Masukตู้เอ๋อร์!คำพูดของอวิ๋นจงจื่อทำให้ทุกคนต่างตกตะลึงนามจริงของอ๋องหลูหยางคือหลินซูตู้ เขาเองก็เป็นบุคคลมีหน้ามีตา และมีน้อยคนนักในราชสำนักจะกล้าเอ่ยชื่อของเขาแต่อวิ๋นจงจื่อกลับเรียกเขาว่าตู้เอ๋อร์น่ะหรือ?ทุกคนรู้สึกว่าการมาในครั้งนี้ไม่เสียเปล่า เรื่องราวดำเนินไปอย่างน่าติดตามทีละเหตุการณ์ ช่างน่า
นางไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อยตอนนั้นเป็นเพราะนางต้องตาซูจิ้นก่อน และเป็นเซี่ยหลินหลางที่ขวางทางนาง จึงบีบให้นางต้องลงมือสังหารนี่ไม่ใช่ความผิดของนางเลย แล้วเหตุใดจึงต้องลงโทษนางด้วย?“อนุเยี่ยนอิจฉาข้าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน นางต้องคับแค้นใจแน่นอน คำพูดเหล่านั้นล้วนเสกสรรปั้นแต่งขึ้น หลักฐานก็เป็นของปล
ครั้นซูจิ้นได้ยินคำพูดของอนุเยี่ยน ร่างกายพลันสั่นสะท้านไม่หยุดเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่ช่วยเขาไว้ในเวลานั้น คือ คืออนุเยี่ยนอย่างนั้นหรือ?อนุเยี่ยนอยู่เคียงข้างเขามาตลอด แต่เขากลับไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ทั้งยังยอมให้ฮูหยินซูทำลายลูกของอนุเยี่ยนอีกด้วยลูกของอนุเยี่ยน...เซี่ยหลินหลาง...ทั้งหมดเป็นเพราะเขา
“ข้ากำลังถามท่านอยู่นะ ท่านฟังไม่เข้าใจหรือ?” อนุเยี่ยนกวาดสายตามองไปรอบ ๆ “ทุกท่าน เพิ่มขึ้นมาอีกสักคนคงไม่มีปัญหากระมัง?”อนุเยี่ยนไม่ได้ทำความเคารพ และไม่ได้ทักทายผู้ใดทว่าทุกคนกลับไม่รู้สึกว่านางล่วงเกินเลยเมื่อเทียบกับกิริยามารยาทของอนุเยี่ยนแล้ว กลับเป็นฮูหยินซูเสียอีกที่ทำให้ผู้คนยิ่งรู้สึก
เพียงชั่วพริบตาเดียว ซูจิ้นรู้สึกราวกับฟ้าดินถล่มทลายลงมาในทันทีความโกรธความเครียดที่คุกครุนอยู่ภายในใจ ทำเอาเขาถึงกับกระอักเลือดออกมา ก่อนจะเป็นลมหมดสติไปในทันที“นายท่าน!”“ใครก็ได้!”“ใครก็ได้ ช่วยด้วย!”ลู่จิ้นที่กำลังนั่งฟันเรื่องราวอยู่ด้านหลังนั้น — ซึ่งแท้จริงแล้วคือการร่ำสุราชมงิ้วสนุก ๆ
“ท่านบอกว่าท่านลืมแล้ว” หลินเฟยจิ้งหัวเราะออกมาอยู่พักใหญ่ “ถ้าเช่นนั้น แม้แต่บุญคุณที่มารดาของข้าเคยช่วยชีวิตท่านเอาไว้ ก็ลืมไปแล้วใช่หรือไม่?”“ข้าไม่ได้ลืม” ซูจิ้นอดไม่ได้ที่จะโต้ตอบกลับไป“‘ไม่ได้ลืมหรือ? ท่านไม่ได้ลืมอะไรเลย สิ่งเดียวที่ท่านลืมก็คือตำแหน่งบาดแผลที่เกือบจะคร่าชีวิตของท่านไป” หลิ
“ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่” ตงฟางซวี่กล่าว “เสียงของพวกนางเบามาก และข้าก็อยู่ไกลด้วย จึงได้ยินไม่ชัดนัก ตอนที่ข้าเดินไป พวกนางก็แยกย้ายกันไปแล้ว ได้ยินเพียงบางอย่างที่คลุมเครือ”“อย่างไรก็ตามท่านต้องระวังตัวหน่อย ระวังไฟไหม้ ระวังโจรกรรม ระวังผู้หญิงแพศยา”“ได้ ข้าจะเพิ่มการระวังให้มา
หากไม่กินตอนนี้ เกรงว่ากว่าจะได้กินอีกทีคงต้องรอถึงกลางดึกเป็นแน่ไม่สู้แบ่งเค้กเสียก่อน หากว่าอยากกินอีกเมื่อใด ก็ค่อยจับเจ้าเจ็ดเป็นตัวประกันเอาไว้ เพื่อบังคับแม่หนูเหยี่ยนเย่ว์ทำเค้กรสชาติใหม่ขึ้นมาก็ย่อมได้“ได้” ฮ่องเต้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างเห็นด้วยฉินเหยี่ยนเย่ว์จึงตัดเค้กท
หลังจากหญิงสาวคนนั้นร่วงตกไปแล้ว กลับมิได้ตกลงไปในน้ำทันที หากแต่ใช้มือเกาะเกี่ยวก้อนหินบนสะพานไว้แน่นเพียงแต่ ร่างกายนางเดิมทีก็ไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงมากอยู่แล้ว อาจจะตกลงไปได้ทุกเมื่อ“ช่วยด้วย ท่านอ๋องเจ็ด ช่วยด้วย”“หม่อมฉันไม่อยากตาย”“ช่วยด้วย…”ฉินเหยี่ยนเย่ว์ถึงกับเลิกคิ้วมาเร็วขนาดนี้เชียวหรื
หลี่ซินเอ๋อร์ถูกฉินเหยี่ยนเย่ว์แผ่รังสีอาฆาตใส่ก็ตกใจกลัวไปในทันทีพลังที่น่าหวาดผวา พร้อมทั้งกลิ่นไอสังหารที่แผ่ซ่านเข้าสู่จิตใจ ทำเอาหลี่ซินเอ๋อร์ถึงกับตัวสั่นเทาจนมิอาจควบคุมตัวเองได้เมื่อเงยหน้าขึ้นมาพบเจอกับ แววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวของฉินเหยี่ยนเย่ว์นั้น ภายในใจของนางยิ่งนึกหวาดกลัวมา






