บทที่ 2 อย่าหวังจะเสวยสุข

         ขณะกำลังจะเริ่มการประมูล แม่ทัพนายกองทั้งหลายต่างก็กระตือรือร้น พวกเขาส่วนหนึ่งเป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่ จึงมีกำลังทรัพย์อยู่มาก ทหารอีกส่วนหนึ่งในวันนี้ได้รับการปูนบำเหน็จจากฮ่องเต้มาพอสมควร ทุกคนจึงแลดูคึกคักอยากจะประมูลสาวงามกันจนเนื้อตัวสั่น

         “เอาเหล้ามาเพิ่มอีก คืนนี้ท่านแม่ทัพจะได้อิงแอบสาวงามอันดับหนึ่งแห่งหอจันทร์ฉาย ฮ่าๆ” มู่หลี่เฉียงหัวเราะลั่น

รองแม่ทัพมู่รูปร่างสูงเกือบเท่าจวิ้นอ๋อง แต่เรือนร่างกำยำล่ำสันกว่า ใบหน้าแต่งแต้มด้วยหนวดเครา แม้จะตัดเล็มออกไปบ้างแล้วเพราะต้องเข้าเฝ้าฮ่องเต้ แต่ก็ยังดูดุอยู่ดี หนำซ้ำคนผู้นี้มักชอบเสียงดังเอะอะ

         เสี่ยวเอ้อฟ่านรีบนำเอากาสุราใหม่มาวางต่อหน้าหมิงจิ้นเหอ เขารินเหล้าแล้วกระดกเข้าปากแล้วจ้องมองไปบนเวที ท่านอ๋องรูปงามเอาแต่ออกรบสู้ศึก ตลอดชีวิตจึงมิได้หมายตาคุณหนูคนใด

แม้จะมีนางกำนัลในวังรูปร่างหน้าตาดีมากมายหมายมายั่วยวนเขาก็ไม่เคยสนใจแตะต้อง ทว่าด้วยวิสัยทหารหลังออกรบแล้วชนะศึก สุรากับสตรีเป็นเรื่องที่ไม่เคยขาด แต่เขาก็เน้นเสพสุราเสียมากกว่า

...พวกคุณหนูในห้องหอนั้น เขาคร้านจะไปเอาใจพวกนาง...

แม้จะอยู่หัวเมืองเหนือแต่จวนแม่ทัพของเขาก็แทบจะไม่มีสาวใช้ ส่วนหนึ่งเพราะเขาต้องระวังตัว และอีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะเขายังไม่อยากผูกพันกับสตรีนางใด หากจะต้องหลับนอนกับผู้หญิงคนเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า นานไปเขาย่อมรู้สึกถึงความเป็นเจ้าของ ชายหนุ่มจึงเลือกนอนเฉพาะกับนางโลมประมูลมาได้ในบางครั้งก็เพียงพอระบายความพลุ่งพล่านของวัยฉกรรจ์

         เมื่อเจ้าหอจันทร์ฉายกรีดกรายออกมาประกาศให้ชายหนุ่มทั้งหลายเตรียมตัว เสียงโห่ฮาดังสนั่น

“เริ่มการประมูลได้!”

         แม่นางหลี่รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น ส่วนหน้าอกนั้นมีขนาดอวบอัดแน่นจนทำให้สาบเสื้อส่วนบนปริ เมื่อนางเดินเยื้องกรายผ่านบรรดาทหารหนุ่ม ทุกคนล้วนลอบกลืนน้ำลาย ดวงตาลุกโชนเหมือนมองเห็นศัตรูตรงหน้า ต่างหมายจะตรงเข้าไปขย้ำให้สิ้นซาก บั้นท้ายงอนงามของนางกระเพื่อมโยกย้ายไปตามจังหวะการเดินได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ

         นายกองผู้หนึ่งลุกขึ้นเสนอราคา

“ข้าให้ห้าพันตำลึง”

