บทที่ 4-1 ยึดแคว้น

อวี้เจียหลินในตอนนี้รู้สึกแข้งขาอ่อนขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เรี่ยวแรงที่ใช้ตบตีฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวพลันหายไปจนหมดสิ้น นางตรงเข้าไปหาทหารผู้นั้นก่อนจะเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"เจ้าโกหกข้าใช่หรือไม่!"

"เรียนท่านหญิง ข้าน้อยเอ่ยตามความจริงขอรับ หากท่านไม่รีบหนี เห็นทีคงจะรักษาชีวิตเอาไว้ไม่ได้แล้ว ยามนี้ทหารของพวกเราล้วนตกตายไปเกือบหมดแล้ว ไม่มีผู้ใดคุ้มครองท่านได้อีกต่อไปแล้วขอรับ!"

เอ่ยจบทหารผู้นั้นก็วิ่งหนีจากไปทันที เหล่าข้ารับใช้เมื่อได้ยินว่านายเหนือหัวถูกศัตรูฆ่าตายแล้ว ความกลัวก็เข้าครอบงำทันที พวกนางรีบวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่น

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวที่ได้ยินอย่างนั้นก็ไม่รู้จะสมเพชหรือสมน้ำหน้าอวี้เจียหลินดี แม้นางจะไม่ชอบใจเท่าไรนักที่อวี้เจียหลินมาหาเรื่องนางเพราะไป๋เฟิ่งอวี้ แต่อีกใจหนึ่งนางก็เข้าใจความรู้สึกของอวี้เจียหลินที่ต้องสูญเสียบิดาและพี่ชายไปอย่างไม่มีวันกลับ จึงรู้สึกเวทนาอวี้เจียหลินไม่น้อย

ด้านไป๋เฟิ่งอวี้เมื่อได้ยินว่าอวี้อ๋องและซื่อจื่อถูกสังหารแล้ว เขาก็รู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มรีบวิ่งเข้าไปเก็บของมีค่าทั้งหมดของตนทันที ไม่เพียงเท่านั้นเขายังเอาของมีค่าของอวี้เจียหลินติดตัวไปอีกด้วย

"สามี ท่านจะไปที่ใด พาข้าไปด้วย!"

อวี้เจียหลินที่เห็นว่าไป๋เฟิ่งอวี้กำลังจะหนีจากไปก็รีบวิ่งตามเขาไปอย่างทุลักทุเล ไป๋เฟิ่งอวี้หันมามองอวี้เจียหลินด้วยแววตาเย็นชา ก่อนหน้านี้ที่เขาแต่งงานกับนางก็เพราะว่านางคืออวี้กงจู่ แต่ตอนนี้นางไม่เหลืออะไรแล้ว เขาจะพานางไปด้วยทำไมกัน เขาไม่มีทางพาตัวภาระอย่างนางไปด้วยเป็นอันขาด!

อวี้เจียหลินรีบคว้าจับมือของไป๋เฟิ่งอวี้เอาไว้ แต่ชายหนุ่มกลับสะบัดมือของนางออกอย่างรังเกียจ อีกทั้งยังผลักอวี้เจียหลินจนล้มลงไปนอนกองกับพื้นก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ไสหัวไป! ข้าทนกับคนอย่างเจ้ามาพอแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ากล้ำกลืนเพียงใดที่ต้องเอ่ยวาจาหวานๆ กับเจ้า ข้าไม่เคยรักเจ้าเลย ที่ข้าแต่งกับเจ้าก็เพื่อไต่เต้าขึ้นไปสู่อำนาจเท่านั้น ในเมื่อยามนี้เจ้าไม่เหลืออะไรแล้ว ก็อย่ามาทำตัวเป็นภาระติดสอยห้อยตามข้าอีก"

อวี้เจียหลินถึงกับชะงักไปทันที ดวงตาที่จ้องมองไป๋เฟิ่งอวี้ฉายแววไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยินเขาเอ่ยออกมา

"เจ้า! นี่เจ้าคิดจะทอดทิ้งข้าอย่างนั้นหรือ ไอ้คนสารเลว ข้าจะตบตีเจ้า เจ้าห้ามหนีไปนะ แล้วก็เอาสมบัติของข้าคืนมาเดี๋ยวนี้!"

