เป็นรองแต่เพียงฮ่องเต้ นับตั้งแต่จวิ้นอ๋องบอกปัดเรื่องหมั้น ท่านพ่อกับท่านพี่ของเจ้า ไปไหนก็ไม่มีหน้าจะสู้ผู้คน ชาวเมืองยังโจษจันกันด้วยซ้ำว่า เจ้าเป็นหญิงอัปลักษณ์ ไร้การศึกษาและมารยาทผู้ดี ไม่คู่ควรกับจวิ้นอ๋องผู้สูงศักดิ์และงามสง่า ซ้ำร้ายยังกล่าวหาว่า ตระกูลฟ่านต้องพยายามอ้อนวอนเพื่อให้ท่านอ๋องยอมรับเจ้าเป็นพระชายาเอกเพื่อความอยู่รอด”

ฟ่านซิ่วอิงกัดริมฝีปากจนห้อเลือด นางเคยภาคภูมิใจในวงศ์ตระกูลมาโดยตลอด บัดนี้กลับพบว่า ตระกูลของนางต้องอ้อนวอนคนผู้หนึ่งเพื่อให้รับนางเป็นภรรยาแลกกับความปลอดภัย แต่ฝ่ายนั้นยังไม่แลเหลียว

...หมิ้งจิ้นเหอผู้นี้ถือตัวว่าเหนือกว่าสกุลฟ่านนักหรือไร จึงได้ดูหมิ่นเหยียดหยามท่านพ่อของนางถึงเพียงนี้...

“ท่านย่าโปรดวางใจ เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง”

ฮูหยินผู้เฒ่าเงยหน้าขึ้นแสร้งควักเอาผ้าเช็ดหน้าจากในแขนเสื้อออกมาซับน้ำตา มองหลานสาวคนงามอย่างมีความหวัง

“เจ้าจะทำเช่นไรได้  ในเมื่อท่านอ๋องประกาศให้คนทั้งเมืองหลวงรู้ชัดเจนแล้วว่า เขาไม่มีวันจะแต่งกับเจ้า”

สีหน้าของฟ่านซิ่วอิ่งเริ่มมีสีแดงเรื่อด้วยความโกรธ เมื่อนึกถึงเรื่องที่เขาประกาศในหอนางโลมคืนนั้น และยังหัวข้อที่คนสนทนากันสนุกปากที่ตลาดเมื่อเช้า โทสะของนางพลุ่งขึ้นเทียมฟ้า

“ท่านย่าโปรดวางใจ ภายในหกเดือนนี้ ข้าจะทำให้จวิ้นอ๋องต้องรับข้าเป็นพระชายาเอกให้จงได้”

ฮูหยินผู้เฒ่าลุกจากเก้าอี้ปราดเข้ามาจับมือทั้งสองข้างของหลานสาว

“เจ้าพูดจริงหรือ  ”

คุณหนูฟ่านดวงตาลุกโรจน์ด้วยความแค้น

‘จวิ้นอ๋อง ท่านกล้าหยามท่านพ่อและตระกูลฟ่าน ข้าจะทำให้ท่านต้องมาเยือนที่จวนแห่งนี้เพื่อคารวะท่านย่ากับท่านพ่อของข้าให้ได้’

นางจ้องนัยน์ตาท่านย่าอย่างแน่วแน่

“ข้า ฟ่านซิ่วอิง คำไหนคำนั้น ท่านย่าโปรดอนุญาตให้ข้าทำตามที่ร้องขอด้วยเถิดเจ้าค่ะ” หญิงสาวยอบกายลง ค้อมศีรษะตรงหน้าท่านย่า

หญิงชรายิ้มทั้งน้ำตาที่รื้นแทบหยาดหยด นางรู้ดีว่า หลานสาวของนางฉลาดรอบรู้และเจ้าแผนการเพียงใด ทุกย่างก้าวของการเติบโตที่หัวเมืองถูกรายงานให้นางรับรู้มาตลอด นางให้บุตรชายส่งอาจารย์ที่เก่งกาจหลายคนไปสอนหนังสือให้หลานสาว ไม่มีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง

....จะว่าไปบางที ฟ่านซิ่วอิงผู้ที่อยู่ชายเองได้ร่ำเรียนมากกว่าพี่น้องคนอื่นๆ ด้วยซ้ำ...

อีกทั้งเพราะร่างกายนางอ่อนแอนางจึงเก็บตัวอยู่ในจวน เอาแต่อ่านหนังสือเพื่อเป็นเพื่อนในทุกวันที่เงียบเหงา ความเฉลียวฉลาดของนางนั้นเป็นที่พึงพอใจของอาจารย์ทุกท่าน

หญิงชรายิ้มบางๆ แตะมือไปยังศีรษะของหลานสาวคนงาม

“ได้ หากเจ้าทำสำเร็จ ย่ายินดีให้ทุกอย่างที่เจ้าปรารถนา”