สิ้นเสียงนั้น ทหารอีกโต๊ะส่งเสียงโห่ลั่น

         “ข้าให้หกพันตำลึง” เหล่าทหารม้าอีกโต๊ะไม่ยอมแพ้

         “เจ็ดพัน” อีกโต๊ะลุกขึ้นยืนประกาศ ทำเอาสองโต๊ะแรกหันไปมองพร้อมกัน สุราแรงฤทธิ์ทำให้พวกเขาล้วนเริ่มมึนเมา จนลุกชี้หน้ากันเยาะเย้ยอีกฝ่ายที่ให้ราคาน้อย

         “แปดพัน” นายทหารราบโต๊ะใกล้ๆ กับจวิ้นอ๋องตะโกนขึ้น เสียงโห่ยิ่งดังสนั่น ในเมื่อคืนนี้ทั้งหมดโดนเหมาโดยกองทัพภาคเหนือ ย่อมต้องเต็มไปด้วยเสียงเอ็ดอึง ด่าทอกันหยาบคายตามประสาผู้นิยมใช้กำลัง

         รองแม่ทัพฉินหันมา “ท่านแม่ทัพราคากำลังขึ้น ท่านว่ายังไง  ”

         หมิงจิ้นเหอยิ้มเย็น เขารอให้ทุกคนเริ่มสู้ราคาไม่ไหวแล้วค่อยตบราคาเพียงครั้งเดียวก็พอ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาสำหรับท่านอ๋องอย่างเขา

“หนึ่งหมื่นตำลึงน่าจะพอ”

         “ใจเย็นฉินอี๋นั่ว เจ้าไม่ต้องห่วง ระดับท่านแม่ทัพถ้าบอกว่าจะเอา ยังไงคืนนี้ก็ต้องได้” มู่หลี่เฉียงยกจอกเหล้าขึ้นชูต่อหน้าแล้วกระดกลงไป

         หมิงจิ้นเหอกระดกเหล้าอีกจอก รู้สึกแปลกใจในรสชาติ เขาชำเลืองมองไปด้านข้างเห็นเสี่ยวเอ้อหน้าขาวที่ยืนอยู่เยื้องไปคล้ายจะมีรอยยิ้มเยาะติดอยู่ริมฝีปากยิ่งมองยิ่งรู้สึกมึนงงมากขึ้นจนเปลือกตาหนักอึ้ง ชายหนุ่มพยายามยันกายลุกขึ้นยืนเพื่อประมูลเป็นคนสุดท้าย

“หนึ่ง.....” เจ้าหอจันทร์ฉายยกพัดขึ้นชูเพื่อนับครั้งสุดท้ายก่อนสรุปว่าคืนนี้ ชายใดจะได้แม่นางหลี่ไปร่วมหอห้อง

         พั่บ!

“ท่านแม่ทัพ! ท่านแม่ทัพ!” มู่หลี่เฉียงเขย่าร่างจวิ้นอ๋องในชุดน้ำเงินเข้มปักลวดลายงดงาม แต่อีกฝ่ายกลับไปขยับเขยื้อน

“ข้าว่าท่านแม่ทัพไม่ไหวแล้ว ฉินหวังหย่ง เจ้าส่งท่านแม่ทัพกลับจวนเถิด”  

ชายหนุ่มในชุดทะมัดทะแมงสองคนที่ไม่รู้มาจากที่ใด จู่ๆ ก็ปรากฏกายอยู่ข้างหลังของฟ่านซิ่วอิงที่ยืนเมียงมองอาการของท่านอ๋องอยู่ คนคู่นั้นเดินออกมาประคองจวิ้นอ๋องออกไปด้านนอก

‘หึ! ดีนะที่ใส่ผงนิทรามากหน่อย ไม่เช่นนั้น ช้าอีกเพียงนิดท่านคงออกปากประมูลราคาทันแล้ว’