อวี้เจียหลินพุ่งเข้าไปตบตีไป๋เฟิ่งอวี้อย่างรวดเร็ว ไป๋เฟิ่งอวี้รำคาญจึงผลักนางออกห่างจากตัวทันที แรงผลักของเขาไม่เบาเลยทำให้นางซถลาไปที่สวนดอกไม้ ก่อนที่ร่างของนางจะเสียบเข้ากับกิ่งไม้ไผ่แหลมคมที่คนงานเหลาเอาไว้เพื่อใช้ไปดักจับปลาในคลองหลังจวน อวี้เจียหลินกระอักเลือดสดๆ ออกมาอย่างรุนแรง ก่อนจะสิ้นใจตายจากไปทันที ด้านไป๋เฟิ่งอวี้ก็ลนลานรีบวิ่งหนีจากไปเช่นเดียวกัน

ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตื่นตระหนก ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ไป๋เฟิ่งอวี้คนชั่วผู้นั้นถึงกับฆ่าอวี้เจียหลินด้วยมือของเขาเอง นางหันไปมองศพของอวี้เจียหลินอย่างเวทนา ก่อนจะพยายามตั้งสติ

ได้ยินว่าตอนนี้แคว้นอวี้แตกแล้ว นางเองก็ไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไปแล้วเช่นเดียวกัน

นางไม่มีสมบัติอะไรให้ต้องเก็บติดตัวไปด้วย มีเพียงเงินเล็กน้อยเท่านั้น หญิงสาวรีบวิ่งหนีออกมาจากจวนของอวี้เจียหลินอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพบว่าตอนนี้ผู้คนในแคว้นก็กำลังพากันวิ่งหนีตายอย่างโกลาหลวุ่นวายเช่นเดียวกัน รอบกายยามนี้มีแต่เสียงรบราฆ่าฟัน เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาทไปทั่วทั้งผืนดิน อีกทั้งยังมีเสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนาของผู้คนดังขึ้นเป็นระยะอีกด้วย

'สงครามไม่เคยปรานีผู้ใด'

คำพูดของนายทหารผู้นั้นดังขึ้นในหัวของฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยว นางหันซ้ายมองขวา ก่อนจะรีบวิ่งไปยังตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่งหมายจะใช้ทางลัดตรงนั้นหนีออกจากเมืองหลวงแคว้นอวี้โดยเร็วที่สุด ยามนี้แคว้นอวี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ไม่ว่านางจะไปที่ใดล้วนมีแต่คนตายและเสียงกรีดร้องดังโหยหวนไปทั่วทุกหนแห่ง

อยู่ๆ ก็มีทหารผู้หนึ่งหันมาเห็นนางเข้าพอดี ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นตระหนก นางรู้ได้ทันทีว่าทหารตรงหน้าไม่ใช่ทหารของแคว้นอวี้ สัญชาตญาณป้องกันตัวของนางทำงานทันที หญิงสาวรีบวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตเพื่อหวังจะเอาตัวรอด ในขณะที่นางกำลังวิ่งหนีอย่างสุดชีวิตอยู่นั้น กลับได้ยินเสียงฝีเท้าม้าที่หนักแน่นดังไล่หลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวไม่กล้าหันกลับไปมองเพราะเกรงว่าจะเกิดอันตรายขึ้นกับตนจึงรีบวิ่งหนีอย่างรวดเร็วและเร่งฝีเท้าให้ว่องไวมากยิ่งขึ้น แต่ดูเหมือนว่ายิ่งนางพยายามวิ่งหนีเสียงกีบเท้าม้าก็ยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ไม่นานก็มือของใครบางคนยื่นมาคว้าเอวของนางเอาไว้ ตัวของหญิงสาวพลันลอยหวืดขึ้นมากลางอากาศก่อนจะถูกจับให้ขึ้นมานั่งบนหลังม้าอย่างรวดเร็ว ฟ่านเหมี่ยวเหมี่ยวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง เมื่อนางเงยหน้าขึ้นไปมองก็ถึงกับต้องชะงักค้าง

ใบหน้าของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าของนางช่างหล่อเหลายิ่งนักแต่กลับแฝงไปด้วยกลิ่นอายอันตราย ดวงตาของเขาเย็นชาเป็นอย่างยิ่ง

"อาชาง"