นางเป่าลมออกจากปากเบาๆ แสร้งเดินตามไปดูแลจนถึงรถม้า เมื่อเห็นว่าคนของแม่ทัพใหญ่แบกเขาขึ้นในรถม้าเรียบร้อย คุณหนูฟ่านรื่นรมย์ใจเดินกลับเข้าไปดูบรรยากาศในหอจันทร์ฉายต่อ คืนนี้นางจะต้องแอบดูบรรดาสาวงามออดอ้อนออเซาะชายหนุ่มสักหน่อยแล้วค่อยกลับจวน

จวิ้นอ๋องลืมตา ยังรู้สึกมึนศีรษะเล็กน้อย เมื่อมองเห็นเพดานคุ้นตา ก็เริ่มทบทวนความจำ เมื่อวานเขากำลังประมูลหญิงงามอยู่ แล้วเหตุใดจึงกลับมานอนที่นี่ได้   

“แมวดำ! ออกมานี่สิ” เขาเรียกไม่ดังนัก แต่อีกฝ่ายกลับมาอยู่ต่อหน้าอย่างรวดเร็ว ในฐานะองครักษ์เงา ฉินหวังหย่งกับฉินจางหย่งสองพี่น้องมีหน้าที่คอยอารักขาจวิ้นอ๋องไม่ให้คลาดสายตา ยกเว้นเพียงยามที่ท่านอ๋องออกสู้ศึกในสนามรบ

“ขอรับ”

“เมื่อวานเกิดเรื่องใด”

ฉินหวังหย่งเล่าเหตุการณ์ให้ท่านอ๋องฟังอย่างคร่าวๆ

จวิ้นอ๋องนึกเอะใจ “ข้าโดนผงนิทราเป็นแน่ เจ้าเสี่ยวเอ้อตัวแสบนั่น มันทำตัวลับๆ ล่อๆ ให้คนไปสืบเดี๋ยวนี้!”  

องครักษ์คู่ใจรับคำ แล้วออกไปสั่งการให้ฉินจางหย่งผู้น้อง นำคนไปสืบหาตัวเสี่ยวเอ้อหน้าขาวที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ใกล้ๆ จวิ้นอ๋อง

‘นอกจากจะไม่ได้เชยชมหญิงงามแล้ว ยังต้องมาเสียท่าให้เจ้าเสี่ยวเอ้อนั่นอีก ถ้าไม่ได้แก้แค้นเห็นทีข้าจะไม่ควรเป็นปีศาจภูเขา’

คุณหนูฟ่านตื่นตั้งแต่ยามอิ๋น[1] นางแต่งกายแบบสาวใช้ออกไปตลาดในยามเหม่า[2] เพื่อซื้อวัตถุดิบในการทำอาหาร ในช่วงที่อยู่หัวเมือง นางมักจะขอให้แม่ครัวเหลยสอนทำอาหารจึงพอมีฝีมือติดตัว และชมชอบการไปเดินเลือกซื้อของด้วยตนเอง นางเพิ่งกลับมาเมืองหลวงได้ไม่ถึงสิบวัน ได้เวลาทำอาหารให้ท่านย่ากับท่านพ่อได้ชิมฝีมือของนางบ้าง

ฟ่านซิ่วอิงเดินชมตลาดอย่างเพลิดเพลิน นานมากแล้วที่นางมิได้ย่างกรายมาเมืองหลวง เป็นเพราะสุขภาพที่อ่อนแอในวัยเด็กทำให้ต้องเดินทางไปรักษาตัวถึงแดนไกล

ครั้นเดินผ่านร้านขายซาลาเปา คุณหนูฟ่านกลับได้ยินเรื่องที่ทำให้นางสะดุดหูจนต้องชะงักฝีเท้าเพื่อหยุดฟัง

“นี่ ข้าแถมให้เจ้า ดีใจจริงๆ ที่จวิ้นอ๋องปราบพวกชนเผ่าที่รุกรานแคว้นหมิงได้อีกแล้ว สมกับเป็นพระอนุชาคนโปรดของฮ่องเต้จริงๆ”

“ท่านอ๋องของข้าเป็นแม่ทัพผู้เกรียงไกรนี่นา” อีกฝ่ายยิ้มรับอาหารใส่ลงในกล่องไม้  มีบ่าวรับใช้อีกสามคนยืนรออยู่ข้างหลัง

“ข้าได้ข่าวมาว่า ท่านอ๋องทรงปฏิเสธการหมั้นกับคุณหนูท่านเสนาบดีฝ่ายซ้ายหรือ”

“เจ้าไปได้ยินมาจากที่ใด”

“คนเขาโจษจันกันทั่วเมืองนั่นล่ะ บอกว่านางขี้ริ้วขี้เหร่ ไม่รู้หนังสือ แถมยังไม่รู้กริยากุลสตรี ท่านอ๋องจึงรังเกียจ”

บ่าวรับใช้จากวังจวิ้นอ๋องหัวเราะร่า “ก็แน่ล่ะสิ ท่านอ๋องของเราทั้งสง่างามและเก่งกาจ จะให้รับพระชายาเอกแบบนั้นได้อย่างไร   ยังมีคุณหนูโฉมงาม ตระกูลสูงศักดิ์อีกมากชม้ายตารอให้ท่านอ๋องสนใจ”

“อืม....ข้าได้เห็นท่านอ๋องครั้งแรกวันที่ขบวนทหารเดินทัพเข้ามาในเมืองหลวง นึกว่าจะเหมือนฉายาปีศาจภูเขา ที่ไหนได้หล่อเหลาสง่างามจนสาวน้อยสาวใหญ่อยากจะโยนผ้าเช็ดหน้าให้เป็นแถว”

ฝ่ายฟังหัวเราะชอบใจ “เจ้าไม่รู้อันใด จวนเสนาบดีฝ่ายซ้ายน่ะ ตามตื้อน่าดู อยากจะได้ท่านอ๋องของพวกเราไปเป็นเขย”

“อ้อ....สงสัยคุณหนูฟ่านคนนี้จะขายไม่ออก”

เสียงหัวเราะประสานกันดังลั่น คนที่อยู่ล้อมรอบต่างก็มารอฟังด้วยความสนใจ เรื่องของจวิ้นอ๋องหมิงจิ้นเหอกลายเป็นเรื่องที่ทุกตรอกซอกซอยในเมืองหลวงล้วนกล่าวขวัญถึง

นับตั้งแต่การชนะศึกใหญ่แล้วยกพลเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ชาวเมืองหลวงล้วนประทับใจกับรูปโฉมอันงามสง่าและความเก่งกาจของพระอนุชาที่ลือกันว่า ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานยิ่งกว่าผู้ใด

คุณหนูฟ่านเผลอกำหมัดแน่น

‘นี่เรื่องของข้า กลายเป็นที่นินทาของชาวเมืองไปตั้งแต่เมื่อใด   เป็นเพราะท่านแท้ๆ จวิ้นอ๋อง หากท่านไม่มาปรากฏตัวที่นี่จนเอิกเกริกเรื่องปฏิเสธการหมั้นคงไม่กลายเป็นเรื่องสนุกปากของผู้คนเช่นนี้’

นางนึกถึงรูปร่างสูงใหญ่และใบหน้าคมคร้าม ดวงตาสีนิลที่ดูลึกเกินหยั่ง

‘ถ้ามีโอกาสอีกครั้งข้าจะต้องเอาคืนให้สาสมกับที่ท่านทำให้ท่านพ่อและข้าถูกผู้คนหัวเราะเยาะเช่นนี้’  

[1] ยามอิ๋น ช่วงเวลา 03.00-04.59 น.

[2] ยามเหม่า ช่วงเวลา 05.00-06.59 น.